icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ราคี(ร้าย)รักอชิระ

บทที่ 3 ผู้หญิงชั้นต่ำ

จำนวนคำ:3387    |    อัปเดตเมื่อ:23/05/2024

อมาอยู่ในฐานะคนรับใช้ แต่นางก็ไม่ยินดี เพราะผู้หญิงชั้นต่ำไร้หัวนอนปลายเท้าคนนั

้งคำถามลูกชายด้วยความขุ่นข้องใจ นางไม่อยากจะเช

ป็นครั

ในบ้าน อีกไม่กี่เดือนเราก็จะต้องแต่งงานกับหนูตาแล้ว

.ผู้หญิงคนนั้นมาวุ่นวายแน่นอนครับ ผม

ต่ำคนนั้นลูกแน่ใจมากแค่ไห

่ได้แน่ใจเลยทำสัญญาและพาเธอมาอยู่ในบ้านของเราครับ รอให้เด็กคลอดตรวจดีเอ็นเอ ถ้าใช่ลูกของผม ผมจะรับเป็นลูกของผ

ยนผู้หญิงบ่อยแค่ไหน แต่ไม่เคยคิดว่าลูกจะพลาด แต่ช่างเถอะ ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว ลูกดูแลเธอใ

ัดการได้ คุณแม่

ก็ไป แม่จะขึ้นไ

ว่าเป็นไงบ้าง เมื่อเช้าก็

นักล่ะ เดี๋ยวจะพลาดขึ้นมาอีก

รักผู้หญิงคนนั้นหรอก ที่พามาก็แค่เ

ว้แล้วกัน อย่าคิดก

ไปพักผ่อนเถอะครับ

นเองไม่ได้ แม่ยังแข็งแรงจะ

รักคุณแม่นะครับ” เขาบอกรักผู้เป็นแม่ ในโลกนี้จะมีผู้หญ

และสุขภาพของนางก็ดี ไม่มีโรคภัยไข้เจ็บ เพราะนางดูแลตัวเองดี ตรวจสุขภาพทุกปี ด้านอชิระเมื่อเห็นว่าผู้ให้

ิดผนังห้องและมีตู้เสื้อผ้าขนาดเล็กและห้องน้ำในตัว เธอนำกระเป๋าย่ามที่สะพายติดตัวมาไปวางไว้ที่ข้างตู้เสื้อผ้า แล้วเธอก็เดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อ

ก๊อก

าของห้องเงียบจึงถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนขนาดเล

็กของเธอเพื่อรอให้เจ้าของห้องออกมา อชิระมีเร

มีสบู่และยาสระผม เลยคิดจะเดินออกมาหยิบของในกระเป๋าย่ามตัวเอง แต่จะออกมายังไงตัวก็เปียก ผ้าเช็ดตัวก็ไม่ได้เอาเข้าไปด้วย แต่นี่มันห้องส่วนตัวของเธอและประตูห้องก็ปิดแล้

ี๊

้าไปในห้องน้ำแล้วก็เกิดเสียหลักลื่นจะล้ม คนที่มองอยู่ไวพอท

พื้น ด้านอชิระก็ล้มกระแทกพื้นร้องเจ็บจุกออกมา

้ว และตอนนี้เขาก็รู้สึกว่าตัวเองเริ่มไม่ไหว เพราะร่างนุ่มนิ่มเปลื

่นแผ่ว เธอยังตกใจไม่หาย หากเมื่อครู่เธอลื่นล้มลงไป ไม่รู้ว่าลูกในท้องจะเป็นยัง

กไห

รือเปล่าว่าตอนนี้ตัวเธอไม่มีเสื้อผ้าติดตัวสักชิ้น เมื่อครู่เขายอมรับตอนเห็นเธอเดินออกมาจากห้องน้ำ เขาตกใจมากและก็รู้สึกอ

ลุกขึ้นตามตนเอง เธอมองตามสายตาของคนตัวโตที่ตอนนี้เอาแต่เง

องน้ำก่อนได้ไหมคะ” เธอไม่ได้

วจร่างงามเปลือยเปล่าอวบอิ่มตรงหน้าที่ตอนนี้เจ้าตัวงอตัวขดตัวหลบสายตาของเขา ยิ่งเธอข

