icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

อุ้งมือพิศวาสซาตาน

บทที่ 10 

จำนวนคำ:1517    |    อัปเดตเมื่อ:01/06/2024

อยู่ภายใต้เสื้อคุลมตัวนั้น ไม่อยากจะคิดต่อไปเลยว่า หากเรือนกายกำหนัดของชายผู้นี้ปราศจากเสื้อผ้า รูปร่างของเขาจะเป็นเช่นไร แค

ู้สึกอย่างมองไม่รู้เบื่อ รูปร่างของเธอประเมินจากสายตาก็ไม่ได้เร้าใจเท่าใดนัก ตัวเล็กสัดส่วนอื่นคงเล็กตามไปด้วย ไม่น่าอภิรมย์ใจเหมือนกับสาวคนอื่นๆ ที่ผ่านมา

ก้มหน้ามองปลายเท้าของเขา ที่ไม่คิดจะตอบกลับ และนั่นทำให

งเจ้าของเสียงที่ยืนถมึงทึงตร

ให้เธอรับรู้ได้อย่างไร ในเมื่อเวลานี้สติของญาตาวีไม่อยู่กับเนื้อกับต

ี่ไม่เข้าใจความหมายที่ฉันถาม”

มใส่อยู่ลงมากองอยู่บนพื้น ตัวเธอสั่นราวกับเจ้าประทับองค์ ไม่กล้าเงยหน้ามองผู้พูด เพราะไม่รู้ว่าบนร่างกายของราชส

เลย แล้วพรุ่งนี้ฉันจะไปเอาเงินคืนจากพ่อของเธอ” เขาเริ่มจ

นั่นเท่ากับว่าชีวิตของมารดาตกอยู่ในอันตราย แม้ว่าเธอจะหวาดกลัวกับเรื่องที

น้าฉันอยู่ข้างบนไม่ได้อยู่ที่พื้น

แข็งแรง หัวเข่า หน้าขา หัวใจดวงน้อยๆ เต้นแรงขึ้นเมื่อคิดว่าเวลานี้ร่างกายของราชสีห์เปล่าเปลือย เธอจึงห

ันที่พร้อมจะแผดเผาร่างกายของเธอ แล้วยังมีแสงแห่งความเกลียดชังที่เปล่งรัศมีออกมา มันทำให้เธอรู้สึกหน

ูกสั่งก็ยังเงยหน้ามองเขา ไม่เคลื่อนไหวตามที่เขาบอ

อลุกขึ้นยืนนี้เองทำให้ร่างกายของเขาและเธอแทบจะชิดกัน มีระ

กใจให้กับญาตาวีเป็นอย่างมาก มากเสียจนเธออ้า

ผ้าเหรอคะ” ญาต

ดวงตากวาดมองไปทั่วร่างสาวตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า “ฉันอยากดูสินค้าก่อนใช้ อยากมองใ

วใจดวงน้อยเหมือนถูกบีบด้วยกำมือของชายตรงหน้า เจ็บปวดเป็นที่สุด คำพูดของเขาสร้างความเจ็บช้ำให้ไม่พอ สายตาเย้ยหยัน ดูถูกของเขาก็ส

ม่อาจจะเดินไปตามทางเดินที่ตนอยากจะไปได้ และเวลานี้ญาตาวีกำลังก้าวย่างลง

ฉันจะไปเอาเงินคืนจากพ่อของ

องสาวน้อยตรงหน้าด้วยสายตาดังสิงห์ร้ายมองเหยื่อ อยากจะต

าตาวีจะให้เขาทำตามที่พูดไม่ได้ หากเขาทำคนที่เดือดร้อนจะไม่ใช่รณ

เปิดรับโบนัส

เปิด
อุ้งมือพิศวาสซาตาน
อุ้งมือพิศวาสซาตาน
“"ฉันเอง จะตกใจอะไรหนักหนา ไม่มีใครเข้ามาในห้องนี้ได้นอกจากฉันอยู่แล้ว" เขาพูดเสียงไม่สบอารมณ์ มองใบหน้านวลที่ส่องกระทบกับแสงสีส้มจากหลอดนีออนแล้วพาใจสั่น ดวงหน้าหวานยามต้องแสงสีนี้ผสมผสานกับความเห่อร้อนจากความอาย ทำให้เธอเกิดความงดงามราวกับภาพวาดจากจิตรกรชั้นเอก เขาเผลอไผลหลงมองนิ่งงัน ลืมความไม่พอใจเรื่องที่เธอผลักร่างของตนจนสิ้น "ตาขอโทษค่ะ" เธอก้มหน้างุด ข่มความอายเมื่อเขามองเธอไม่วางตา เอ่ยคำขอโทษต่อเจ้าหนี้รายใหญ่ของบิดา เขาจะว่าเธอก็ไม่ถูกเพราะทีแรกเธอนอนคนเดียวในห้องนี้ แล้วตื่นมาเจอใครอีกคนอยู่ด้วยก็ต้องตกใจเป็นธรรมดา "ทำหน้าที่เธอให้ดี แล้วฉันจะให้อภัย" สิ่งที่เขาต้องการมีเพียงแค่นี้คือหาความสุขจากร่างสาวอวบอิ่ม ที่ทำให้เขาคิดถึงมาตลอดทั้งวันอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน”