เด็กเลี้ยงของนายหัว

“อชิรญาหญิงสาวผู้ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นเด็กกำพร้า และสีหราชจะทำอย่างไรเมื่อรู้ว่าพ่อแท้ ๆ ของเธอคือคนที่คิดจะฆ่าเขาเมื่อเจ็ดปีก่อน ในคืนฝนพรำ ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นเจ้าของร่างใหญ่วัยยี่สิบสองเดินไปเปิดประตูห้องพักคนงานกรีดยาง เมื่อประตูถูกเปิดออกก็พบกับสาวร่างเล็กที่คุ้นเคยกำลังยืนร้องไห้น้ำตาไหลนองหน้า "แกเป็นอะไร" "อธิป ฮือ ๆ" "เข้ามาก่อน ๆ" คนตัวสูงพาเพื่อนรักเดินเข้ามาในห้อง หญิงสาวนั่งลงบนพื้นที่มีเสื่อกลางเก่ากลางใหม่ปูอยู่บนพื้นปูนขัดมัน ภายในห้องพักไม่ได้กว้างมากนัก "..." "แกร้องไห้ทำไม" อธิปเอ่ยถามเยาวเรศเพื่อนสนิทที่ทำงานในโรงเลื่อยไม้ด้วยกัน "อธิป ฉันท้อง ฮือ ๆ" "ท้อง!" "อือ" "แล้วพ่อของเด็กล่ะ" "มันไม่ให้ฉันเอาเด็กไว้ ฉันจะทำแท้ง" "ไม่ได้เด็ดขาด แกจะบ้าหรือไง" อธิปพูดขึ้นเสียงแข็ง คนทั้งคนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรด้วยจะไปฆ่าเขาทำไม "ฉันจะรับผิดชอบแกกับลูกเอง" เป็นเพื่อนกันมาหลายปีเรื่องแค่นี้ทำไมจะช่วยเพื่อนไม่ได้ "แต่แกไม่เกี่ยวข้องด้วยนี่" "แกจะทำร้ายเด็กได้ลงคอเลยเหรอ" "แต่ฉันเลี้ยงคนเดียวไม่ไหวหรอกนะ" เยาวเรศร้องไห้จนตัวโคลง "ฉันจะช่วยแกเลี้ยงเอง" "จริงเหรอ" แววตาของเธอดูมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง "จริงสิ" อธิปมองเพื่อนรักด้วยความเวทนา นึกโกรธผู้ชายคนนั้นที่มันไม่มีความรับผิดชอบเอาเสียเลย”