icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ไฟแค้นลวงรัก

บทที่ 8 8

จำนวนคำ:1345    |    อัปเดตเมื่อ:12/01/2024

นสนิทยังยิ้มล้อเลียนไม่เลิกก็ยิ่งไม่พอใจ พลันนึกถึ

มิกา ออกไปแล้วยังสร้าง

อะไร

ามอะไรนักหนา นู่น! กลับไปนั่งที่

ียพูดเสียงเขียวหากชายหนุ่มกลับไม่สนใจ ก้มหน้าอ่านเอกสารที่ผู

ก้นนั่งที่โซฟา ด้วยความที่ไม่มีอะไรทำหญิงสาวจึง

ยิ้มใหญ่ก็ไม่สนใจอีก เขาแสร้งก้มหน้าอ่านเอกสารในมือ ทว่าแท้จริงแล้วหาได้สนใจ

ิกา ครั้งนี้ฉันไม่โง่! ฉันไม่เหมือนทิวากรที่เธอรู้จักเมื่อหกปีที่แล้วอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้มีแ

พยายามกลืนก้อนสะอื้นที่กำลังตีตื้นขึ้นมาจุกอก ทั้งยังขับไล่หยดน้ำตาที่กำลังจะริ

สงสาร พยายามอย่างมากที่จะไม่ร้องไห้ ท

งเธอพังทลาย น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ตั้งแต่เช้าไหลบ่าออกมาจน

วิชกับนมที่มักพกติดกระเป๋าอยู่เสมอแทน กินเสร็จก็หอบเอกสารสำคัญขึ้นไปยังชั้นบน เพื่อนำเอกสารเร่งด่วนที่ต้องได้รับการเซ็นอน

ออกไปอย่างคนรู้สึกผิดพร้อมกับชักเท้าเตรียมออกจากห้อง หากต้อ

อก เข้ามาก่อนสิ แล้วนั่นหอบอะ

ไม่ได้จึงได้แต่จำใจเดินเข้

ที่เซ็น แต่เขมเห็นว่าท่านรองเพิ่งมา เลยเอามาให้คุณป้าเซ็นแทนค่ะ รอท่านรองป

าไง

่อ

ม่ใช่ลูกน้อง จะได้ทำตามคำสั่งที่เธอเห็นว่าสมควร หึ ไม่เจียมตัว” ทิวากรพูดออกมาอย่

จ้าการเห

าของคำพูดแสลงหูทันที จนหญิงสาวไม่กล้าสู้หน้า ก้ม

ง หากจะมีใครผิดก็แม่นี่แหละผิด หนูเขม หลังจากวันนี้ก็เอ

้ามทั้งสองไม่ให้โต้เถียงกันพร้อมทั้งอธิบายให้บุตรชายของตนเข้าใจถึงความจำเป็

” หญิงสาวรั

นเกินแล้วยังไม่รู้ตัวอีก” ทิวากรพูดกับเขมิกาด้วยน้ำเสียงดุดัน แ

เสร็จจึงรีบเดินออกมา

้าย” หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะตัดพ้อ

ไปยังชั้นที่ตนต้องทำงาน พร้อมกับคิดถึงแพทริเซีย เมื่อไม่เห็นว่าหญิงสาวชาวลูกครึ่งอยู่ภายในห้อง แต่เธ

เปิดรับโบนัส

เปิด
ไฟแค้นลวงรัก
ไฟแค้นลวงรัก
“เมื่อความสัมพันธ์มาถึงจุดเปลี่ยน... เปลี่ยนจาก 'คนรัก' กลายเป็น 'คนอื่น' จากคนอื่นเป็น 'คนใจร้าย...' กว่าจะรู้ตัวว่ารักมากแค่ไหน ก็เกือบสูญเสียคนสำคัญของหัวใจไปแล้ว .......... ตัวอย่าง "ขอโทษนะครับที่ทำร้ายเขมแบบนั้น พี่รู้ว่าพี่ผิด และเขมคงไม่ให้อภัยพี่ง่าย ๆ แต่พี่อยากบอกให้เขมรู้ ว่าพี่รู้สึกผิด และเสียใจกับสิ่งที่พี่ทำลงไป" "..." "พี่ขอโทษนะครับ คือพี่ไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้นกับเขมนะ พี่แค่โกรธและโมโหมากไปหน่อย" เขมิกายกยิ้มพลางหัวเราะหยันในลำคอ รู้สึกโกรธคนตรงหน้าจนไม่อยากมองหน้าต้องมองเขาด้วยหางตาแทน "ไม่ได้ตั้งใจ... นี่ขนาดไม่ได้ตั้งใจนะคะ ถ้าคุณตั้งใจขึ้นมามันจะขนาดไหน" "เขมคือพี่" "ช่างเถอะค่ะ เอาเป็นว่าหลังจากนี้ไปนอกจากเรื่องงาน ระหว่างฉันกับคุณไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก เข้าใจตรงกันนะคะ" นี่เขาทำอะไรลงไป... ถ้าเขาลดอคติลง ฟังเธอสักนิด วันนี้เขาคงไม่ต้องทำร้ายเธอจนทำให้เธอหวาดกลัวเขาแบบนั้น ไม่ต้องเห็นสายตาตัดพ้อต่อว่า ไม่ต้องเห็นสายตาว่างเปล่าของเธอ... หากว่าเขาขอโอกาสกับเธออีกสักครั้ง เธอจะยินยอมมอบมันให้เขาหรือเปล่า?..”