icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon
เล่ห์ร้ายจำนนรัก

เล่ห์ร้ายจำนนรัก

icon

บทที่ 1 เล่ห์ร้ายจำนนรัก

จำนวนคำ:1427    |    อัปเดตเมื่อ:23/02/2024

วามรู้สึกประเดประดังเข้ามาจนร่างบอบบางแทบจะยืนไม่อยู่ได้แต่มองดูคนที่เธอรักอย่างไม่อยากเชื่อตัวเองว่าพวก

่งงานกัน พวกเขาไปแอบรักกั

รๆ ในชีวิตเธอดีขึ้นกว่านี้ หรือไม่ เธอรู้แต่เพียงว่าวันนี้คือวันแต่

วามสุขมาก

ลเลอย่างเขาหลังจากคำอวยพร ก่อนเดินจากมาเงียบๆ ส่วนหญิงชายที่เรียกได้ว่าเป็นเหมือนเพื่อนรักหักเ

ห้เราง่ายๆ แบบนี้ แต่ไม่รู้ว่ามีแ

รไม่มีที่จะไม่ได้ อย่างวายุนี่อย่างไรล่ะ เธอชอบเขาและเฝ้ามองเขาในฐานะคู่หมั้นของเพื่อนรักมานานจนความรักมันแน่นอกและเธอทนไม่ได้อีกต่อไป จึงต้องช่วงชิงเขามาโดยไม่สนใจว่าเพื่อนรักของเ

ซึ่งมีบิดาเป็นชาวฝรั่งเศสที่มีเชื้อมีสายสูงศักดิ์ อีกทั้งครอบครัวของมารดาในเมืองไทยก็เป็นผู้ดีเก่า รูปร่างแบบบางและใบหน้าสวยหวานประดับด้วยดวงตากลมโตสีมรกตนั้นโดดเด่นต้องตาต้อง

พราวไม่มีวันทำอย่างนั

น พราวแสงแขก็แค่ลูกนางเอกลิเกเก่าที่สวมเครื่องเพชรเก๊ๆ พราวระยับยามขึ้นแสดง ไหนเลยจะสู้เมริสาที่เป็นถึงทายาทนักธุรกิจชื่อดังและยังเป็นเจ้าของร้านเพชรอันลือชื่อซึ่งมีมูลค่าม

ม่ปล่อยไว้แน่ๆ พี่วายุเองก็เหมือนกันนะคะ หาก

อ่อนโยนในดวงตากลมโตหายไป แต่วายุไม่มีเวลาสนใจในเมื่อเขากำลังจะไ

นนี้พี่รักเมรี่ พี่เป็นของเมรี่คนเดียว...” ชายหนุ่มเอ่ยออดอ้อนเบ

ินสวนทางมาเธอจึงชนเขาเข้าเต็มแรงจนร่างบอบบางราวจะแตกเปราะนั้นเซถลาไปหลายก้าวและเกือบจะล้มลงหากว่าแขนเรีย

วังหน่อ

พราวแสงแขจึงสะบัดข้อมือออกจากมือแกร่งแล้วเดินแกมวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วทำให้คนที่ให้ความช่วยเหลือเธอเมื่อครู่ได้แต่มองตามไปอย่างไม่พอใจระคนแ

ี...” ชายหนุ่มสบถเบาๆ กับตัวเองแล้ว

เปิดรับโบนัส

เปิด
เล่ห์ร้ายจำนนรัก
เล่ห์ร้ายจำนนรัก
“"จะอ่อยฉันอีกนานไหม..." เสียงห้าวดังขึ้นทำให้หญิงสาวลืมตาทันทีก่อนจะผละออกจากวงแขนแกร่งของเขาทันที ใบหน้านวลแดงปลั่งทั้งขัดเขินและอับอายกับคำพูดของเขาแต่เหนือสิ่งอื่นใดเธออับอายที่กำลังจะกลายเป็นสาวร่านร้อนเที่ยวกอดจูบกับผู้ชายมากกว่า "คนบ้า ปากเสีย... ฉะ ฉันไม่ได้ทำแบบนั้นเสียหน่อย..." หญิงสาวสูดหายใจลึกๆ แล้วถลึงตาใส่เขาพลางต่อว่าเขาเสียงเขียวแต่ข้างในใจสาวกลับสั่นไหวหวิวๆ แทบจะเป็นลมแข้งขาสั่นไปหมดจนขยับเดินไม่ได้...”