icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

กริชเพียงขิม

บทที่ 6 จุมพิต(ไร้)สิเน่หา

จำนวนคำ:1195    |    อัปเดตเมื่อ:01/04/2024

ัดบทอย่างลนลาน “ผมฝากพี่กริชดูแลขิมด้วย ผม

ดพ้อและน้อยใจที่เขายอมพี่ชายง่ายๆ แล

ขิม แต่พี่ต

ออกไปจากผับแห่งนั้นทันที ภัคธีมาได้แต่มองตามอย่างน้อยใจและผิดหว

าสตราไม่ออกจริงๆ นอกจากต้องการกลั่นแกล้ง เพื่อกีดกันเธอให้ออกห่างจากธาวิน เขาไม่อยากได้เธอเป็นน้องสะ

้งอะ

าตัวเองมีอำนาจบาตรใหญ่นักหรือไง ถึงได้บังค

งคับ นายวิน

มมา ก็ต้องเป็น

ับไอ้วินต่องั้นสิ เมื่อกี้เห็นกอดก

ัคธีมาโกรธกรุ่นกับกิริยาและวาจาอันหยาบคายที่เขาจงใจเชือดเฉือนให

ฟนอวดชาวบ้าน ชาวบ้านจะได้อิจฉาความหวานของเร

วหน่อยเป็นไง เผื่อชาวบ้านจะเข้าใจว่าเราส

าบค

มากกว่านี้

่วงทำนองของบทเพลง ลำแขนแข็งแรงทั้งสองข้างสอดเข้าที่เอวเล็กของเธอ ร่างอรชรดิ้นขลุกขลักพยายามขืนตัวออกห่าง แต่คนร้ายกาจยิ่งโอบกระชับวงแขนแน่นขึ้นกว่

บอกว่าอยากกอด

ดกับพี่วิน

ไอ้วินซาบ

่ขิมไม่จำเป็นต้องบอกใคร” ภัคธีมาต้องเงยหน้าขึ้นพูดกับเขาเพ

างหรือเปล่าล่ะ” เขายังคงถามต่ออย่างไ

ิน และไม่เคยคิดจะให

หนๆ ก็ไหนๆ แล้ว มาลองจูบกับผมหน่อยไหม เผื่อจะได้เอาไว้เปรียบเท

ระจับนั้น เขาทำท่าเหมือนกำลังจะจูบ ทำเอาลมหายใจของภัคธีมาแทบจะหยุดชะงัก ทว่าเขากลับไม่จ

นเลว” เสียง

วตร

้กับแฟนน้อง ทำเลวๆ ลับหลังน้

ำลังรอให้ผมจูบอยู่เสียอีก เห็นยืนนิ่ง แถม...เผยอปากแ

รรยาย! ป่วยการจะเสวนาด

ทำเอาภัคธีมารู้สึกงงเล็กน้อยที่จู่ๆ เขาก็เปลี่ยนท่าทีกะทันหันแถมยอม

อดอีก” เขาก้มลงมากระซิบใกล้ๆ หู และถือโอกาสปัดปลายจมูกโด่

เปิดรับโบนัส

เปิด
กริชเพียงขิม
กริชเพียงขิม
“ศาสตรา ภูวเดชาธร คือผู้ชายที่ ภัคธีมา บอกตัวเองว่าเขาช่างร้ายกาจสมกับชื่อ ผู้ชายคนนี้พร้อมจะฟาดฟันให้เธอย่อยยับแหลกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ทั้งๆ ที่เธอคือว่าที่น้องสะใภ้ หรือเขารังเกียจว่าเธอจน ไม่คู่ควรกับคนในตระกูลภูวเดชธรเจ้าของไร่ที่ใหญ่ที่สุดในเชียงใหม่ เขาจึงกีดกันเธอกับน้องชายเขาทุกวิถีทาง แม้ภัคธีมาพยายามจะไม่ข้องแวะกับเขา หากทว่าในที่สุด โชคชะตาก็กลั่นแกล้ง ให้ต้องตกไปอยู่ในบ่วงพันธนาการของเขาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง ภัคธีมาจึงได้แต่นับวันรอ... รอวันที่กริชผู้แข็งกร้าวอย่างเขาจะปลดปล่อยเธอให้เป็นอิสระ แต่ครั้นเมื่อถึงเวลาจริงๆ มันกลับไม่ง่ายเลย เพราะหัวใจที่แสนอ่อนไหวถูกบ่วงเสน่หาร้อยรัดเอาไว้อย่างแน่นหนา”