icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ยอดเสน่หาคนเถื่อน

บทที่ 4 จำยอมและต้องจำใจ

จำนวนคำ:1495    |    อัปเดตเมื่อ:28/02/2024

วคราวเดียวกัน ที่มักจะมีน้ำใจเอ

งคิดว่าแม่นี่ต้องมาหลงรัก

ุ่มด้วยความหวง ที่ไม่ใช่หึง อย่าพูดถึงความรักที

ายคนอื่นๆ ที่เธอผ่านๆ มา ทั้งยังหลงเธอหัวปักหัวปำ ชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้ และการเป็นอยู่ของเธอก็ไม่ได้แย่ แม้ว่าหลังๆ ปีสองปีมานี้ จะประสบปัญหาการเงินบ้าง แต่ก็แก้ได้แล้วด้วยกา

ะมาแย่งไปละก็ ไ

ลยมากกว่าเพื่อนบ้านที่ดีต่อกั

จนักที่ภรรยาพูดถึงเพื่

แค่พูดเล่นเท่านั้นเอง กิ่ง

งเพราะเขาทำงานกลางแจ้งบ่อยๆ เพราะเขาเป็นวิศวกร และยังเป็นผู้จัดการบริษัทก่อสร้างของถิ่นเถื่อน ทั้ง

ึงที่นั่นแล้ว เขาด

ม่รู้เ

าว.

กอยู่เกินหกโมงเย็น กิ่งกับหนูปิ่นนั่งรอนายใหญ่ของพี่กมลตั้งนานสองนานเขาก็ไม่โผล่มา แต่ให้คนมาบอกว

งเสียอกเสียใจกับเรื่องราวที่เกิดข

โหดร้าย เขาจะร้ายแต่กับคนที่ร้ายกับเขาก่

ังไว้แบบน

เผชิญกับคนที่เถื่อนถ่อย โหดร้ายจากคนในหุบเขาคนเถื่อน ในขณะที่เธอยิ้มอย่างพึงพอใจกับการกำจัดเสี้ยนตำใจ กมลเอง

อย่างหวาดหวั่น น้ำตาที่แห้งไปแล้วก็พานจะไหลออกมาเมื่อที่นี่พอค่ำลงมันช่างเงียบส

์ตรงนั้นกดได้เลย มีเลขบอกห้องต่างๆ ในบ้าน สามารถโทร. พูดคุยกับคนในบ้านได้เลย หรือสั่นกระดิ่งก็ได้ ความจริงกระดิ่งน

ยังมีแววตาที่อ่อนโยนนุ่มนวลมากกว่าตอนที่สนทนากับแม่เลี้ยงของเธอมาก ราวคนละคน

คุณค

ักประมาณหนึ่งทุ่ม ป้าจ

มากค่ะป

้คนที่นี่เอ็นดูเธอบ้าง คนแรกที่เธอควรจะสานไมตรีด้วยก็คงจะเป็นป้าน้อมนี่ล่ะ ป

่งตัว ปิ่นกมลก็ต้องตาค้างเมื่อเห็นชุดสวยๆ มากมายอยู่ในนั้น หญิงสาวอุทานออกมาเบาๆ แล้วจับต้องพวกมันอย่างเบามือ กลัวว่าจะทำให้ชุดสวยเหล่านั้นเสียหาย นอกจากนั้นเธอยังเห็นว่าที่โต๊ะเครื่องแป้งที่กว้างขวางใหญ่กว่าโต๊ะที่บ้านของเธอเป็นสามเท่าด้วยความตื่นตาตื่นใจ เมื่อเห็นของใช้ผู้หญิงจัดวางอย่างเป็นระเบียบอยู่ละลานตา มีทั้งครีมบำรุงผิว น้ำ

