icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ราคี(ร้าย)รักอชิระ

บทที่ 4 ชีวิตในบ้านหลังใหญ่

จำนวนคำ:3648    |    อัปเดตเมื่อ:23/05/2024

เดินผ่านเข้าไปในห้องนั่งเล่น โดยมีผ่องแม่บ้านเก่าแก่และเป็นคนสนิทของตัวเองเดินตามไปด้วย ก่อนหน้านั้นผ่องล

่ใจเธอเหมือนกัน เพราะเด็กรับใช้ในบ้านต่างพูดต่อๆ กันจนมาถึงหูของนางว่าอชิระมักซื้อของกินและของบำรุงมาให้หญิงสาวทุกครั้งที่กลับม

นทนไม่ไหวแ

อชิบอกว่ารอแค่ให้แม่คนน

ละตอนนี้หนูตาก็มาที่บ้านบ่อยมาก ฉ

ม่ได้คิดอะไรกับยัยเ

ช้บ่อยนะพักหลังๆ มานี้ อีกอย่างอชิก็กลับมานอนที่บ้านทุกวัน มันผิดปกติ ฉันไม่ค่อยสบายใจเลย แล้วแบบนี้จะให้ฉันเชื่อลูกชายได

องไปบอกยัยชั้นต่ำนั่นให้อยู่แต่หลังบ้านนะ ไม่ต้องเ

เดี๋ยวผ่อง

ใจ ส่วนเด็กรับใช้คนอื่นๆ ก็เหมือนจะเข้าข้างมัน

ีไม่ชอบ ผ่อ

ูเด็กๆ เตรียมมื้อเย็นร

ง สั่งเด็กในบ้านห้ามทำกับข้าวหรือแบ่งกับข้าวให้ยัยนั่นกิน ก่อนหน้านี้ที่ฉันยอมเพราะตาอชิบอกว่าย

จี ผ่องคนนี้จะรี

หน่อย พักนี้มีแต่เรื่องให้ปวดหัวและหงุดห

รอยู่เฉยๆ สุดแสนจะเบื่อหน่าย แต่ก็ต้องจำทน เพราะเจ้าของบ้านสั่งห้ามเสียงแข็งขนาดนั้น ค

ก๊อก

คิดตัวเองลุกขึ้นไปที่ประตูห้อง ตอนนี้ท้องของ

ืนอยู่ สาวใช้คนนี้เป็นมิตรกับพาขวัญต่างจากคุณแม่บ้านคน

อาหารมาให้น้องขวัญจ้ะ” นางส่งยื่นปิ่นโตอาหารท

ี้พี่ทั้งสองคนอาจจะโดนคุณท่านตำหนิได้นะคะ” พาขวัญร

ค่ทุกวันเราช่วยพี่ๆ ในบ้านทำความสะอาดบ้านก็หนักมากพอแล้วนะ ป้าผ่องก็อีกคน ใจร้ายเหลือเกิน คุณท

วัญทนได้ และขวัญก็เป็นแค่คนอาศัย เป็นแค่คนรับใช้ ก็สมควรแล้วที่ท่านจะใช้งาน” เธอ

นทุกวัน อีกอย่างเขาบอกไม่ให้คนท้องเครียด มันส่งผลถึงเด็กในท้องนะจ๊

้องทนให้ได้จนกว่าจะคลอดเจ้าตัวเล็กค่ะ” เธอบอก

ต๊ะอาหารให้คุณท่าน วันนี้คุณอ

วามเจ็บปวดเข้ามาแทนที่ พาขวัญรู้ดีว่าอีกไม่นานอชิระต้องแต่งงานกับแก้วตา เธอเห็นคู่หมั้นของเขาแวะเวียน

งขอบคุณอชิระที่ให้เงินเดือนเธอไว้ใช้สอย ในบางครั้งเขาก็ทำดีกับเธอ ซื้อข้าวของเครื่องใช้มาให้ แม้แต่เสื้อผ้าที่เธอใส่ ชุดคลุมท

ดือนก็จะแต่งงานกันแล้ว เขามองดูแก้วตาพูดคุยกับแม่ในห้องนั่งเล่น และทั้งสองคงลืมไปแล้วว่ามีเขานั่งอยู่ด้วย เมื่อไม่มีใครสนใจเขาจึงหลบอ

