icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ไฟแค้นลวงรัก

บทที่ 7 7

จำนวนคำ:1544    |    อัปเดตเมื่อ:12/01/2024

คัญขอ

ามตรงว่าเสียใจ ถึงจะคิดไว้แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้ แต่เอาเข้าจริงเธอกลับรับไม่ได้ เธอทนเห็นเขาใช้สายตาเย็นชาระคนรังเกียจ

ปแล้วละ ในเมื่อแก้ไขไม่ได้ก็ต้องจำทนยอมรับและเผชิญหน้ากับมัน ส่วนความรู้สึกของเธอที่มีต่อเขา เห็นทีต้อ

เพราะเธอจะได้ตระหนักรู้ ว่าข้างกายเขา มันไม่มีที่ว่างสำหรับเธออีกต่อไปแล้ว เป

สึกแสนเปราะบาง เธอต้องไม่ถลำลึ

่าย แต่ทำน

บีบรัดเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นขยำเล่น เธอกำลัง

สียง แต่กลับทำให้หัวใจเธ

ได้ รักเขาขนาดนี้จะตัดใจง่าย ๆ ได้ยังไง

เขามาก รั

นคือผู้หญิงคนนั้น หัวใจเจ้ากรรมก็ยังไม่ยอมฟัง

ธอยังอยากเห็นหน้าเขา อยากเห็นรอยยิ้ม อยากได้ยินเสียงหัวเร

เธอจะไม่ยอมให้หัวใจ

ทาบยังตำแหน่งหัวใจที่กำลังเต้นตึกตัก พลางหลับตาข่มความรู้ส

ิตที่ดีก็พอแล้วเขม อย่าหวังอ

งทำงานที่เธอเพิ่งออกมาอีกครั้งด้วยแววตาที่ต่าง

แล้วเขม เธอยังมีหน้าที่อยู่นะ” ตำหนิตั

สำคัญก็จัดการแยกไว้ อะไรที่เร่งด่วนจำเป็นต้องได

พิ่งมาคงจะยังไม่สามารถเซ็นตอนนี้ได้จนกว่าจะได้ประชุมเ

าปัดนาฬิกาบนข้อมือซ้ายทันที ก่อนเบิกต

้งท่านรองเลย” หญิงสาวกล่าวว่าตัวเองแล้วผุดลุก

ก๊อก

อย่างรีบร้อน ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้นกลับช็อกกับภาพตรงหน้า คว

ลบ… ทิวากรกำลังจูบกับแพ

นตาค้างอยู่เช่นนั้นจนเจ้าของห้อ

้ามาแล้วทำ

ตูที่เอาแต่นิ่งเงียบด้วยความไม่ชอบใจ จนผ่านไปหล

ไมไม่ตอบ ถ้าเข้ามาแล้วเง

ะล่ำละลักตอบคำ ก้มหน้

ถ้าไม่พูดก็ออกไปข้างนอก!” ชายหนุ

มาแจ้งว่าบ่ายโมงตรงท่านรอง

รื

ตัวและทำความรู้จัก

นี้ใ

่ได้เรียกก็ไม่ต้องเสนอห

้องไป ทิวากรก็ดันร่างแพทริเซียออกจา

้องก็รวดเร็วดังสายฟ้าฟาดฉุดกระชากเธอมานั่งตักยังเก้าอี้ทำงานในท่าชวนเข้าใจผิดเสียนี่ ใช้งานเสร็จก็ผลักออ

ให้กลับคืน ชายหนุ่มตวัดสายตาไม่พอใจส่งให้พร้อมส

ไมต้องมองตามไปเหมื

ย ๆ ไม่ได้รู้ส

ิงเ

ริ

น่

ทำไม บอกไม่เป็นห่วงก็ไม่เ

เปิดรับโบนัส

เปิด
ไฟแค้นลวงรัก
ไฟแค้นลวงรัก
“เมื่อความสัมพันธ์มาถึงจุดเปลี่ยน... เปลี่ยนจาก 'คนรัก' กลายเป็น 'คนอื่น' จากคนอื่นเป็น 'คนใจร้าย...' กว่าจะรู้ตัวว่ารักมากแค่ไหน ก็เกือบสูญเสียคนสำคัญของหัวใจไปแล้ว .......... ตัวอย่าง "ขอโทษนะครับที่ทำร้ายเขมแบบนั้น พี่รู้ว่าพี่ผิด และเขมคงไม่ให้อภัยพี่ง่าย ๆ แต่พี่อยากบอกให้เขมรู้ ว่าพี่รู้สึกผิด และเสียใจกับสิ่งที่พี่ทำลงไป" "..." "พี่ขอโทษนะครับ คือพี่ไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้นกับเขมนะ พี่แค่โกรธและโมโหมากไปหน่อย" เขมิกายกยิ้มพลางหัวเราะหยันในลำคอ รู้สึกโกรธคนตรงหน้าจนไม่อยากมองหน้าต้องมองเขาด้วยหางตาแทน "ไม่ได้ตั้งใจ... นี่ขนาดไม่ได้ตั้งใจนะคะ ถ้าคุณตั้งใจขึ้นมามันจะขนาดไหน" "เขมคือพี่" "ช่างเถอะค่ะ เอาเป็นว่าหลังจากนี้ไปนอกจากเรื่องงาน ระหว่างฉันกับคุณไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก เข้าใจตรงกันนะคะ" นี่เขาทำอะไรลงไป... ถ้าเขาลดอคติลง ฟังเธอสักนิด วันนี้เขาคงไม่ต้องทำร้ายเธอจนทำให้เธอหวาดกลัวเขาแบบนั้น ไม่ต้องเห็นสายตาตัดพ้อต่อว่า ไม่ต้องเห็นสายตาว่างเปล่าของเธอ... หากว่าเขาขอโอกาสกับเธออีกสักครั้ง เธอจะยินยอมมอบมันให้เขาหรือเปล่า?..”