..คุ

ละเธอก็บอกเองว่าเด็กในท้องเป็นลูกของฉัน” ครั้งนี้อชิระไ

..คุ

มีเรื่องจะคุยกับเธอ ถ้าชักช้า ฉันอาจจ

ของเธอเนี่ยแหละน่ากลัว ทั้งๆ ที่เธออาบน้ำมา มันน่าจะเป็นกลิ่นสบู่ กลิ่นนั้นหอมแบบที่เขาเองก็

็เหลือบตามองไปยังกระเป๋าย่ามของ

ยืนนิ

าพร้อมกับส่งสายตาขอร้องไป เพราะตอนนี้เธอทั้งอายและรู้สึกหนาว สายต

ะเขาเองก็ไม่อยากมองร่างอวบอิ่มยั่วยวนนานกว่านี้เหมือนกัน ยิ่

ในกระเป๋า เลือกเสื้อยืดสีชมพู่อ่อนตัวใหญ่และกางเกงวอร์มเอวยืดสีดำออกมา และชุดชั้นในเข้าชุดสีเนื้อของเธอออกมา เมื่อได้ชุดครบแล้วก็มองไปยังคนตัวโตที่

อชิระก็รีบหันมาทันทีพร้อมกับก้าวเ

ิ” มือใหญ่ตบมือที่พื

ไรค่ะ ฉั

ไปจากต้นคอระหงของหล่อนเลย เขาอยากซุกไซ้ซอกค

ปล่าคะ เห็นบอกมีเร

ล่นไหมพาขวัญ ฉันว่า

ยกฉันว่าขว

มด้วยนะ ฟังแล้วขัดหูยังไงไม่รู้

และระหว่างอยู่ที่นี่ เธอก็ทำงานเหมือนเด็กรับใช้ในบ้านทั่วไป ไม่มีอภิสิทธิ์พิเศษสำหรับเธอ แม้ว่าเธอจะอุ้ม

ในที่ของฉัน คุ

ื้อของใช้ส่วนตัวและเก็บไว้ไปหาหมอตามนัดตรวจ เธออยู่บ้านหลังนี้ไม่ได้เช่า แถมข้าวปลาก็ฟรี ฉะนั้นฉันให้เธอเดือนละเจ็ดพันก็ถือว่าเยอ

ค่ะ เพราะแค่ที่คุณให้ที่ซุกหัวนอน

อหรือซื้อของที่จำเป็น เธอจะเอาเงินมาจากไหน

วัญ เขาบอกตัวเองว่าเพื่อลูก ถึงแม้ว่าเด็กจะยังไม่ได้ตรวจดีเอ็นเอ แต่เขาก

คะที่เมตต

อดและตรวจดีเอ็นเอแล้วเขาเป็นลูกฉันจริง ฉันจะได้ไม่รู้ส

ุณทำเพ

ต่เธอมีโทรศัพท์ไหม” เขาถามเมื่อเห็นว่ากระเป๋

ีค

องออกมาเพื่อกดเบอร์โทรของเธอไว้ เผื่อเวลามีเรื่องด่วนจะได้โทรคุย

ทรของตัวเองให้กับชายหนุ่

ามีเรื่องอยากคุยด้วย แต่ไม่อย

โทรหาฉันได้ แต่ต้องจำ

่คำนี้คำเด

ีย

จนแทบไม่มีแรงเดินนี่” พูดจบเขาก็กำมือถือแน่นเดินไ

งบนเตียงแล้วก็คิดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ คิดแล้วก็พานหัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันที เมื่อกี้เธอเปลือยต่อหน้าเขาและ

