หลงกลรักมาเฟีย (สิมิลัน-วิลเซอร์)

ด้เลย ถึงแม้ว่าระหว่างนั้นยัยมินจะพาฉันขับรถไปดูที่บ้านอยู่หลายครั้ง แต่บ้านก

ับอ้างว้างโดดเดี่ยว ไม่เหลือคนในครอบครัวเลยสักคน ไม่มีใครยินดียินร้ายในทุกอย่างที่ก้าวเข้ามาในชีวิต จนบางครั้งฉันก็อดคิดน้อยใจตัวเองไม่ได้ ว่าทำไมโชคชะ

งก็รู้มานานเป็นปีแล้ว เพราะมินตราวางแผนจะไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งในอเมริกา เราปรึกษาเรื่องนี

ู่ที่คอนโดนี้ต่อเถอะนะ อย่าออกไปอ

ราว่าฉันอยู่ได้ เพราะไม่อยากรบกวนเพื่อน คอนโดหรูหราขนาดนี้จะให้

ไว้ใช้จ่าย แล้วถ้าแกหางานที่ดีๆ ได้แล้วค่อยย้ายออก ตกลงตามนี้นะ" ฉันพยักหน้าตกลงกับมินตราและข

มีสักที่ ที่จะเรียกตัวฉันไปทำงาน แต่ฉันก็ไม่ได้หวังอะไรมากนักหรอกเพราะเด็กจบใหม่เยอะแบบนี้ แต่ละบริษัทคงมีต

ราะอย่างน้อยก็ทำไปก่อนระหว่างรอที่ทำงานที่สมัครไว้เรียกตัว พอได้มาเป็นค่ากินค่าอยู่ไปบ้างก็ยังดี

ภาษณ์เบื้องต้นแล้ว และต้องการนัดสัมภาษณ์อีกครั้ง ฉันดีใจมากๆ เพราะบริษัทนี้เป็นบริษัทอันดับหนึ่งที่ฉันคาดหวังไว้ว่าอยากจะเข้าไปท

กษณะและองค์รวมแล้ว ฉันสามารถทำงานในตำแหน่งนี้ได้แน่นอน ส่วนเรื่องประสบการณ์ทางบริษัทจะมีการเทรนให้จนกว่าฉันจะบินเดี่ยวได้ด้วยตัวเอง ตอนแรกฉันก็ไม่มั่นใจในตัวเองนักหร

ุดเพื่อประหยัดเวลาและค่าใช้จ่ายในการเดินทาง แต่ไปดูแล้วก็ต้องถอดใจเพราะค่าเช่าแพงมาก บอกตามตรงว่าฉันเสียดายเงิน และคนอย่างฉันก็ไม่จำเป็นที่ต้องกินหรู

ก็พอไหว และที่สำคัญค่าเช่าไม่แพงมากนัก ฉันพอจ่ายได้โดยที่ไม่ต้องเสียดายเงิน หลังจากที่ทำธุระเรื่องเช่าคอนโดเสร็จก็บ่ายคล้

หน่อยที่บ้านข้าง ๆ มีรถหรูมาก ๆ จอดอยู่สองสามคัน อืม.. รถหรู และสวยขนาดนั้

จเต้นตึกตัก ไม่รู้ว่ากลัว หรือดีใจกันแน่ ที่จะได้

ปี ๆ ต้นไม้ที่เคยปลูกไว้เหี่ยวแห้งตายซาก สนามหญ้าก็แห้งตายหมด เหลือแต่ต

ตกตะลึงจังงัง เพราะภาพที่เห็นคือชายใส่สูทสีดำรูปร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ในบ้านของฉันห้าถึงห

ในบ้านฉันทำไม?" ฉันเอ่ยถามอ

ูดขึ้นมาพร้อมกับเดินออกมาประจันหน้าฉันแบบเต็มตัว ให้ตายเถอะ เขาตัวใหญ่มาก ฉันนี่สูงยังไม่เท่าหน้าอกเขา

ณะที่เขาพยักหน้ากับผู้ชายที่เหลือ และผู้ชายหนึ

ใคร" เขาเอ่ยถามฉัน แต่ชื่อที

บแม่ฉันหรือเปล่าคะ?" เขามองหน้าฉันพร้อมกั

นี้แม่เธออ

ดต่อแม่ไม่ได้มาเกือบครึ่งปีแล้วค่ะ" ฉันบอกไปตามควา

้านนี้ก็คงต้องถูกยึดแล้วล

้วย" ฉันใจหายวาบกับสิ่งที่ได้ยิน

ได้ยินคำว่าจะยึดบ้านแล้ว ฉันค่อย ๆ เปิดเอกสารนั้นออกดูแล้วถึงกับใจสั่น หน้ามืดและหวิว ๆ เหมือนจะเป็นลม ในเอก

แล้วก็ขาดส่งทั้งเงินต้นทั้งดอกเบี้ยมาเกือบสองปีแล

นั่งที่เก้าอี้พลาสติกโง่ ๆ เดียวที่เหลืออยู่ในบ้าน ฟังไม่ผิดหรอกค่ะ ทั้งบ้านเหลือแค่เก้าอี้แค่ตัวเดียว เพราะตอนนี้ข้าวของในบ

น มันจะซวยซ้ำซวยซ้

ยงบ้าน แถมตอนนี้บ้านก็ยังจะถูกยึดอีก ชีวิต