DAMNED LOVE!

ามรู้สึกผิดเกิดขึ้นทันใดเมื่อเห็นสำรับกับข้าววางรออยู่บนพื้นห้อง สำนึกได้ว

รุ่งนี้ พลันที่เห็นผมเดินเข้าบ้าน

หมลูก วันนี้ย่าทำน้ำพริกปล

นยังครับ” กล่าวจบผมห

พร้อมวิน

อยที่ทุกคนต้องทนหิวเพื่อครอบครัวเราจะได้ทานข้าวเย็นพร้อมหน้า ผ

มันนุ่ม คลุกเคล้ากับข้าวสวยร้อนราดด้วยน้ำพริกกะปิจนชุ่ม เปิบด้วยมือทานสลับกับผักลวกราดน้ำพริกเข้มข้น ลำพั

ติวอะไร

ต่ถามกลับ “พี่พลรู

หาวินที่นี่ เขากลัวว่าวินจ

กสาวจะตาย”

วเราะในลำคอ แต่ขำได้แพลบเดียวก็ต้องหยุด กล่าวต่อเหมือน

ม่ใส่เสื้อเหมือนเคย กำลังเดินจูงมือเนต

นข้าวกัน” ย่ากล่า

ษะผมทันใด แม้ไม่แรงนักแต่ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่อยู่ดี ๆ อาชั

ึงไม่ต

ทำไมอาชัยสิทธิ์ถึงไม่ถามลูกสาวตัวเองก่อนว่าทำไม จากนั้นเงยหน้

ราบอกไม่ต้อ

นใด “ฉันเปล่าพ

วยกันกล่าวหาว่าพูดโกหกเสียอีก จึงอ้

่ต้องม

าลผมอีกหนึ่งที แต่เป็นเนตรา

ยนหนูต้องสอนท่าเต้นเช

์เสียงแข็งใส่ลูกสาว “พรุ่งนี้เย็นพ่อไปรับและจะบอกพวกมันว่าลู

นตรากรี๊

ียนโรงเรียนประ

กี่ยวข้องด้วยเลย แต่ไม่วายเห็นใจเธอที่จะอดสอนท่าเต้นสวย ๆ แก่พวกเพื่อนอีก และไม่ทร

มึงก็สอนและทำการบ้

ผมต้องช่วยย

คลุกเคล้าน้ำพริกกับปลาทูผสมข้าว.

ลขายก๋วยเตี๋ยวส่งมึงเรียนได้เพราะใคร? มึ

ย่ารีบให้คำตอบแทน “ติวเสร็จให้ยั

อนมองมายังผมพร้อมทำท่าขยะแขยง บ

ส่งให้ยิ้มเนตรา บอก “ยกเว้นน้ำพร

นอาหารฝรั่งโดยเฉพาะไก่ทอด KFC” จากนั้นเหมือนเพิ่งนึกข

ว่าบา

๋วยเตี๋ยวสูตรพ่อมึงน่ะอร่อย

องผ่อนคืน

้กัน แต่กูคิดดอกเบี้ยด้วยนะโว้ย” จ

นะ ถ้ามึงเบี้ยวไม่ติว

ทูต่อจนหมด มันอร่อยเหมือนเดิมแหละ แต่กลับไม่

ขา เราต้

ค่าเซ้งซุ้มห้าหมื่นบาทและค่าลงทุนอื่น ๆ อีกไม่เกินสามหมื่น หาก

ชัยสิทธิ์ไปยุ่มย่ามกับพวกเพื่อน ๆ เธอ แลกกับการเดินทางกลับบ้านพร้อมกันเพื่อทุกวันผมจะได้ติวการบ้านให้ แต่ให้ตายนี่ส

มเป็นแบบเป้สะพายหลัง สองมือผมจึงว่างถือกระ

๊...ยังไ

ามห้องแบ่งเป็นสัดส่วนชัดเจน คือห้องอเนกประสงค์ที่ใช้ได้สารพัดตั้งแต่ทำงานยันนั่งเล

งนี้ เห็นแล้วรู้สึกไม่ดีกับตัวเองที่อยู่ช่วยย่าทำงานไม่ได้อีกต่อไป เพราะเหมือน

้าอี้เข้าไปติวก

ี่สิ! สีหน้าไม่ยินดียินร้

นพื้นบนเบาะที่พับเก็บได้ และทุกเช้าชุดที่นอนพร้อมหมอนและผ้าห่มสองชุดนี้จะถูกเก็บว

น้าเข้ามาดูภายในห้องและบอกครั้งต่อไปให้ปิดปร

ราที่ทำหน้าบึ้ง พานให้ผมเซ่อซ่าไม่รู้ต้องทำอะไรต่

ป็นก็ไม่

ธอจะเล่น

งเธอ ฉันไ

อเป็นการตอบแทนบุญคุณแล้วละก็ ผมน่ะ! ขอออกไปช่วยย่าทำง

่งทำการบ้านด

สธไม่ไยดี มือชี้ยังเบาะนอน กล่าวเห

รื่องความสะอาดไม่ต้องพูดถึง แต่อาจ

าจนผมรู้สึกเขินอายไม่กล้ามอง ก่อนหยิบการบ้านออกมาก็เห

ยอะมาก สมัยอยู่ชั้นประถมนั้น ผมใช้เวลาทำการบ้านไม่เคยเกินครึ่

นักเรียน ก็ต้องแปลกใจเมื่อเนตราลุ

่อน...ข

ิชาอะไร

หมดแ

มจึงหยิบการบ้านวิชาพีชคณิต วิท

าให้ฉ

ไม่ทำบน

ู้เรื่องหรือไง

ำไมต้องตวาดวะ” ผมคิดแต่ปฏิกิริยากลับสวนทาง เด

้าน ส่วนผมกลับไปนั่งบนโต

็จก็ลุกขึ้นยื่นสมุดการบ้านคืนผม ด

ติพ่อแม่ปิดร้านเสร็จ กว่าจะก

นหรืออย่างไรไม่ทราบ บอ

รอที่นี่แหละ พวกเค้ามาถ

จัง เห็นฟันขาวจั๊วะ ดู

ตราด้วยหางตาและฉีกยิ้มให้เธออีกครั้ง รู้สึกหัวใจพองโตและเต

นเรียกชื่อเนตราบอกให้เธอเข้

านักเรียนวิ่งแจ้นออกไป ผมเองเช

่ตอนหลับตานอน เห็นภาพเนตรายิ้มให้ผุดขึ้นในสม

้นช่างมันเถอะ! ผมยังเซ่อเกินกว่าจะเข้าใจความหมายแท้จริงของมัน ขอเ

งเธออีก แต่เดินเคียงคู่กับเธอตลอดทางกลับบ้าน และทุกวันที่เราอยู่ด้วยกันในห้อง เนตราจะนอนเกลือกกลั้ว

ด้วยดี หากเพราะม

หญิงวัยย่างสิบห้าปีแผ

******