เปิดรับโบนัส

เปิด
ยอดเสน่หาคนเถื่อน
ยอดเสน่หาคนเถื่อน
“เพราะถูกแม่เลี้ยงใจร้ายเสือกไสไล่ส่งมาให้เป็นเมียขัดดอกของนายใหญ่แห่งหุบเขาคนเถื่อนที่ใครๆ ต่างก็กล่าวขวัญกันว่า โหดร้ายน่ากลัว แต่แล้วเธอกลับพบว่า คนเถื่อนอย่างเขาก็มีหัวใจ และมีไว้เพื่อเธอคนเดียว ++++++++++ "พี่มาร์คไปแล้ว.. ทีนี้ก็เหลือแค่เรา.." ปิ่นกมลเอ่ยขึ้นเมื่ออยู่กันตามลำพัง และถิ่นเถื่อนก็เอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จา ดูท่าทางเขาขัดเขินไม่น้อย "มีอะไรจะสารภาพกับปิ่นมั้ยคะ" "ไม่มีนี่นา.." "ใครกันนะบอกว่า เป็นผัวเมียกัน ต้องบอกกันทุกเรื่อง ให้ไว้ใจกันและกัน" ถิ่นเถื่อนทำอึกๆ อักๆ ท่าทางของคนตัวใหญ่โต แต่ดูเก้งก้างเมื่อตอนนี้เขามีความผิดติดตัว "ก็บางเรื่อง มันยังไม่ถึงเวลาที่จะบอกไง.." "อ้ออออ.. หรือคะ แล้วพี่เถื่อนคิดว่าจะบอกปิ่นตอนไหนคะ และเรื่องไหนบ้าง" ปิ่นกมลเดินมาหยุดตรงหน้าชายหนุ่ม แล้วเงยหน้ามองเขายิ้มๆ ถิ่นเถื่อนเมินหน้าหนีน้อยๆ แต่ใบหูแดงก่ำ "ก็.." "ก็อะไรคะ.." ปิ่นกมลซักไซ้ ถิ่นเถื่อนหันกลับมามองหน้าคนช่างซักอย่างรู้สึกหมั่นไส้แกมเอ็นดูคนตรงหน้ายิ่งนัก "ก็.. ไปคุยกันบนห้องดีกว่าไง" "ว้าย... พี่เถื่อน ปล่อยปิ่นนะคะ เรายังคุยกันไม่รู้เรื่องเลย.." ปิ่นกมลหวีดร้องออกมาอย่างตกใจ เมื่อชายหนุ่มตวัดร่างบอบบางขึ้นไว้ในวงแขนแข็งแรงหน้าตาเฉย”
1 บทที่ 1 ยอดเสน่หาคนเถื่อน2 บทที่ 2 จำยอมและต้องจำใจ3 บทที่ 3 จำยอมและต้องจำใจ4 บทที่ 4 จำยอมและต้องจำใจ5 บทที่ 5 จำยอมและต้องจำใจ6 บทที่ 6 ไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ จริงหรือ...7 บทที่ 7 ไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ จริงหรือ...8 บทที่ 8 ไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ จริงหรือ...9 บทที่ 9 ไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ จริงหรือ...10 บทที่ 10 กับชีวิตที่เลือกแล้ว11 บทที่ 11 กับชีวิตที่เลือกแล้ว12 บทที่ 12 กับชีวิตที่เลือกแล้ว13 บทที่ 13 กับชีวิตที่เลือกแล้ว14 บทที่ 14 กับชีวิตที่เลือกแล้ว15 บทที่ 15 กับชีวิตที่เลือกแล้ว16 บทที่ 16 กับชีวิตที่เลือกแล้ว17 บทที่ 17 ความจริงอันแสนวาบหวาม18 บทที่ 18 ความจริงอันแสนวาบหวาม19 บทที่ 19 ความจริงอันแสนวาบหวาม20 บทที่ 20 ความจริงอันแสนวาบหวาม21 บทที่ 21 ความจริงอันแสนวาบหวาม22 บทที่ 22 ความจริงอันแสนวาบหวาม23 บทที่ 23 ความจริงอันแสนวาบหวาม24 บทที่ 24 การมาของปัญหา ที่รอคอย...25 บทที่ 25 การมาของปัญหา ที่รอคอย...26 บทที่ 26 การมาของปัญหา ที่รอคอย...27 บทที่ 27 คนสำคัญ 28 บทที่ 28 คนสำคัญ 29 บทที่ 29 คนสำคัญ 30 บทที่ 30 คนสำคัญ 31 บทที่ 31 คนสำคัญ 32 บทที่ 32 คนสำคัญ 33 บทที่ 33 คนสำคัญ 34 บทที่ 34 ร้อนรน.. 35 บทที่ 35 ร้อนรน.. 36 บทที่ 36 ร้อนรน.. 37 บทที่ 37 ร้อนรน.. 38 บทที่ 38 สิ้นสุดเวลาที่รอคอย...39 บทที่ 39 สิ้นสุดเวลาที่รอคอย...40 บทที่ 40 สิ้นสุดเวลาที่รอคอย...41 บทที่ 41 สิ้นสุดเวลาที่รอคอย...42 บทที่ 42 สิ้นสุดเวลาที่รอคอย...43 บทที่ 43 ไม่บังเอิญ...44 บทที่ 44 ไม่บังเอิญ...45 บทที่ 45 ไม่บังเอิญ...46 บทที่ 46 ไม่บังเอิญ...47 บทที่ 47 ไม่บังเอิญ...48 บทที่ 48 ไม่มีใครหนีพ้น49 บทที่ 49 ไม่มีใครหนีพ้น50 บทที่ 50 ไม่มีใครหนีพ้น51 บทที่ 51 ไม่มีใครหนีพ้น52 บทที่ 52 ไม่มีใครหนีพ้น53 บทที่ 53 ไม่มีใครหนีพ้น54 บทที่ 54 การรอคอยที่สิ้นสุดลง55 บทที่ 55 การรอคอยที่สิ้นสุดลง56 บทที่ 56 การรอคอยที่สิ้นสุดลง57 บทที่ 57 การรอคอยที่สิ้นสุดลง58 บทที่ 58 ยอดเสน่หาคนเถื่อน59 บทที่ 59 ยอดเสน่หาคนเถื่อน