ทางผ่านจอมเถื่อน

ปไหน” เธอก้าวเท

้มองแม่ที่วิ่งตามหลังตัวเองมาติดๆ พ

แม่ของน้องแอลก็ด้วย” เขาบอกปลอบลูก

ื

ไม่ยอมหยุดจนเขาเดินมาถึงรถที่จอดพร้อมกับกุลธิ

ิดประตูรถยนต์คันหรูบุ้ยปากให

ัน

ลธิดาก็เม้มปากแน่นไม่พูดอะไร ยอมเปิดประตูขึ้นรถไปง่

อก กุลฝากดูแลร้านด้วยนะ” เธอแกะ

ตูทางคนขับรถแล้วกดล็อกรถทันทีเพื่อไม่ให้กุลธิดาหนีลงรถไปได้ เมื

้อมกับกอดหอมลูกน้อยที่ตอนนี้หยุดสะอื

ม่ต้องไปพึ่งพาอาศัยไอ้ฝรั่งนั่นแล้ว” เขาพูด

ฉันไม่ได้นะ ฉันไม่ไ

รู้และผมก็โกรธมากที่คุณไม่บอกว่าคุณมีเขาจนโตขนาดนี้ ถ้าวันนั้นผมไม่บังเอิญไปเจอก็คงไม่มีวันรู้

าเอ่ยอ่อนโยนกับลูกน้อยแล้วหันก

ำไมต้องวนกลับมาอยู่ใต้ปีกของเขาอีกครั้ง เธอกอดลูกน้อยแนบอกแนบแน่นแล้วมองทางที่ช้อยพาตัวเองไป เธอไม่คุ้นถนนเส้นที่เขาขับรถผ่านเลยสักนิด ไ

ด้วยสองแม่ลูก ตอนนี้ทั้งสองหลับ เขาเผลอยิ้มมุมปากออกมาโดยไม่รู้ตัวว่าตัวเองนั้

ื

อไปด้วย เพราะความเหนื่อยและเพลียทำให้เธอหลับ

เขาเมื่อหลายปีก่อน ที่นายยักษ์ คีรี ดอว์สัน เจ้านายพ่วงตำแหน่งพี่ชายย

ทั้งแม่

ออกให้เธอแล้วช้อนอุ้มเธอที่อุ้มลูกอยู่บนตักขึ้นแนบอกทันที น้ำหนักของสองแม่ลูกไม่ได้ทำให้

มาพัก และไม่เคยคิดว่าจะได้มาอยู่บ้านหลังนี้เลย แต่ตอนนี้คงต้องเริ่มคิด เพราะตอนนี้เขามีลูกแล้ว ไม่ใช่ไอ้ช้อยคนเดิมแล้ว เขาเริ่มมองอนาคตต่อจากนี้ เ

ดีนะที่บ้านหลังนี้เป็นประตูอัตโนมัติสแกนลายนิ้วมือเลยเปิดง่ายไม่ต้องยุ่งยากโทรตามคนดูแลบ้านที่จะมาดูแลเป็

ซากัน

นุ่มขนาดคิงไซซ์ของตัวเอง เขาวางกุลธิดาลงบนเตียงด้วยความถนอม ใช่...เขาไม่เคยทำอ่อนโยนแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต แล้วผละมาอ

ปัดมือใหญ่ออกจากแก้มด้วยความรำคาญพร้อมพลิกนอนคว่ำ ส่วนคนเป็นแม่เมื่อถูกรบกวนที่แก้มอีกครั้งก็ปรือตาต

อกจากปากด้วยความสบายใจเมื่อเห็นลูกน้อยนอนหลับนิ่

ราสองคน

ช็ดตัวและเสื้อเชิ้ตสีขาวของตัวเองออกมาหนึ่งตัวกับกางเกงบ็อกเซอร์ แม้ไ

เขาส่งยื่นสิ่งที่ถือม

อาบ ฉัน

ไปนี้ห้ามไปไหนทั้งนั้น

ีร้านที่

ลย ต่อไปนี้เลี้ยงลูกของเราอยู่ที่นี่ ไม่ต้องไปทำงานให้ล

งคุณ และฉันไม่ต้องการจะอยู่ก