ัวเองแต่ก็ยังอมยิ้มเขินอาย สองแก้มนวลแดงระเรื่อขึ้นโ

เปิดรับโบนัส

เปิด
ราคี(ร้าย)รักอชิระ
ราคี(ร้าย)รักอชิระ
“'เธอจะต้องจากไปทันทีที่คลอดลูกให้ฉัน' นาย "อชิระ" นั่งแทบไม่ติดเก้าอี้เมื่ออยู่ๆ ก็มีผู้หญิงเดินเข้ามาบอกว่ากำลัง 'อุ้มท้อง' ลูกของตน ส่วน "พาขวัญ" เธอจำเป็นต้องบอก 'พ่อของลูก' เพราะตนเองอับจนหนทางจนปัญญาที่จะดูแลลูกน้อยที่จะเกิดมา ขนาดลำพังตัวเองทุกวันยังแทบจะเอาตัวไม่รอดแล้วลูกล่ะ เธอไม่ต้องการให้ลูกมาลำบากกับตนจึงยอมทำสัญญาเฉือนใจตนกับพ่อของลูก +++++ "ว่าไงนะ" เขาสะดุ้งดีดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที "ฉันท้องกับคุณ นี่คุณความจำเสื่อมหรือยังไงถึงจำเรื่องราวของเราไม่ได้" หญิงสาวหยิบเอกสารการฝากครรภ์ยื่นให้เขา ถึงจะรับไปแต่เขาก็แค่ปรายตามอง "แน่ใจได้ยังไงว่าเด็กนั่นเป็นลูกของฉัน พาขวัญ" จะให้เขาเชื่อได้ยังไง ในเมื่อเธอหายออกไปจากชีวิตเขาตั้ง 4 เดือน อยู่ๆ จะมาบอกว่าท้อง เธอควรจะมาบอกเขาตั้งแต่ต้นไม่ใช่ตอนนี้หรือว่าเธอมีอะไรปิดบังเขาอยู่ อชิระหรี่ตามองอย่างใช้ความคิด "ก็ฉันนอนกับคุณแค่คนเดียว และแค่คืนนั้นคืนเดียว ตอนนี้ลูกก็ได้สิบสี่สัปดาห์แล้ว ระยะเวลาก็น่าจะชัดอยู่แล้วว่าใครเป็นพ่อ" เธอจ้องมองเขาด้วยสายตาผิดหวัง +++++ "ไปเก็บของของเธอแล้วไปซะขวัญ" อชิระบอกกับคนที่ยืนน้ำตาคลอมองตามแม่ของเขาที่อุ้มลูกของเธอเข้าไปในบ้าน "ค่ะ ขวัญฝากคุณอชิดูแลลูกด้วยนะคะ ต่อไปนี้ขวัญคงไม่ได้อยู่กับเขา น้ำนมที่ขวัญปั๊มไว้ให้เขาจะกินได้ถึงสามเดือน" เธอบอกชายหนุ่มทั้งน้ำตา "แน่นอนอยู่แล้ว นั่นลูกฉัน ฉันต้องดูแลน้องซันได้ดีอยู่แล้ว แล้วเธอจะไปอยู่ไหนคิดไว้รึยัง" ทั้งๆ ที่บอกตัวเองแล้วว่าพาขวัญจะไปอยู่ไหนก็เรื่องของเธอ แต่ก็อดอยากรู้ไม่ได้ว่าหลังจากนี้หญิงสาวจะไปอยู่ไหน "ยังเลยค่ะ แต่ว่าจะไปขออยู่กับเพื่อนสักพักก่อนค่ะช่วงนี้" เธอบอกเขา "เพื่อนคนไหน" อชิระถามอย่างสงสัย เพราะเขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเธอมีเพื่อน จะมีก็แต่คนที่ทำงานที่ไนต์คลับของเขาเท่านั้นที่เขารู้จัก "กี้ค่ะ ขวัญจะไปขออยู่กับกี้ก่อนแล้วค่อยหาที่อยู่เป็นของตัวเอง" "อือ...