ประตูห้องบ่อยๆ และก็จริง เธอไม่ได้ล็อกห้อง เขาจึงยิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วเปิดผลักเข้าไปในห้องของหล่อน พอเปิดเข้าไปก็

และเห็นว่าในมือของเขามีถุงที่อยู่เบาะหลังรถของเขาติดมือมาด้วย พอเดินมาเห็นเขาเดินหายเข้าไปในห้องของคนรับใช้ เธอก็ยิ่งสงสัยและแปลกใจว่าเขาเข้าไปทำอะไร จึงเดินมาแอบดูที่หน้าห้องที่ไม่ได

นเอง และวางถุงชุดคลุมท้องไว้กับพื้นข้างๆ ขาตัวเอง มือใหญ่ลูบแก้มนวลเนียนไปมา อชิระไม่รู้เลยว่าทำไมร่

ตัวเองออกอย่างรำคาญเมื่อถูกร

น้มลงไปหอมแก้มนุ่มนิ่มของพาขวัญอีกครั้ง ก่อนจะผละออกมาแล

ผ่วเบาเกรงว่าจะทำให้หญิงสาวตื่น

่ใช่อย่างที่คิด อชิระไม่มีทางทำร้ายจิตใจของเธอแน่ อีกไม่นานก็จะแต่งงานกัน เขายินยอมด้วยตัวเองไม่ได

ก๊อก

ตอนนี้ทุกคนก็พร้อมหน้าพร้อมตากันที่ห้องรับประทานอาหารแล

นให้ป้ามาตามคุณ

ก๊อก

ง ด้านคนข้างในห้องส่องกระจกเช็ดหน้าตัวเ

ไปเดี๋ยวนี้ล

าตอนนี้ดวงตาจะแดง เพราะก่อนหน้านี้เธอผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก แต่เธอก็

ี่นั่งอยู่ทางขวามือของตัวเอง แม้ไม่ถามว่าหายไปไหนมา นา

คลุมท้องไปให

.ช่างเถอะ หนูตามาแล้ว” แล้วนางก็หยุดพูดถึงเรื่อง

ูพร้อมส่งสายตาให้ลูกชายลุกขึ้นเดินไปลากเก้าอี้ออกให้หญิงสาวนั่ง อชิระทำตามที่แม

กหกพร้อมยิ้มหวานให้ท่านก่อนจะมองหน้าคมเข้มของว่าที่เจ้า

ต่ทำไมตาหนูแด

ะ มันเคืองตานิดหน่อย หนูคงเผลอขยี้ตาแรง

าวสิ” พรพจีสั่งสาวใช้ให้ตักข้าว

บ้างสิลูก” เมื่อเห็นว

ยวหวานตรงหน้าตัวเองให้คู่หมั้น

ว่าที่เจ้าบ่าว ก่อนจะตักอาหารให้คนสูงวั

บอชิแต่งงานกันเร็วๆ ป้าอยากได

ก่อนหน้านี้ ส่วนอชิระก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะยังไงเขาก็ต้องแต่งงานกับแก้วตาตามที่แม่ต้องการ แต่ทำไมนับวันเขากลับรู้สึกว่าไม่อยา

พูดคุยกันตามลำพังที่ห้องนั่งเล่น และเมื่ออยู่กันลำพัง อชิระก็ไม่รู้จะพูดอะไรกับแ

่อช

บน้อ

คะ” แก้วตาตัดสินใจถามเขาไปตรงๆ เพราะรู้ว่าเ

ไหร่ไม่มีแน่นอนครับ ระหว่างนี้พี่ยังมีสิทธิ์” เขาบอกหญ

ลยใช่ไหมคะ” เธอถามเขาทั้งๆ ที่รู้อยู

ไม่เจ้าชู้จะเรียกว่าผู้ชายได้ยังไง อีกอย่างน้องตาไม่ต้องคิดมากนะ ถ้าเราแต่งงานกันไ

่อชิค่ะ เพ

น้องตากลับดีกว่

กผู้ชายอย่างเขา เขาพยายามแล้วที่จะรักเธอเหมือนที่เธอรักเขา แต่เขาก็ทำไม่ได้ ความรู้สึกเวลาที่มองแก้วตามีความหว

องทุ่มเ

พี่จะไปส่งตาก่อน” หญิงสาวยังไม่ทัน

เปิดรับโบนัส

เปิด
ราคี(ร้าย)รักอชิระ
ราคี(ร้าย)รักอชิระ
“'เธอจะต้องจากไปทันทีที่คลอดลูกให้ฉัน' นาย "อชิระ" นั่งแทบไม่ติดเก้าอี้เมื่ออยู่ๆ ก็มีผู้หญิงเดินเข้ามาบอกว่ากำลัง 'อุ้มท้อง' ลูกของตน ส่วน "พาขวัญ" เธอจำเป็นต้องบอก 'พ่อของลูก' เพราะตนเองอับจนหนทางจนปัญญาที่จะดูแลลูกน้อยที่จะเกิดมา ขนาดลำพังตัวเองทุกวันยังแทบจะเอาตัวไม่รอดแล้วลูกล่ะ เธอไม่ต้องการให้ลูกมาลำบากกับตนจึงยอมทำสัญญาเฉือนใจตนกับพ่อของลูก +++++ "ว่าไงนะ" เขาสะดุ้งดีดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที "ฉันท้องกับคุณ นี่คุณความจำเสื่อมหรือยังไงถึงจำเรื่องราวของเราไม่ได้" หญิงสาวหยิบเอกสารการฝากครรภ์ยื่นให้เขา ถึงจะรับไปแต่เขาก็แค่ปรายตามอง "แน่ใจได้ยังไงว่าเด็กนั่นเป็นลูกของฉัน พาขวัญ" จะให้เขาเชื่อได้ยังไง ในเมื่อเธอหายออกไปจากชีวิตเขาตั้ง 4 เดือน อยู่ๆ จะมาบอกว่าท้อง เธอควรจะมาบอกเขาตั้งแต่ต้นไม่ใช่ตอนนี้หรือว่าเธอมีอะไรปิดบังเขาอยู่ อชิระหรี่ตามองอย่างใช้ความคิด "ก็ฉันนอนกับคุณแค่คนเดียว และแค่คืนนั้นคืนเดียว ตอนนี้ลูกก็ได้สิบสี่สัปดาห์แล้ว ระยะเวลาก็น่าจะชัดอยู่แล้วว่าใครเป็นพ่อ" เธอจ้องมองเขาด้วยสายตาผิดหวัง +++++ "ไปเก็บของของเธอแล้วไปซะขวัญ" อชิระบอกกับคนที่ยืนน้ำตาคลอมองตามแม่ของเขาที่อุ้มลูกของเธอเข้าไปในบ้าน "ค่ะ ขวัญฝากคุณอชิดูแลลูกด้วยนะคะ ต่อไปนี้ขวัญคงไม่ได้อยู่กับเขา น้ำนมที่ขวัญปั๊มไว้ให้เขาจะกินได้ถึงสามเดือน" เธอบอกชายหนุ่มทั้งน้ำตา "แน่นอนอยู่แล้ว นั่นลูกฉัน ฉันต้องดูแลน้องซันได้ดีอยู่แล้ว แล้วเธอจะไปอยู่ไหนคิดไว้รึยัง" ทั้งๆ ที่บอกตัวเองแล้วว่าพาขวัญจะไปอยู่ไหนก็เรื่องของเธอ แต่ก็อดอยากรู้ไม่ได้ว่าหลังจากนี้หญิงสาวจะไปอยู่ไหน "ยังเลยค่ะ แต่ว่าจะไปขออยู่กับเพื่อนสักพักก่อนค่ะช่วงนี้" เธอบอกเขา "เพื่อนคนไหน" อชิระถามอย่างสงสัย เพราะเขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเธอมีเพื่อน จะมีก็แต่คนที่ทำงานที่ไนต์คลับของเขาเท่านั้นที่เขารู้จัก "กี้ค่ะ ขวัญจะไปขออยู่กับกี้ก่อนแล้วค่อยหาที่อยู่เป็นของตัวเอง" "อือ...