0
เติมเงิน
ประวัติการอ่าน
ออกจากระบบ
ดาวน์โหลดแอปเมื่อฉันหลุดหลงเข้าไปปลูกผักอิหยังวะ
บทที่ 10 มิตรภาพยามคับขันจีรังยั่งยืนเพียงใด
จำนวนคำ:1655
|
อัปเดตเมื่อ：27/06/2024
ญาตท่านลุงเพื่อกลับไปเยี
จำเป็นต้องไปมาให้ลำบากบ้านเรากว้างขวางอีกทั้งตอนนี้งานปลูกผักในไร่ก็ล้นมือจนบ้านเราทำไม่ทันเ
ปลดล็อกบท
/0/22739/coverorgin.jpg?v=f19133db5267f41b56ed275efd660b64&imageMogr2/format/webp)
/0/18970/coverorgin.jpg?v=0a3bdffdd4d9b96b41bb263905f6e270&imageMogr2/format/webp)
/0/12078/coverorgin.jpg?v=3c9bd96e2c2d9c3d46b121dba15f4942&imageMogr2/format/webp)
/0/27879/coverorgin.jpg?v=c951c683c39cd9cd0812f971ee303701&imageMogr2/format/webp)
/0/21041/coverorgin.jpg?v=9ca78f441fe5386bf0f2f344f09196a9&imageMogr2/format/webp)
/0/30941/coverorgin.jpg?v=bdea640cc745ffb82303206a313bfacf&imageMogr2/format/webp)
/0/18928/coverbig.jpg?v=589704dee6cd100b5be3a716e192e64b&imageMogr2/format/webp)
เมื่อฉันหลุดหลงเข้าไปปลูกผักอิหยังวะ
“ปลูกผักอิหยังวะ ย้อนเวลาไปปลูกผักคงเป็นเวรกรรมที่เธอไม่ชอบกินผักสวรรค์จึงหอบเอาร่างอ้วนไปปลูกผักเสียให้เข็ด”