ใช้เงินที่ฉันให้ไปให้เป็นประโยชน์ล่ะ" "ค่ะ ขวัญจะใช้ให้เป็นประโยชน์ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมานะคะ" "ขอบคุณเหมือนกันที่มีลูกที่น่ารักให้ฉัน เธอไปเถอะ" แล้วเขาก็เดินเข้าไปในบ้านทันทีโดยไม่หันกลับมามองเธอที่ยืนน้ำตาคลออยู่เบื้องหลัง พาขวัญมองแผ่นหลังกว้างที่ห่างไกลออกไปเรื่อยๆ ทั้งน้ำตา ทุกอย่างมันสิ้นสุดตรงนี้แล้ว ทางของเธอและเขามันเป็นเพียงแค่เส้นขนาน เขาเป็นถึงเจ้าชายที่อยู่บนหอคอย แล้วเธอล่ะเป็นใคร เป็นแค่ผู้หญิงกระจอกๆ คนหนึ่งที่ชีวิตครั้งหนึ่งถูกโชคชะตาผลักมาเจอเขา แล้วสุดท้ายโชคชะตาก็ผลักไสเธอออกไปจากเขา "ขวัญรักคุณกับน้องซันมากนะคะ คุณกับลูกจะอยู่ในใจขวัญตลอดไปค่ะ อึก!" เธอพึมพำบอกรักด้วยน้ำเสียงสั่นเครือมองคนที่เดินจากไป ก่อนจะหมุนตัวเดินไปทางห้องของตัวเองเพื่อเก็บข้าวของ ***นิยายเรื่องนี้เขียนขึ้นตามจินตนาการของนักเขียนเท่านั้นค่ะ”
1 บทที่ 0 บทนำ2 บทที่ 1 เหนือความคาดคิด3 บทที่ 2 สัญญา4 บทที่ 3 ผู้หญิงชั้นต่ำ5 บทที่ 4 ชีวิตในบ้านหลังใหญ่6 บทที่ 5 ขอนอนด้วยได้ไหม7 บทที่ 6 พ่ายแพ้8 บทที่ 7 เมื่อไหร่จะไปให้พ้น9 บทที่ 8 ไม่อาจพูดว่าคิดถึงได้10 บทที่ 9 เจ็บก็ต้องทน11 บทที่ 10 ต่างจากกลางคืน12 บทที่ 11 ร้าวไปทั้งใจ13 บทที่ 12 อยากหยุดเวลาไว้ ณ ตรงนี้14 บทที่ 13 เวลาที่เหมือนฝัน15 บทที่ 14 เวลาเดินถอยห่าง16 บทที่ 15 เลื่อนลอย17 บทที่ 16 ฉันพยายามแล้ว แต่ก็...ไม่ได้18 บทที่ 17 ได้แต่บอกรักในใจ19 บทที่ 18 ยิ่งใกล้วันยิ่งเจ็บ20 บทที่ 19 ได้แต่สมเพชตัวเอง21 บทที่ 20 แค่เศษเสี้ยวเวลา22 บทที่ 21 ฉันและเธอ23 บทที่ 22 อยากจะให้เป็นแบบนี้ไปนานๆ24 บทที่ 23 กลับเข้าสู่ภาวะปกติ25 บทที่ 24 ไม่อยากให้เขาเป็นของคนอื่น26 บทที่ 25 วิวาห์ร้าวกับอีกหนึ่งชีวิตที่เพิ่มมา27 บทที่ 26 ห้องหอที่ถูกลืม28 บทที่ 27 ผิดอะไร29 บทที่ 28 เป็นคนอื่นต่อกันไปแล้ว30 บทที่ 29 ถนนชีวิตที่ต้องเดิน31 บทที่ 30 สุดท้ายก็ลืมเธอไม่ได้32 บทที่ 31 ทำได้เพียงแค่คิดถึง33 บทที่ 32 เธอเป็นของฉันคนเดียว34 บทที่ 33 ใจมันรักหรือเพราะความเคยชินกับการที่มีเธอกันแน่35 บทที่ 34 คุณมาทำไม36 บทที่ 35 กลับบ้านเรานะขวัญ (บอกรักตอนนี้ไม่สายไปใช่ไหม)37 บทที่ 36 ตอนพิเศษ ปรารถนาร้อนคืนสวาท