icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เด็กเลี้ยงของนายหัว

บทที่ 3 ครั้งแรก 3

จำนวนคำ:1396    |    อัปเดตเมื่อ:21/12/2023

ของร่างใหญ่ยังทำตัวตามสบาย ทิ้งแขนทั้งสองลงข้าง

นกำลังแข็งขึงขึ้นมาเกือบเต็มที่ในมือเธอ มือข้างหนึ่งของเ

กลายเป็นนึกขันเธอขึ้นมา เธอช่างแสดงละครเก่งเหลือเกิน เขาเจอมามากกับผู้หญิงพวกนี้ มันเป็นวิธีที่ทำให้แขกประทับใจอีกอย่างหนึ่ง จะว่าไปแล้วเธ

กับสิ่งนี้มาก่อนนี่นา มันทำให้เธอใจเต้นแรงจนแทบจะกระโจนออ

้มขึ้น สองมือเล็กจึงกำท่อนเอ็นนั้นแรงขึ้นอีก เขาไม่คิ

่ไม่เคยเป็นมาก่อน รู้สึกเหมือนมีของเหลวบางอย่างไหลออกมาจากจุดอ่อนไหวตรงหว่างขาของเธอ จนเธอต้องเผลอขมิบมันโดยไม

าม อีกข้างลูบไล้ผิวเนียนละเอียดอย่างถือวิสาสะ ถ

สากร้อนกอบกุมที่ทรวงอกนุ่ม มันทรงสวยแ

ือข้างหนึ่งก็เคล้นคลึงเต้านุ่มหยุ่นแรงขึ้น ส่วนมืออีกข้างนวดเฟ

อความร้อนชื้นในโพรงปากเข้าค

่มร่างโตคนนี้กำลังเป็นรองผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างเธอ อีกอย่างเสียงที่ดูเหมือนทรมานของเขามันทำให้เธอต้องขมิบตรงกึ่งกลางกลายที่กำลังปวดร้อนจนเกือ

ูดรึงเสียก่อน มือนุ่ม ๆ ของเธอมันกำลังจะท

งและมันกำลังทำให้เธอเคลิ้ม และการลูบคลำของเขามันทำให้เธอเสีย

าบน้ำให้

ได้ค่ะ คุณออก

อบคนขัด

ใจใช่

้าใ

กิดฟองบนผิวกายเนียนนุ่ม มือสากลากไล้ไปตามผิวนุ่มลื่น เรื่อยมายังอกสวยทั้งสองข

จิกเล็บสั้นลงบนไหล่ทั้งส

” ปากห้ามเขาแต่ขาเรียวทั้งสอ

้วร้ายกาจแหวกกลีบสวยอวบอูมนั้นออกอย่างย่าม

ากเห็นมั

ตื่นเต้น เผลอขมิบตอบรับเรียวนิ

ลึกมากขึ้น มันทำให้กายเล็กซาบซ่านอย่างประหลาด กร

ญิงคนนี้ก็ยังดูแลตัวเองดี ทั้งเนื้อตัวที่ดูราวกับไร้ราคี เต้าเต่งตึงที่ดูเหมือนไม่เค

ล็กกัดริมฝีปากตัวเองแรงขึ้นเพื่อกล

ๆ ตอดรัดเรียวนิ้วเขาแน่นสองแขนโอบรัดร่างเขาไว้แน่นเพราะตอนน

ใหญ่ยิ้มร้ายออกมา แล้วรีบอาบน้ำใ

บดวงตาคมกริบของเขา สายตาผู

เปิดรับโบนัส

เปิด
เด็กเลี้ยงของนายหัว
เด็กเลี้ยงของนายหัว
“อชิรญาหญิงสาวผู้ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นเด็กกำพร้า และสีหราชจะทำอย่างไรเมื่อรู้ว่าพ่อแท้ ๆ ของเธอคือคนที่คิดจะฆ่าเขาเมื่อเจ็ดปีก่อน ในคืนฝนพรำ ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นเจ้าของร่างใหญ่วัยยี่สิบสองเดินไปเปิดประตูห้องพักคนงานกรีดยาง เมื่อประตูถูกเปิดออกก็พบกับสาวร่างเล็กที่คุ้นเคยกำลังยืนร้องไห้น้ำตาไหลนองหน้า "แกเป็นอะไร" "อธิป ฮือ ๆ" "เข้ามาก่อน ๆ" คนตัวสูงพาเพื่อนรักเดินเข้ามาในห้อง หญิงสาวนั่งลงบนพื้นที่มีเสื่อกลางเก่ากลางใหม่ปูอยู่บนพื้นปูนขัดมัน ภายในห้องพักไม่ได้กว้างมากนัก "..." "แกร้องไห้ทำไม" อธิปเอ่ยถามเยาวเรศเพื่อนสนิทที่ทำงานในโรงเลื่อยไม้ด้วยกัน "อธิป ฉันท้อง ฮือ ๆ" "ท้อง!" "อือ" "แล้วพ่อของเด็กล่ะ" "มันไม่ให้ฉันเอาเด็กไว้ ฉันจะทำแท้ง" "ไม่ได้เด็ดขาด แกจะบ้าหรือไง" อธิปพูดขึ้นเสียงแข็ง คนทั้งคนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรด้วยจะไปฆ่าเขาทำไม "ฉันจะรับผิดชอบแกกับลูกเอง" เป็นเพื่อนกันมาหลายปีเรื่องแค่นี้ทำไมจะช่วยเพื่อนไม่ได้ "แต่แกไม่เกี่ยวข้องด้วยนี่" "แกจะทำร้ายเด็กได้ลงคอเลยเหรอ" "แต่ฉันเลี้ยงคนเดียวไม่ไหวหรอกนะ" เยาวเรศร้องไห้จนตัวโคลง "ฉันจะช่วยแกเลี้ยงเอง" "จริงเหรอ" แววตาของเธอดูมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง "จริงสิ" อธิปมองเพื่อนรักด้วยความเวทนา นึกโกรธผู้ชายคนนั้นที่มันไม่มีความรับผิดชอบเอาเสียเลย”