icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เด็กเลี้ยงของนายหัว

บทที่ 2 ครั้งแรก 2

จำนวนคำ:1630    |    อัปเดตเมื่อ:21/12/2023

พร้อมกับกลืนน้ำล

ในห้อ

้อผ้าไว้ข้า

องอีกฝ่าย เธอเห็นเพียงแผ่นหลังเนียนกว้างสีแทนที่อัดแน่นไปด้วยม

พนักเก้าอี้แล้วเดินตามคนหน้าตายเข้าไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเธอจะต้องผ่า

น้ำพรมลงมายังร่างใหญ่ สัดส่วนเขาช่างงดงามราวกับรูปปั้นที่แกะสลักไว้อย่างประณีต ผิวสีแทนบวกกั

ึงได้สติ เหมือนมันเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับเขามากที่ต้องอาบน้ำก

ฉันไ

” เสียงนั้นเข้ม

อกว่าเขาจ่ายแพงมากเท่าที่เคยหาเด็กให้เสี่ยมา ซึ่งคุณสมบัต

มอาบน้ำ พยายามเบนสายตาหนีจากหุ่นล่ำ ๆ นั่น เนื้อตัวเธอกำลังร้อนผ่า

างที่เดินเงอะงะเข้ามาหาเขา

องหล่อน สีหราชเริ่มหงุดหงิดขึ้นมากับผู้หญิงตรงหน้า เขาอุตส่าห์ระบุสิ่งที่ต้องการกับนรีไปแล้วแต่ทำไมสิ่งที่ได้มาถึงได้ไม่เป็นงาน

เคยอาบน้ำก

ของคุณมีผมคนเดียวที่อาบน้ำร่วมกับคุณอย่างงั้นเหร

งไรบ้าง และมันก็เป็นความลับเกินกว่าเธอจะเอ่ยถามกับใครได้ แม้จะไปอ่านข้อมูลมาแต่พอต้องปฏิบัติจริงกับเขาเธอกลับลำดับขั้นตอนไม่ถู

องเขาเหวี่ยงออกจากร่างโดยเร็วแ

ั้งสองข้างนั้นไว้กะทันหัน ถึงกระนั้นภายใต้แสงไฟสีส้มนวล อกอิ่ม

้ชอบผู้หญิงที่ดูไร้เดียงสาและมีจริตจะก้านมากนั

ับผู้หญิงที่ผ่านผู้ชายมาเป็นสิบแต่กลับทำตัว

ยไปนานมากแค่นั้น เขาแค่อยากปลดปล่อยบ้างและเขาไม่จำเป็นต้องสนใจความรู้สึกของผู้หญิงที่มาบริการเขา สีหราชไม่ต้องการผูกพันกับใครในระยะยาว และที่สำคัญเขาไม่อยากให้ใ

บอดไม่ได้ที่จะมองไล่ตั้งแต่ศีรษะที่เปียกน้ำจนผมลีบติดกับหนังศีรษะ ลงมายังท

งร่างผู้ชายเปลือ

งบนผิวเนียนของเขาอย่างเบามือ ห้ามไม่ได้ที่มือของเธอม

ไม่ว่าเปล่าเขาหั

อนตามองคนตัวสูงตรงหน้าที่อยู่ในระ

ี่ตั้งแต่ไหล่ซ้ายไล่ลามลงมาจนเกือบครอบครองกล้ามอกของเขาทั้งหมด เหลือไว้เพียงยอดอกสีน้ำผึ้งที่มันกำลังแข็งเป

ริการจากนรีอีก ก่อนหน้านี้หลายปีที่เขาเคยใช้บริการจากนรีถึงจะ

จเข้าลึกแล้วใช้ฟ

มอกขวาของเขาเพราะไม่อยากสบตากับเจ้าสิงโตน่าขรึ

่มพองตัวขึ้นมาบ้างแล้ว อชิรญาตกใจจนเกือบจะดึงมือกลับ แต่ท

้ว ถ้าเทียบกับร่างกายเธอแล

เปิดรับโบนัส

เปิด
เด็กเลี้ยงของนายหัว
เด็กเลี้ยงของนายหัว
“อชิรญาหญิงสาวผู้ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นเด็กกำพร้า และสีหราชจะทำอย่างไรเมื่อรู้ว่าพ่อแท้ ๆ ของเธอคือคนที่คิดจะฆ่าเขาเมื่อเจ็ดปีก่อน ในคืนฝนพรำ ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นเจ้าของร่างใหญ่วัยยี่สิบสองเดินไปเปิดประตูห้องพักคนงานกรีดยาง เมื่อประตูถูกเปิดออกก็พบกับสาวร่างเล็กที่คุ้นเคยกำลังยืนร้องไห้น้ำตาไหลนองหน้า "แกเป็นอะไร" "อธิป ฮือ ๆ" "เข้ามาก่อน ๆ" คนตัวสูงพาเพื่อนรักเดินเข้ามาในห้อง หญิงสาวนั่งลงบนพื้นที่มีเสื่อกลางเก่ากลางใหม่ปูอยู่บนพื้นปูนขัดมัน ภายในห้องพักไม่ได้กว้างมากนัก "..." "แกร้องไห้ทำไม" อธิปเอ่ยถามเยาวเรศเพื่อนสนิทที่ทำงานในโรงเลื่อยไม้ด้วยกัน "อธิป ฉันท้อง ฮือ ๆ" "ท้อง!" "อือ" "แล้วพ่อของเด็กล่ะ" "มันไม่ให้ฉันเอาเด็กไว้ ฉันจะทำแท้ง" "ไม่ได้เด็ดขาด แกจะบ้าหรือไง" อธิปพูดขึ้นเสียงแข็ง คนทั้งคนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรด้วยจะไปฆ่าเขาทำไม "ฉันจะรับผิดชอบแกกับลูกเอง" เป็นเพื่อนกันมาหลายปีเรื่องแค่นี้ทำไมจะช่วยเพื่อนไม่ได้ "แต่แกไม่เกี่ยวข้องด้วยนี่" "แกจะทำร้ายเด็กได้ลงคอเลยเหรอ" "แต่ฉันเลี้ยงคนเดียวไม่ไหวหรอกนะ" เยาวเรศร้องไห้จนตัวโคลง "ฉันจะช่วยแกเลี้ยงเอง" "จริงเหรอ" แววตาของเธอดูมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง "จริงสิ" อธิปมองเพื่อนรักด้วยความเวทนา นึกโกรธผู้ชายคนนั้นที่มันไม่มีความรับผิดชอบเอาเสียเลย”