ล้านักข้าจักเลิกรักคุณพี่

เรียงรายรอท่า เมื่อนายช่างทัพออกมาจา

งนี่ลูก มานั่

ร้อยอยู่อีกคน และเพียงนายช่างหนุ่มทิ้งตัวลงนั่ง แม่หญิงที่นั่งอยู่ตรงหน้าก็ยกมือประนมไหว้ กิริยานั้นช่างน่ารักอ

ณพี่ทัพ

ระเถิด

ดจุกมามินานไยจึงเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้ แล้วแม่หญิงแก่นแก้วแสนซนคนเมื่อวานนั้นเล่านาง

ข้อเท้าเจ้า

้าค่ะ ยานวดข

รู้สึกดีใจที่คนเป็นพี่ยังห่ว

เปลี่ยนไปจนพี

ม่ได้จริง ๆ ไม่เจอกันราวสามปี ตั้งแต่เจ้าหล่

กมักคุ้นมาตั้งแต่เด็ก ก่อนจะเอ่ยบอกด้

สักน้อย คุณพี่ทัพแก่จนเลอะเลือ

้อย่างไรกันเล่า ก็เห็น ๆ

มีเวลาให้คุยกันอีกนานนัก แม่

เกรงว่าประเดี๋ยวคงได้ต่อค

ค่ะคุ

างทัพตามที่ผู้เป็นป้าสั่ง ก่อนจะส่งไปให้ค

่หญิงทโมนไพรเมื่อสมัยก่อนไปเกือบหมด ถ้าเมื่อวานเธอไม่พลาดตกลงมาเจอเขาเสียก่อน เขาก็คงเชื่อหมดใจว่าเธอเป็นแม

ำใจแม่

วันนี้ล้วนแล้วแต่เป็น

แต่กินได้แ

องหน้าแม่น้องน้อยแ

ู้ได้อย่างไรว่าอร่อย

ลางมองหน้าลูกชายท

่าชบามีฝีมือในการทำอาหารเพียงใด ทุกสิ่งที่คุณแม่สอนชบา

ทุกจานอีกครั้ง เขาทำราวกับว่าไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น อา

งชิมฝีมือแม่ศรีเร

ไปด้วยใจเปี่ยมสุข ผ่านไปไม่นานข้าวปลาอาหารก็หายวับไปก

อยลิ้นนักหนา ขอบน้ำใจแม่ชบ

่างทัพก็ไม่ลืมที่จัก

จ้าค่ะคุณพี่ท

วใจแช่มชื่น เพียงเห็นข้าวปลาอา

ื่องจักบอกกล่าว

ินปลาเสร็จแล้ว ผู้เป็นแม่จึงได

ระไรรึขอ

งแม่ชบาได้ตายสิ้

รขึ้นรึขอ

ดตัวชา หากสิ้นพ่อแม่แล้วไซร้แม่น้องน้อยกลอยใจจักอยู่อย

ีที่แม่ชบากับนางแจ่มซ่อนตัวได้ทันมิเช่นนั้นมิรู้จักอันตรายถึงเพียงใด เมื่อเกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้นหากจะปล่อยให้แม่หญิงวัยละอ่อนอยู่เรือนเพียง

ภัพเหลือเกิน แม้จะเป็นสตรีที่เข้มแข็งเพียงใด แต่กว่าจะผ่านอะไร ๆ ไปได้ก็คงจักยากเย็นนัก แม่นายจันทร์กอ

สิ้นเพราะเหตุเรือล่มจมน้ำ พอโตมาพ่อแม่ก็โดนโจรร้ายปล้นฆ่าอย่างโหดเหี้ยมไร้ความปรานี ที่ผ่านมาใจดวงน้อยนั้นหนาแทบจักทนไม่ไห

งนึกสงสาร มือยาวของพ่อเอื้อมไปเช็ดน้ำตาให้แม่นง

พี่ มาอยู่ด้วยกันเสียที่เรือนแห

่าที่ผ่านมา คุณพี่ทัพจักห่างหายไป แต่น้ำจิต

ีที่ไปแล้ว เช่นนั้นต้องขอพึ่งใบบ

หนาปลื้มอกปลื้มใจจนยิ้มไม่หุบ ก่อนจักหันไ