icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon
เด็กเลี้ยงของนายหัว

เด็กเลี้ยงของนายหัว

ผู้เขียน: แก้วใบเล็ก
icon

บทที่ 1 ครั้งแรก 1

จำนวนคำ:1628    |    อัปเดตเมื่อ:21/12/2023

าที่ถูกตัดจนสั้นเตียน ท้องฟ้ามืดครึ้มเพราะเม็ดฝนที่พร่างพรมลงมาเพิ่งซาลง เห็นพุ่มไม้ดอก

ไปคาดเดาความรู้สึกน

้บุรินทรด้วยบอกกับเจ้านายหนุ่มที่อายุน้อยกว่าเขาห้าปีเสียงเรียบ นายหัวสีหราช บุรินทร

ม่เปลี่ยนก่อนที่นิ้วเรียวยาวจะกระดิกเพื่อ

จะเป็นเรือนหออีกต่างหาก ในฐานะลูกน้องอาชว์ก็ได้แค่สงสัยว่าผู้ชายที่หวงเรือนหอมากที่สุดทำไมกล้าพาผู้หญิงพวกนั้นเข้ามาในบ้านได้ แต่นายจะทำอะไรย่อมเป็นสิทธิ์ของเขาอยู่แล้ว อาช

เรียบไม่มีความตื่นเต้น

ว่ามากโค้งคำนับให้เล็กน้อย ก่อนจะถอยหลังเดินออกไปยังห้องพ

่าไรนัก เพราะในห้องมีเพียงเตียงนอนขนาดคิงไซส์ที่เธอนั่งอยู่ และตู้เสื้อผ้าสองหลังขนาดใหญ่เท่านั้น นอกนั้นก็มีโต๊ะเครื่องแป้งที่มีเพียงของใช้จำเป็นสำหรับผู้ชายไม่กี่

อกน่า” อชิรญาปลอบใจตัวเองมือเล็กที่เริ่มชื้นเหงื่อบีบกันแ

ก็จะจบ และเธอจะไม่ได้เจอหน้าเขาอีก แต่นึกถึงคำพูดของคนที่เธอยอ

อชายมาบ้าง

อะไร

ราไม่ใช่สาวเว

ำไมเห

อบยุ่งกับสา

คยแล้

็ด

งานและเงินอชิรญาจำ

รญาก็ไปศึกษาข้อมูลมาดีแล้ว ไม่มีทางที่เขาจะรู้เป็นอันขาด ผู้ชายน้อยคนนักที่จะรู้ว่าผู้หญิงคนไหนบริสุทธิ์หรือไ

ก๊อ

มาอย่างเงียบ ๆ ใบหน้าและแววตาไม่บ่งบอกว่าเขาอยู่ในอารมณ

หยักศกสีดำขลับที่ตัดสั้น รับกับใบหน้าคมคายของเขาอย่างพอดิบพอดี ในคราแรกที่ตัดสินใจรับงานนี้เธอคิดว่าจะต้องเจอกับเสี่ยแก่

้ขึ้นหนาเป็นปื้นขนาดนั้น เขาจะรู้ตัวบ้างไหมว่าเจ้าหนวดเคราพวกนั้นมันทำให้ดวงหน้าเขา

ม่พอใจที่เธอยังไม่เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับเขา มือหนาวางไฟแช็ก บุหรี่ และปลดนาฬ

ะเรียบเรื่อยแต่เธอสัมผัสได้ว่ามันมีพลังมหาศาล คล้า

ากำลังตำหนิเธอกราย ๆ มือใหญ่ไล่ปลดกระด

กเตียงนอนหลังใหญ่ท่าทางลุกลี้ลุกลน คิดว่าตัว

ดี๋

งเกงยีนสีซีดเข้ารูปกับเ

สาวที่มองดูการกระทำของชายตรงหน้ากลับเห่อแดงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เขาหันหลังให้เธอแล

ังไม่เคยอาบน้ำกับผู้ชายแล้วเธอจะ…จะต้องทำตัวยังไง เธอจะคุมตัว

กับเงินที่เขาต้องเสียไปเขาต้องใช

เปิดรับโบนัส

เปิด
เด็กเลี้ยงของนายหัว
เด็กเลี้ยงของนายหัว
“อชิรญาหญิงสาวผู้ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นเด็กกำพร้า และสีหราชจะทำอย่างไรเมื่อรู้ว่าพ่อแท้ ๆ ของเธอคือคนที่คิดจะฆ่าเขาเมื่อเจ็ดปีก่อน ในคืนฝนพรำ ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นเจ้าของร่างใหญ่วัยยี่สิบสองเดินไปเปิดประตูห้องพักคนงานกรีดยาง เมื่อประตูถูกเปิดออกก็พบกับสาวร่างเล็กที่คุ้นเคยกำลังยืนร้องไห้น้ำตาไหลนองหน้า "แกเป็นอะไร" "อธิป ฮือ ๆ" "เข้ามาก่อน ๆ" คนตัวสูงพาเพื่อนรักเดินเข้ามาในห้อง หญิงสาวนั่งลงบนพื้นที่มีเสื่อกลางเก่ากลางใหม่ปูอยู่บนพื้นปูนขัดมัน ภายในห้องพักไม่ได้กว้างมากนัก "..." "แกร้องไห้ทำไม" อธิปเอ่ยถามเยาวเรศเพื่อนสนิทที่ทำงานในโรงเลื่อยไม้ด้วยกัน "อธิป ฉันท้อง ฮือ ๆ" "ท้อง!" "อือ" "แล้วพ่อของเด็กล่ะ" "มันไม่ให้ฉันเอาเด็กไว้ ฉันจะทำแท้ง" "ไม่ได้เด็ดขาด แกจะบ้าหรือไง" อธิปพูดขึ้นเสียงแข็ง คนทั้งคนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรด้วยจะไปฆ่าเขาทำไม "ฉันจะรับผิดชอบแกกับลูกเอง" เป็นเพื่อนกันมาหลายปีเรื่องแค่นี้ทำไมจะช่วยเพื่อนไม่ได้ "แต่แกไม่เกี่ยวข้องด้วยนี่" "แกจะทำร้ายเด็กได้ลงคอเลยเหรอ" "แต่ฉันเลี้ยงคนเดียวไม่ไหวหรอกนะ" เยาวเรศร้องไห้จนตัวโคลง "ฉันจะช่วยแกเลี้ยงเอง" "จริงเหรอ" แววตาของเธอดูมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง "จริงสิ" อธิปมองเพื่อนรักด้วยความเวทนา นึกโกรธผู้ชายคนนั้นที่มันไม่มีความรับผิดชอบเอาเสียเลย”