icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ยอดเสน่หาคนเถื่อน

บทที่ 7 ไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ จริงหรือ...

จำนวนคำ:1111    |    อัปเดตเมื่อ:28/02/2024

วยมาก

่นายหญิงคนใหม่ พึงพอใจกับสิ่งที่พว

้เลยค่ะ นายให

นายใหญ่ ก็ทำให้เธอตื่นตระหนกไม่น้อย ใบหน้าที่ยิ้มละไมอยู่เมื่อครู

ีค่ะ ไม่ต้อ

ปนั่งรออยู่ที่โต๊ะไม้สีขาวใต้ต้นก

ก้าวขึ้นไปยังศาลาแสนสวยนั้นช้าๆ ด้ว

้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนเสื้อมาทับกันไว้ที่ข้อศอก กับกางเกงยีนสีเข้มนั่งรออยู่ด้วยท่าทางสงบนิ่ง

้หนวดรกๆ นั้นทำให้ปิ่นกมลสะดุ้งน้อยๆ ก่อนจะค่อยเลื่อนเก้

วัสดี

าวเถอะ แล้วค

อไม่วางตา ปิ่นกมลหลบตาคมแล้วค่อยๆ หยิบช้อนขึ้นมา

างพิจารณา และก็พบว่าอาหารตรงหน้าของเธอ

น่าแปลก

จแต่ก็ไม่ได้พ

ทำร้ายผู้หญิง และไม่เคยมีป

ูสบายๆ แต่ก็ทำให้เธอสะดุ้งน้อย

มจะตักข้าวใส่ปาก แต่มือ

ขบขันกับอาการกลัวเขาจนตัวสั่นของเ

น้าอันหล่อเหลาของนายใหญ่ละครับ แบบนี้สาว

เถื่อนคิดอย่างสงสัยในตัวเองไม่น้อย แต่เขาก็ไม่ได้โกนหนวดโกนเครามานานแล้วน

หญ่อาจจะลองใจนายหญิงด้วยการทำหน้ารกๆ แบบนี้ก็ได้ครับ แต่ก็เสี่ยงที่จะโดนเ

ะทำให้คนตรงหน้าไม่กลัวเขามากไปกว่านี้ ดูสิเจ้าหล่อนตัวสั่นปานลูกนกตกน้ำ แต่จะทำ

สังเกตว่าคนตรงหน้ากินน้อยและดูเกร็งๆ ไปสักหน่อยและก็ยังตัวสั่นไม่หายเสียท

แล้วก้มหน้าก้มตารับป

ิงสาวผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ แล้วค่อยๆ กินข้าวอย่างรู้สึกรับรู้รสอาหารมากขึ้น เมื่อวานนี้เธอกินข้าวเย็นไปนิดเดียว เพราะรู้สึกเครียดและกังวล แล้วย

่าทางเหมือนหิวโหยของคนตรงหน้า ทำให้ถ

เปิดรับโบนัส

เปิด
ยอดเสน่หาคนเถื่อน
ยอดเสน่หาคนเถื่อน
“เพราะถูกแม่เลี้ยงใจร้ายเสือกไสไล่ส่งมาให้เป็นเมียขัดดอกของนายใหญ่แห่งหุบเขาคนเถื่อนที่ใครๆ ต่างก็กล่าวขวัญกันว่า โหดร้ายน่ากลัว แต่แล้วเธอกลับพบว่า คนเถื่อนอย่างเขาก็มีหัวใจ และมีไว้เพื่อเธอคนเดียว ++++++++++ "พี่มาร์คไปแล้ว.. ทีนี้ก็เหลือแค่เรา.." ปิ่นกมลเอ่ยขึ้นเมื่ออยู่กันตามลำพัง และถิ่นเถื่อนก็เอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จา ดูท่าทางเขาขัดเขินไม่น้อย "มีอะไรจะสารภาพกับปิ่นมั้ยคะ" "ไม่มีนี่นา.." "ใครกันนะบอกว่า เป็นผัวเมียกัน ต้องบอกกันทุกเรื่อง ให้ไว้ใจกันและกัน" ถิ่นเถื่อนทำอึกๆ อักๆ ท่าทางของคนตัวใหญ่โต แต่ดูเก้งก้างเมื่อตอนนี้เขามีความผิดติดตัว "ก็บางเรื่อง มันยังไม่ถึงเวลาที่จะบอกไง.." "อ้ออออ.. หรือคะ แล้วพี่เถื่อนคิดว่าจะบอกปิ่นตอนไหนคะ และเรื่องไหนบ้าง" ปิ่นกมลเดินมาหยุดตรงหน้าชายหนุ่ม แล้วเงยหน้ามองเขายิ้มๆ ถิ่นเถื่อนเมินหน้าหนีน้อยๆ แต่ใบหูแดงก่ำ "ก็.." "ก็อะไรคะ.." ปิ่นกมลซักไซ้ ถิ่นเถื่อนหันกลับมามองหน้าคนช่างซักอย่างรู้สึกหมั่นไส้แกมเอ็นดูคนตรงหน้ายิ่งนัก "ก็.. ไปคุยกันบนห้องดีกว่าไง" "ว้าย... พี่เถื่อน ปล่อยปิ่นนะคะ เรายังคุยกันไม่รู้เรื่องเลย.." ปิ่นกมลหวีดร้องออกมาอย่างตกใจ เมื่อชายหนุ่มตวัดร่างบอบบางขึ้นไว้ในวงแขนแข็งแรงหน้าตาเฉย”