icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

บ่วงรักมาเฟียลวง

บทที่ 4 คำทำนายเป็นจริง

จำนวนคำ:1531    |    อัปเดตเมื่อ:13/04/2024

ีกมือถือแซนวิชกัดกินไปพลางๆ ส่

ฟท์จนมาถึงห้องท่านประธานหนุ่มได้พราวจันทร์ก็รีบค

้มกระหยิ่มที่สาวเจ้ารู้ต

วหน้าบัญชีมาแล้วผมจะให้เค้ามาตามคุณที่นี่ ผ

่ะ

จากลิ้นชักโต๊ะทำงานและเดินกัดแ

พอได้เวลาที่จะต้องอยู่คนเดียวในห้องผู้บริหารแบบนี้ พราวจันทร์ก็เริ่มสอดส่ายสายตาดูรอบ

จการของตัวเองเช่นนี้เหมือนกัน แต่ตอนนี้ยังทำได้แค่ฝั

พาพราวจันทร์มาหาฉันท

งเขาทันที ตอนนี้เขาสนใจสาวเฉิ่มที่ดูไม่ค่อยมีพิษมีภัยคนนี้เป็นพิเศษ เพร

ล้วเธอเป็

บไปไม่เป็น ไม่รู้ว่าตะวันวาดเห็นว่าเขาเป็นผู้วิเศษหรืออ

น่งบัญชี ถามคุณรุ่งทิพย์หั

ุ่งหมายสำคัญของเช้าวันนี้ นั่นคือการทำสัญญาซื้อขายเหมืองพ

ธอเสร็จเรียบร้อยดีก็เห็นหลานสาวหัวแก้วหัว

เธอเอ่ยทักพราวจันทร์ด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่ไม่สู้ดีนัก เพร

้อ.

ไปสมัครที่อื่น คนอื่นที่เค้าจบใ

น้าพราวเลยนะ” พราวจันทร์ฉีกยิ้มร่าขึ้นมาดื้อๆ ที่เธอทำหน

ิงเ

มอดูลึกลับคนนั้

องพราวจันทร์ เริ่มทำสโรชาอยา

่าให้ฟั

ร์ที่ไปไหว้ขอพรองค์เทพศักดิ์สิทธิ์ให้สโรชาได้ฟังอย่างละเอ

เหตุการณ์เช่นหลานสาว ทว่าก็ไม่ได้กังวลใจอะไรมาก

์เทพอีกที ส่วนหมอดูลึกลับคนนั้นถ้าไม่รู

..น้าบัวว่าพราวจะได้เจอพ

่อกับแม่พราวจ

งก็มีเหตุผลจำเป็นที่ต้องทิ้งพราวเอาไว้กับน้าบั

กรธพวกเค้าเลย มีแต่

อก็เห็นแค่ยายกับน้าเท่านั้นที่ช่วยกันเลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่แบเบาะ เมื่อเข้าวัยมัธยม

งเงินมาไว้ให้พราวจันทร์เรียนต่อมหาวิทยาลัย อีกส่วนก็มาซื้อบ้านทาวน์เฮ้าส์หลัง

ิตของสองหน้าหลานเป็นไปอย่างเรียบง่ายแต่สิ่งที่ทั้งสองยังมีอะไรค้างอ

ช่วยน้าของเธอหยิบจับอะไรก็มีสายจากรุ่

ราวจะไปให้ตรงเวลาค่ะ” วางสายจากรุ่งทิพย์ได้พราวจันทร์ก็ยืนทำหน้าฉง

ไรเหร

อกว่าคืนนี้จะมีคนมารับพราวไป

ม่หลายคนเหรอเค้า

ห็นว่าจัดในโรงแรมคงต้อน

ะ มีจัดเลี้ยงต้อนรับพนักงานใหม่ด้วย แล้

ลืมถามเ

หลังจากนั้นสโรชาก็ไล่ให้พราวจันทร์ไปพักผ่อนไม

เปิดรับโบนัส

เปิด
บ่วงรักมาเฟียลวง
บ่วงรักมาเฟียลวง
“"ออกไปให้พ้นจากชีวิตพราว คนอย่างคุณมันไม่เคยรักใครนอกจากตัวเอง" "ไม่ว่าจะยังไงผมก็ไม่ยอมปล่อยคุณไปจากชีวิตเด็ดขาด เพราะผมต้องการให้คุณเป็นเมียน้อยผมต่อไป" ตัวอย่างบางตอน "จะรีบไปไหนเรายังไม่ได้คุยกันเลย" "ปล่อย พราวไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ" สาวเจ้าพยายามสะบัดมือหนาที่น่าขยะแขยงหมายจะให้มันหลุดพ้นไปจากแขนของเธอ ทว่าคนที่มือเหนียวปานตุ๊กแกก็ไม่ยอมปล่อยแขนเธอให้หลุดมือไปง่ายๆ ไม่พอแค่นั้นเขายังรวบอุ้มเธอพาดบ่าแล้วเดินดุ่มไม่อายสายตาของคนที่อยู่ระแวกนี้แม้แต่น้อย หากเขาไม่อายเธอเองก็จะแหกปากร้องอย่างให้คนช่วยอย่างไม่อายเช่นกัน เพราะไม่อยากจะอยู่แนบชิดกับตะวันวาดแม้แต่นาทีเดียว "ช่วยด้วยค่า ไอ้บ้านี่มันลักพาตัวฉันค่า ช่วยด้วย..." ปากเล็กตะโกนร้องให้คนช่วย ในขณะที่มือน้อยฟาดกำปั้นทุบไปที่แผ่นหลังกว้างไม่ขาดช่วง "แหกปากไปเถอะไม่มีใครช่วยคุณ ที่นี่มีแต่คนของผมทั้งนั้น" ตะวันวาดยังคงเดินเยื้องย่างสบายอารมณ์จนไปถึงลานจอดรถ หลังจากนั้นเขาก็จับพราวจันทร์ยัดเข้าไปในรถตู้ที่นครินทร์จอดรอพวกเขาอยู่แล้ว "ทำชั่วกันเป็นขบวนการจริงๆ" นครินทร์สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อพราวจันทร์สบถขณะมาถึงรถ ไม่รู้ว่าเจ้านายตนไปมีเรื่องอะไรกับหญิงสาวก่อนหน้า แต่เขาก็ต้องพยายามทำตัวให้นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ และทำหน้าที่ขับรถต่อไปตามที่เจ้านายสั่งเท่านั้น "ถ้าอยากกลับถึงกรุงเทพอย่างปลอดภัยผมขอให้คุณสงบปากสงบคำเอาไว้ดีกว่า" พูดจบตะวันวาดก็ปรับเบาะนอนสบายอารมณ์ พราวจันทร์หันไปมองคนที่นอนอยู่เบาะข้างๆ ด้วยสีหน้าแววตาไม่สบอารมณ์บวกกับความฉงนหนัก ไม่อยากจะเชื่อว่าตะวันวาดจะหลับตาลงได้ในขณะที่เธอยังคงกระวนกระวายใจเพราะความเผด็จการของเขา ท่าทางคงจะทำไม่ดีกับคนอื่นจนชินเป็นนิสัยถึงได้ทำไม่รู้ร้อนรู้หนาวได้เก่งในเวลาที่ต้องบังคับคนอื่น”