icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ยอดเสน่หาคนเถื่อน

บทที่ 6 ไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ จริงหรือ...

จำนวนคำ:1306    |    อัปเดตเมื่อ:28/02/2024

่วยปิ่นด้

ตากรรมที่ไม่อาจจะรู้ได้เลยว่าจะต้องเจอกับอะไร ทำไมเธอถึงได้โชคร้ายแบบนี้ เสียแม่ไปอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ไม่ถึงปีพ่อก็แต่งงานใหม่ แ

อยจนหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย คราบน

ของช่วงขาแข็งแรงนั้นเต็มไปด้วยความหนักแน่นมั่นคง แล้วเท้าแกร่งในรองเท้าผ้าที่ใส่อยู่บ้าน

ก้องเกริกไก

ปนเซอร์ พี่ชายต่างมารดานั้นขู่ไว้ว่า หากไม่ยอมใช้นามสกุลของปู่ จะหาเมียมาให้ และจะยึดหุบเขาคนเถื่อนไปทำโรงแรมม่านรูดเสียให้เข

อยๆ อย่างพึงพอใจ รอยยิ้มบางๆ ที่ยากแสนยากจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาได้รูป ที่มีส่วนผสมที่ลงตัวนั้น ระบา

ฉันอยากกอด

พลียและความกลัวอีกทั้งเขาสั่งให้ป้าน้อมผสมยานอนหลับอ่อนๆ ให้เธอกินด้วย เพื่อให้หญิงสาวไม่เครียดจนนอนไม่หลับ ทำให้ปิ่นก

ด็กน้อย ตื่นขึ้

ึ้นแล้วเดินออกไปจากห

ตนอยู่ที่ไหน ร่างบอบบางผวาลุกขึ้นนั่งหน้าตาตื่นแล้วหันมองไปรอบๆ กายอย่างตื่นตระหนก ก็พบว่าตอนนี้ทั้งห้องนอนกว้างสีหวานที่เธอได้พำนักมาตลอดคืนนั้นสว่างจ้าแล้ว

างรวดเร็ว เธอเลือกที่จะสวมใส่เสื้อผ้าของตนที่นำมาด้วยมากกว

็มีเสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้น หญิงสาวจึงหันไปมองก

งที่โต๊ะอาห

นสวนเ

นี้ค่ะ น

ินตามไปทันที และอดไม่ได้ที่จะมองไปรอบๆ กายอย่างสนใจ เมื่อวาน

ตาเมื่อวาน แต่เมื่อมามองชัดๆ ตอนนี้มันมีมากมายหลากหลายชนิดและที่สำคัญ มีกุหลาบมากมายหลากหลายสีที่เธอชอบด้วย ผู้หญิงกับดอกไม้โ

จกันได้เลยนะคะ เดี๋ยวนก

รอก เธอชื่อ

จะมาคอยรับใช

กปิ่นเฉยๆ เถอะ เราน่

่สั่งเอาไว้ว่าให้เรีย

กคนจะรู้ว่าฉ

ไม้โปร่งสีขาว ที่สะบัดพลิ้วตามแรงลมที่พัดผ่านแผ่วผิว หลังคาทรงโค้งนั้นปกคลุมด้วยเถากุหลาบสีชมพูหวาน ปิ่นกมลยิ้

เปิดรับโบนัส

เปิด
ยอดเสน่หาคนเถื่อน
ยอดเสน่หาคนเถื่อน
“เพราะถูกแม่เลี้ยงใจร้ายเสือกไสไล่ส่งมาให้เป็นเมียขัดดอกของนายใหญ่แห่งหุบเขาคนเถื่อนที่ใครๆ ต่างก็กล่าวขวัญกันว่า โหดร้ายน่ากลัว แต่แล้วเธอกลับพบว่า คนเถื่อนอย่างเขาก็มีหัวใจ และมีไว้เพื่อเธอคนเดียว ++++++++++ "พี่มาร์คไปแล้ว.. ทีนี้ก็เหลือแค่เรา.." ปิ่นกมลเอ่ยขึ้นเมื่ออยู่กันตามลำพัง และถิ่นเถื่อนก็เอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จา ดูท่าทางเขาขัดเขินไม่น้อย "มีอะไรจะสารภาพกับปิ่นมั้ยคะ" "ไม่มีนี่นา.." "ใครกันนะบอกว่า เป็นผัวเมียกัน ต้องบอกกันทุกเรื่อง ให้ไว้ใจกันและกัน" ถิ่นเถื่อนทำอึกๆ อักๆ ท่าทางของคนตัวใหญ่โต แต่ดูเก้งก้างเมื่อตอนนี้เขามีความผิดติดตัว "ก็บางเรื่อง มันยังไม่ถึงเวลาที่จะบอกไง.." "อ้ออออ.. หรือคะ แล้วพี่เถื่อนคิดว่าจะบอกปิ่นตอนไหนคะ และเรื่องไหนบ้าง" ปิ่นกมลเดินมาหยุดตรงหน้าชายหนุ่ม แล้วเงยหน้ามองเขายิ้มๆ ถิ่นเถื่อนเมินหน้าหนีน้อยๆ แต่ใบหูแดงก่ำ "ก็.." "ก็อะไรคะ.." ปิ่นกมลซักไซ้ ถิ่นเถื่อนหันกลับมามองหน้าคนช่างซักอย่างรู้สึกหมั่นไส้แกมเอ็นดูคนตรงหน้ายิ่งนัก "ก็.. ไปคุยกันบนห้องดีกว่าไง" "ว้าย... พี่เถื่อน ปล่อยปิ่นนะคะ เรายังคุยกันไม่รู้เรื่องเลย.." ปิ่นกมลหวีดร้องออกมาอย่างตกใจ เมื่อชายหนุ่มตวัดร่างบอบบางขึ้นไว้ในวงแขนแข็งแรงหน้าตาเฉย”