คืนดีกันเถอะ ผมขอร้อง

เชียนก็ลืมตาที่แสนจะเย็นชาของเขาขึ้นมาทันที

ะหญิงที่สวมชุดสีขาวดำ มีคนสวมชุดสีแ

ทางหลิงเป่ยเชียน เธอกำลังเต้

ียงแต่มีความสง่างามและเป็นมาตรฐานเท่านั้น แต่เ

ย ๆ ท่าทางเธอกำลังช

มองไป๋หมิงด้วยความสับสน “สงสั

ยนฉือถูกเลี้ยงดูมาแบบผิด ๆ ตั้งแต่เด็ก ตอนอายุสิบแปดปีตระกูลซูถึงได้รับ

แน่ ๆ ที่คิดว่าผู้หญ

้หญิงที่สวมชุดแดงบนฟลอร

ญิงบนฟลอร์เต้นรำอย่างไม่ยอมแพ้อีกครั้ง “คุณผู้ชา

ึงได้มองไปที่ฟลอร์เต้

ไปที่ผู้หญิงคนนั้น สายตา

คือซูเชียนฉ

ก็มองพิจารณาผู้หญิงที่อยู่บน

เธอดูเร่าร้อน ดว

และน่าดึงดูดเหมือนกับชุ

ที่เขาได้รู้ว่า ผู้หญิงคนนี้นอกจากจะสง่างาม

ขาวกระจ่างใสของซูเชียนฉือที่วา

ดอยู่ แต่เธอกลับมาที่นี่และมาเต้นรำก

หันหลังกลับ แล้วก็สาวเท

ป่ยเช

ดใสและไพเราะของผู้ห

ึงชะงักฝีเท้าแ

ระโปรงเดินเข้ามาหาเขาด้วยรอยยิ้ม “บั

รู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้นมาว่า “

ะมีช่างอัญมณีและนักออกแบบฝีมือดีอยู่เยอะมาก ฉันก็เลยลองมาดู อ

มาก ก็เลยรู้สึกอยากเต้นบ้าง กำลังค

หาหลิงเป่ยเชียนและพูดขึ้นมาว่า “พี่เป่ยเช

บมองคนที่สวมชุดสีแดงบนฟลอร์เต

อร์เ

ที่ยังอารมณ์ค้างของเธออย่างสุภาพ ซึ่งทันทีที่เธอหันกลับมา เธอก

ียน

ขอโทษ เธอก็ได้ยินเสียงที่

้นตามสัญชาตญาณ

อก็คือเจียงเฉิงฟาน รุ่

ูเชียนฉือเยอะมาก มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ซูเชียนฉือรู้สึกว่าเธอ

ู้ว่าความรักที่แท้จริงมันคืออะไร เธอจึงเริ่มตีตัวออ

ผ่านไปหลายปี เธอกับเขา

ี่

นฉืออย่างเป็นสุภาพบุรุษ “ในเมื่อเรามาพบกันบนฟลอร์เต

งมือบนมือของเขาพลางเผยรอยยิ้

้าไปในฟลอร์เต้น

ขาก็บังเอิญเห็นท่าทางของซูเชียนฉือและเจียงเฉิงฟ

่สะใภ้ไม่ใ

หลิงเป่ยเชียนอย่างไร้เดียงสา “พี่เป่ยเชียน แล้วผู้ชายที่อยู่ข