icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon
เพลิงสิเน่หามายาลวง

เพลิงสิเน่หามายาลวง

ผู้เขียน: คุณธิดา
icon

บทที่ 1 เกมลวง

จำนวนคำ:1682    |    อัปเดตเมื่อ:21/05/2024

เจ็ดป

ูตามมือ ป้องเห็นหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งไว้ผมสั้น สวมแว่นตากลมหนาเตอะ แถมยังดัดฟันด้วยยางจัดฟันห

หน้าตาคมเข้มหรี่มองใบห

นายเกริกเกียรติจะยอมแต่งหญิงเดินรอบม

ิงนะไอ้เรย์" แมนต

ู้หญิงคนนั้นปารองเท้าแตะมากลางวงพวกกูเลย โอ้โห

รือมึงป๊อด.

่งหากู ไอ้เรย์มึงเตรียมแต่งหญิงเอาไว้ได้เลย" เพราะการท้าทา

หาวิทยาลัย..... หน้าร

ลังจะกลับเข้าไปในบ้านที่อยู่ยังท้าย

้าวอยู่ที่หน้าร้าน สายตาของกลุ่มบุรุษหลายหน่อที่เข้า

องเท้าแตะสีแดง ถ้าเป็นแถวๆ บ้านกูน

ยอยู่นะ” เสียงหนึ

แบบทำไปได้” เหล่าบรรดากระชายเหล่านั

มึง ถ้าไว้ผมยาวกูว่าก็น่

่ง... สี... โอ้โห... เห็นมาตั้งกะไฟแดงหน้ารถไม่กล้าชนนะมึง ต้อ

วกล่องให้กับรินดา เธอรับมันมาถื

็ญหันหลังให้ เดินกล

งผิวปากดังขึ้น ตอน

งในไหมครับ พี่กลัวหมามันจะไล่งับขาน้

นทากูอยู่ ไม่มีอะไรทำกันหรือไง กลับไปน

... ต

ายหนุ่มสี่ห้าคนนั้นกระโดดแยกกันไปคนละทิศละทาง เธอย

อตกเป็นเป้าสายตา

ๆ ทุกคน เธอหยิบแล้วสะบัดเอาน้ำแกงออกจากรองเท้าของตัวเอง และป้ายไปที่กระเป๋าผ้า

อให้กู” เรย์โอดครวญ ตอนนี้กระ

น” เรย์ยืนมองตามหลังผู

ณเปรมถามภรรยาขึ้นมา ตอนนี้เธอยัง

่อก็รู้” คุณอ่อนตอบออ

สามีทำเสีย

ไปปลุกมัน พ่อจะให้

กกันแรงขนาดนี้นะ”

ห้แม่ทำใจเลยหรือไงคะ" เธอหน้าตาตกใจ

น และเธอไม่คิดว่าเขาจะเอาจ

นเด็กอยู่อย่างนี้ พ่อว่าให้อ

้วนะคะ” เธอเริ่มบีบน้

นนะแม่ พ่อไม่

สายตาที่เอาจริง

เวียนให้หวังขึ้นไปเอาลงมา แล้วเอาขึ้นท้ายรถ ฉันจ

ใจตัวเองอยู่แล้ว เขาใช้วิธีบังคับให้ลูกชายคนเดียว

ุณภคมนถึงก

่งลงใกล้ๆ ภรรยา จับมือของเธ

ีความหวังเดียวอยู่ที่มันนะ ยัง

รกัน ผมไม่ไปเด็ดขาด หั

ตรงหน้าพ่อ สายตาที่ดุดันและเอาเรื่องเป็นที่สุด

องจะออก ฉันจะต้องให

ิบ ก่อนจะวิ่งปรู๊ดขึ้นชั

ทรศัพท์เอาไว้เรียบร้อย โดยไม่ให้ได้บอกและร่ำลาเพื่อนๆ ป้องณวัฒ

ันจะให้เงินแกแค่พอใช้ ดัดนิสัยใช้เงินมือเติบ อยากได้อะไรเป็นพิเศษต้องทำงานเอาเอง และฉันยึ

