icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เด็กเลี้ยงของนายหัว

บทที่ 5 คนแรก 2

จำนวนคำ:1176    |    อัปเดตเมื่อ:21/12/2023

ึ่งผมไม่ขอรับคืน” สีหราชกำลังจะผละกายออกห่างหญิงสาวตรงห

เล็กมองผู้ชายตัวใหญ่ที่กำลังนั่งคุกเข่าหันด้านข้างให้เธออย่างใจจดใจจ

ไม่ได้อีกเช่นเคย มือเล็กจึงยอมคลายออกจากแขนของเขาแต่โดยดี รู้

ร่” น้ำเสีย

ิ่งที่เธอบอกเป็นความจริงเขาก็ไม่ซีเรียสเท่าไหร่ ขอแค่

มจ้องริมฝีปากอวบอิ่มตาไม่กะพริบ แก่

่ใจ

ฎข้อนี้เขาตั้งมันขึ้นมาเอง อย่างที่

อะไรกับคุณเด็ดขาด” จะให้รู้สึก

อนสะโพกงามยกสูงขึ้นแล้วดึงเข้ามาชิดกับหน้าขาของเขามากขึ้น เขาไม่ได้โกรธข

ฉายแววตระหนกกับสายตาที่ดูเห

วตรงหน้า เธอต้องชดใช้ที่บังอาจมาหลอก

องคนตัวเล็ก แล้วละเลงลิ้นกับเนื้อนวลอย่างเอาใจ เหมือนเขากำลังปลอบประโลมเธอให้ทุ

ยงที่ไม่อยากให้ใครได้ยินเอาไว้จนสุดจะกลั้น ความกร

งเธอขยุ้มกลุ่มผมของเขาเอาไว้อย่างลืมตัว คนเอาแต่ใ

ๆ แต่เรื่องนี้เขาก็ยังพออนุโลมได้ เขาอยากรู้มากกว่าว่าเหตุผลของเธอที่ตัดสินใจร

เข้าข้างในโดยไ

นที่นอนส่ายสะโพกอยู

ุณ

นไม่ได้ละจากกลีบสาวแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว เ

ขาปฏิเสธผู้หญิงประเภทนี้มาตลอดเพราะไม่อยากสอนพวกที่ไม่เป็นงาน แล้วต้องมาท

อยู่ในจุดกระสันซ่านของเธอแ

เกร็งกระตุกแรงจนเขารับรู้ได้ ดอกไม้งามของเ

งคุกเข่าแล้วยิ้มในหน้

่ได้มีความขุ่นเคืองใจแม้แต่น้อ

จะเงียบปาก ก็เขาทำให้เธอเสียวขนาดนั้นใครจะไปต้า

ผู้หญิงพวกที่ช่

แก่นกายของตัว

ทำอะไร

จาง ๆ เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขายิ้มออกมา เธอถามออกมาไ

น” พูดอย่างใจเย็นแล้วเสียดสีส่วนปลา

เปิดรับโบนัส

เปิด
เด็กเลี้ยงของนายหัว
เด็กเลี้ยงของนายหัว
“อชิรญาหญิงสาวผู้ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นเด็กกำพร้า และสีหราชจะทำอย่างไรเมื่อรู้ว่าพ่อแท้ ๆ ของเธอคือคนที่คิดจะฆ่าเขาเมื่อเจ็ดปีก่อน ในคืนฝนพรำ ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นเจ้าของร่างใหญ่วัยยี่สิบสองเดินไปเปิดประตูห้องพักคนงานกรีดยาง เมื่อประตูถูกเปิดออกก็พบกับสาวร่างเล็กที่คุ้นเคยกำลังยืนร้องไห้น้ำตาไหลนองหน้า "แกเป็นอะไร" "อธิป ฮือ ๆ" "เข้ามาก่อน ๆ" คนตัวสูงพาเพื่อนรักเดินเข้ามาในห้อง หญิงสาวนั่งลงบนพื้นที่มีเสื่อกลางเก่ากลางใหม่ปูอยู่บนพื้นปูนขัดมัน ภายในห้องพักไม่ได้กว้างมากนัก "..." "แกร้องไห้ทำไม" อธิปเอ่ยถามเยาวเรศเพื่อนสนิทที่ทำงานในโรงเลื่อยไม้ด้วยกัน "อธิป ฉันท้อง ฮือ ๆ" "ท้อง!" "อือ" "แล้วพ่อของเด็กล่ะ" "มันไม่ให้ฉันเอาเด็กไว้ ฉันจะทำแท้ง" "ไม่ได้เด็ดขาด แกจะบ้าหรือไง" อธิปพูดขึ้นเสียงแข็ง คนทั้งคนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรด้วยจะไปฆ่าเขาทำไม "ฉันจะรับผิดชอบแกกับลูกเอง" เป็นเพื่อนกันมาหลายปีเรื่องแค่นี้ทำไมจะช่วยเพื่อนไม่ได้ "แต่แกไม่เกี่ยวข้องด้วยนี่" "แกจะทำร้ายเด็กได้ลงคอเลยเหรอ" "แต่ฉันเลี้ยงคนเดียวไม่ไหวหรอกนะ" เยาวเรศร้องไห้จนตัวโคลง "ฉันจะช่วยแกเลี้ยงเอง" "จริงเหรอ" แววตาของเธอดูมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง "จริงสิ" อธิปมองเพื่อนรักด้วยความเวทนา นึกโกรธผู้ชายคนนั้นที่มันไม่มีความรับผิดชอบเอาเสียเลย”