ใช้เงินที่ฉันให้ไปให้เป็นประโยชน์ล่ะ" "ค่ะ ขวัญจะใช้ให้เป็นประโยชน์ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมานะคะ" "ขอบคุณเหมือนกันที่มีลูกที่น่ารักให้ฉัน เธอไปเถอะ" แล้วเขาก็เดินเข้าไปในบ้านทันทีโดยไม่หันกลับมามองเธอที่ยืนน้ำตาคลออยู่เบื้องหลัง พาขวัญมองแผ่นหลังกว้างที่ห่างไกลออกไปเรื่อยๆ ทั้งน้ำตา ทุกอย่างมันสิ้นสุดตรงนี้แล้ว ทางของเธอและเขามันเป็นเพียงแค่เส้นขนาน เขาเป็นถึงเจ้าชายที่อยู่บนหอคอย แล้วเธอล่ะเป็นใคร เป็นแค่ผู้หญิงกระจอกๆ คนหนึ่งที่ชีวิตครั้งหนึ่งถูกโชคชะตาผลักมาเจอเขา แล้วสุดท้ายโชคชะตาก็ผลักไสเธอออกไปจากเขา "ขวัญรักคุณกับน้องซันมากนะคะ คุณกับลูกจะอยู่ในใจขวัญตลอดไปค่ะ อึก!" เธอพึมพำบอกรักด้วยน้ำเสียงสั่นเครือมองคนที่เดินจากไป ก่อนจะหมุนตัวเดินไปทางห้องของตัวเองเพื่อเก็บข้าวของ ***นิยายเรื่องนี้เขียนขึ้นตามจินตนาการของนักเขียนเท่านั้นค่ะ”
1 บทที่ 0 บทนำ2 บทที่ 1 เหนือความคาดคิด3 บทที่ 2 สัญญา4 บทที่ 3 ผู้หญิงชั้นต่ำ5 บทที่ 4 ชีวิตในบ้านหลังใหญ่6 บทที่ 5 ขอนอนด้วยได้ไหม7 บทที่ 6 พ่ายแพ้8 บทที่ 7 เมื่อไหร่จะไปให้พ้น9 บทที่ 8 ไม่อาจพูดว่าคิดถึงได้10 บทที่ 9 เจ็บก็ต้องทน11 บทที่ 10 ต่างจากกลางคืน12 บทที่ 11 ร้าวไปทั้งใจ13 บทที่ 12 อยากหยุดเวลาไว้ ณ ตรงนี้14 บทที่ 13 เวลาที่เหมือนฝัน15 บทที่ 14 เวลาเดินถอยห่าง16 บทที่ 15 เลื่อนลอย17 บทที่ 16 ฉันพยายามแล้ว แต่ก็...ไม่ได้18 บทที่ 17 ได้แต่บอกรักในใจ19 บทที่ 18 ยิ่งใกล้วันยิ่งเจ็บ20 บทที่ 19 ได้แต่สมเพชตัวเอง21 บทที่ 20 แค่เศษเสี้ยวเวลา22 บทที่ 21 ฉันและเธอ23 บทที่ 22 อยากจะให้เป็นแบบนี้ไปนานๆ24 บทที่ 23 กลับเข้าสู่ภาวะปกติ25 บทที่ 24 ไม่อยากให้เขาเป็นของคนอื่น26 บทที่ 25 วิวาห์ร้าวกับอีกหนึ่งชีวิตที่เพิ่มมา27 บทที่ 26 ห้องหอที่ถูกลืม28 บทที่ 27 ผิดอะไร29 บทที่ 28 เป็นคนอื่นต่อกันไปแล้ว30 บทที่ 29 ถนนชีวิตที่ต้องเดิน31 บทที่ 30 สุดท้ายก็ลืมเธอไม่ได้32 บทที่ 31 ทำได้เพียงแค่คิดถึง33 บทที่ 32 เธอเป็นของฉันคนเดียว34 บทที่ 33 ใจมันรักหรือเพราะความเคยชินกับการที่มีเธอกันแน่35 บทที่ 34 คุณมาทำไม36 บทที่ 35 กลับบ้านเรานะขวัญ (บอกรักตอนนี้ไม่สายไปใช่ไหม)37 บทที่ 36 ตอนพิเศษ ปรารถนาร้อนคืนสวาท