ลูก” เธอสอนเหมือนป้

แหม่ม มีลูก” คุ

ที่เขาทำมิดีมิร้ายกับเธอเมื่อคืนนี้ แล้

เปิดรับโบนัส

เปิด
เพลิงสิเน่หามายาลวง
เพลิงสิเน่หามายาลวง
“โปรยปราย "นี่ชุดมาทำงานหรือ" เขาเอ่ยถามเธอ ทำให้คนที่ถูกถามหันหน้ากลับมาดังขวับ ปึก... ร่างของเธอชนเข้ากลับแผงหน้าอก ด้วยส้นของรองเท้าที่สูงทำให้เธอสะดุด ป้องณวัฒน์รับร่างของเธอเอาไว้ทันที ตอนนี้รินดาเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของเขาเสียแล้ว เธอยกแขนขึ้นกัน แล้วผลักร่างของชายหนุ่มออกไปให้ห่างจากตัวอย่างแรง พลั่ก... ก่อนจะตามไปด้วยฝ่ามืออรหันต์ เผียะ เผียะ เผียะ ดารินฟาดฝ่ามือไปที่ใบหน้าของป้องณวัฒน์ ใบหน้าที่ถูกกระทบด้วยฝ่ามือแดงเงยขึ้นมาทันที ป้องณวัฒน์ถึงกับยกมือของตัวเองขึ้นมากุมหน้า "ฉันกับคุณไม่ได้เป็นอะไรกัน จะแต่งตัวยังไง คุณก็ไม่มีสิทธิ์มาวิจารณ์ หรือถามแบบเสียมารยาทแบบนี้" เธอหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธซึ่งทุกสิ่งมันสุมรวมก่อตัวอยู่ก่อนแล้ว "อืม..." ชายหนุ่มทำเสียง ยกมือขึ้นลูบปลายคางของตัวเอง ถามว่าเขาโกรธไหม เขาคิดว่าเขาเข้าใจความรู้สึกของรินดาดีนะ หญิงสาวที่ถูกพรากพรหมจรรย์ แล้วเขาก็ทิ้งเธอทันที ไม่เคยกลับไปพบเจออีกเลย "มีอะไรต้องให้รายละเอียดดิฉันอีกไหมคะ" เธอถามเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่เพิ่งใช้ฝ่ามือตบหน้าเขาไปเมื่อกี้นี้ เมื่อเขาไม่ตอบเธอก็สะบัดตัวหันหลังกลับไปทำงานเหมือนเดิม สวบ... อ้อมแขนใหญ่สวมกอดเข้าไปที่ด้านหลังของเธอทันที รั้งรัดร่างของเธอให้เข้ามาหาแนบชิดกาย ก่อนจะจรดปลายจมูกลงไปบนซอกคอขาวเนียน "อึ..." เธออุทานออกมาด้วยความตกใจ หันหน้ามามองใบหน้าคมเข้มของป้องณวัฒน์ที่อยู่ใกล้ๆ จุ๊บ... เขาจุ๊บปากของเธอทันที "ไอ้คนเลว" เธอด่าทอเขาออกไปทันที หมดความอดทนที่จะมาปั้นสีหน้าใส่ว่าไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว รินดากระทืบส้นสูงลงไปบนหลังเท้าของเขาทันที ปึก...ปึก...ปึก...ผลัวะ "โอ๊ย..." ป้องณวัฒน์ร้องลั่น รินดากระทุ้งศอก หันหน้าเข้าหาแล้วจับหัวไหล่ของเขาประเคนเข่า และฟันสันมือของตัวเธอใส่เข้าไปที่ตรงซอกคอของป้องณวัฒน์ดังผลัวะ "อะ... อึก... อุ... โอะ... โอ๊ย..." ดวงดาวขึ้นมาเต็มท้องฟ้า "อย่ามาแตะต้องตัวฉันอีก" เธอผลักร่างของเขาร่วงไปกองที่พื้น ใช้มือตบเข้าหากัน ก่อนจะชี้นิ้วใส่หน้าเขาแบบอารมณ์เสีย ป้องณวัฒน์ตัวงอเป็นกุ้งกองไปอยู่ที่พื้น ร่างกำยำที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ หมดสภาพอยู่ตรงนั้น เขาไม่ทันตั้งตัวต่างหากรินดาถึงได้เล่นงานเขาได้ง่ายๆ "โอ๊ย... ริน..." เขาเรียกชื่อเธอตามหลัง เห็นร่างของหญิงสาวไวๆ หายไปในอีกห้องหนึ่ง เธอไม่สนใจไยดี เดินจ้ำอ้าวๆ ออกไปจากห้องอย่างร้อนระอุในอารมณ์ 'สันดาน...' เธอก่นด่าเขาอยู่ในใจ”