DAMNED LOVE!

โรงเรียนมาแผงนึง

นทราบที่มาที่ไปของคำถาม ขณะที่ผมไม่รู้เรื่

ะเปิดให้วางเงินมัดจำค่

“แต่อาศัยกูเป็นกรรมการวั

ดซุ้มขาย

วกเด็ก ๆ เหรอวะ” อาชัยสิทธิ์จ้องตา

วแทรกขึ้น “แต่ชั้นอยากให้ไอ้พลได้

นกล่าวยืดยาว “อีกอย่างนะ ป้ามีเงินส่งไอ้สองคนนี้เรียนพร้อมกันเหรอ! ปีหน้าขายหมูปิ้งส่งไอ้วินค

เงียบ “แต่ปีหน้าผมได้ทุนการศึ

ุนปีละหกพันน่ะ สำหรับม

ิ่งได้ยินเสียงตะคอก ๆ เหมือนลายสักเสือเผ่นกำลังแยกเขี้ยวใส่ ทำเอาใจ

ำให้ลืมความกลัวลงได้ เม

นสูง ๆ อยู่แล้ว และวันนี้กะว่าจะไปบอกร้าน

ไม่รอดแล้ว สู้เป็นนายจ้างเองไม่ดีกว่าหรือ มึงไปเป

เงินจ่ายค่า

่องนั้น มึงค่อย

พ่อชัยสิทธิ์เจริญ ๆ

านกัน” จากนั้นหันไปมองพี่อรรถพล พูดลอย ๆ กึ่งถาม “อีกอย่างนะ!

นียวหมูปิ้งตอนเช้า ส่วนผม...ผมไปขายแข่

ย่างอื่นสิ

ยเป็นแค่

วริมถนนไม่ใช่เหรอ น้ำซุปก๋วยเตี๋ยวก็สูตรของยายผ

พิ่งทราบความจริงข้อนี้ และยังไม่ทันได้คิดอ

์ขายก๋วยเตี๋ยวเป็นหมื่นเลย

าให้มึงได้หมดแหละ เร

อกผ่อนค่าซุ้

ของให้มึงก่อนด้วย เสร็จแล้ว

ริง เกิดความรู้สึกว่าครอบครัวเราช่างเป็นหนี้บุญคุณอา

ติวลูกกูให้เรียนเก่ง ๆ

ใจนัก ต้องถาม “ติวให้เนต

อนกัน! แต่มึง

ัวตอบรับแบบงง ๆ จากนั้นอาชัยสิทธิ์เดินมาจ้องตาผม บอกด้วย

ม่ไปแล้ว มึงต้องติวเนตร

นถูกมัดมือชกยังไงไม่รู้ เหลือบดูพี่อรรถพลยิ่งสร้างค

ายังไงอะ! ไม่เ

กวิน อีกอย่างนะ...พี่มันหัวไม่ดี! ทำงานช

กอยากเรียนต่

บายใจดีกว่า จะได้ไม่ต้องห่วงว่าย่

หละที่รักผมแท้จริง ณ ขณะนั้นทราบอย่างเดียวว่า โตขึ้นต้

ยหน้าดุโผล่วับเข้ามาในสมอง ให้เกิดความรู้สึกว่าต้องทดแทนบุญคุณอาชั

าใจเอาเองว่าคือการสอน และหากต้องสอนเนตราก็คงเป็นงานหนักเอาการ

วนพี่อรรถพลทำงานที่ร้านสุกี้กระทั่งหนึ่งสัปดาห์ก่อนโรงเรียนเปิดเ

วมาส่งถึงบ้านโดยพี่อรรถพลไม่ต้องควักจ่ายสักบาท วันนั้นอาชัยสิทธิ์กระซ

้อมลูกกูนะ ถ้าวันไหนยัยเนตราเถล

ี่ถูกคาดโทษล่วงหน้า ดังนั้น พออาชัยส

พี่อรรถพลที่ต้องเตรียมของขายก๋วยเตี๋ยว ดังนั้น ความพร้อมต่องานขาย

นห่วงย่าที่ต้องขนข้าวของตามลำพังไปซุ้มอาหารโรงเรียน เพื่อเอาหมูปิ้งไปขายต่อมื้อเที่ยงที่แผงก๋วยเตี

พื่อนสนิทสักคน ความรู้ทั่

้าก้มตาเก็บกระเป๋าเพื่อรีบกลับไปช่วยย่าทำงานต่อท

ต้องติว

แก้เขินโดยเอามือลูบต้นแขนบริเวณที่ถูกตี พอเห็นหน้าเนตรา ก็นึกได้โดยพลันว่าหลังเลิกเรี

เราติวไ

ล่นกับเพื่อน เธอรอแถวนี้แหละ เราแค

กเสือเผ่นขย้ำ ผมถาม

ไปหาเพื่อนเล่นก่อน ฉันม

ีบกลับไปช่วยย่าทำงานที่บ้าน ทว

าแต่ จะไป

่อไม่ถูก ได้แต่แบกเป้นักเรียนเดินตามหลังเธอเนือย ๆ ไปนั่งหล

สายตาพลันมีอันต้องสะดุดสองก้อนเนื้อเล็กตรงหน้าอกที่สั

ลังสอนท่าเต้นอะไรก็ไม่รู้ ดูตื่นตาตื่นใจให้ผมต้องจับจ้องทุกอิริยาบทของเธออย่างลืมตัว นานกระทั่งท้องฟ้าเปลี่ยนส

โดยไม่พูดจาและหันหลังเดินทันที ทิ้งผมให้ตาลีตาเหลือกลุกคว้าเป้นักเรีย

์ยืนเท้าสะเอวรอล

******