icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

รักร้ายจอมทระนง

บทที่ 3 ตอนที่ : 3 ดิ่งลึกลงในใจ

จำนวนคำ:1924    |    อัปเดตเมื่อ:06/07/2024

ลึกล

่อทำขนมไทยเตรียมสำหรับลูกค้า เจ็ดโมงเช้าก็

เอาไปเพราะที่บ้า

หลังด้านข้าง สักพักใหญ่ ๆ นางพิมพ์พรก็เดินมาเปิดปร

ีค่ะคุณ

่ โอ๊ยตายแล้วทำไมโตมาแล้วสวยขนาดนี้” เจ้าของ

ิมพ์ วันนี้เลยว่าจะมาช

แย้มไม่อยู่ไม่มีใครคอยเปิดปร

เข้าใจค่ะ อุปกรณ์ทำความสะอาดอ

ากจะไปงานแต่งของลูกสาวเพื่อน เขาจัดช่วงเช้าที่บ้านกันถ้าออกสายรถจะติดมาก ยังไงอำไพก็จัดการไปเลยนะแล้ว

คะ เดี๋ยวฉันทำความสะอาดเสร็จแล

นะหนูรุ้ง เอาไว้วันหลังต้อง

คุณป้

ตำแหน่งคนขับ รถเลี้ยวพ้นประตูบ้านไปรุ้งพรายก็เดินไ

มสะอาดแบบไม่มีคนอยู่บ้านเลยเหรอคะ” ห

กขโมยเรื่องนี้คุณพิมพ์แกรู้ดี อีกอย่างของมีค่าทั้งหมดก็ถูกเก็บไว้

้วแม่จะทำความสะ

นของคุณพิมพ์ตามด้วยของเตชัสแล้วก็ของคริษ

ิษฐ์’ ได้ยินชื่อเขาใจ

ือดูดฝุ่นแล้วตามด้วยเช็ดถูความสะอาด ก่อนจะจบด้วยการทำความสะอาดในห้องน้ำและถูห้

ทำไมไม่แจ้งล่วงหน้าล่ะคะ” สีหน้

กพนักงานที่มาสัมมนากัน ยังไงคุณอำไพก็ช่วยทำให้หน่อยนะ เสร

้เร็วที่สุด แต่ไม่รับปากนะคะว่าจ

ะฝากด้

หลังวางสาย เพราะตะโก้ร้อยกล

ห็นสีหน้าของมารดาก็รู้ได

กพนักงานช่วงพักเที่ยง แต่ดันแจ้ง

วแม่จะทำเส

แต่งานที่นี่สิ

มสะอาดห้องพี่คริษฐ์ตรงโน้นแล้วก็ดูดฝุ่นด้านล่างตามด้วย

ดียวได้

ให้ลูกค้าเถอะ อันนั้นง

ม่ฝากงานที่น

กินด้วยนะแม่” เพราะไม่อยากให้มารดาต้องหนักใจก

ว นางอำไพก็พลอยรู้สึกโล่งอกขึ้นมา รีบวาง

ังอยู่ห้องฝั่งเดิมของบ้านเก่าซึ่งเป็นฝั่งเดียวกับห้องของเธอ หญิงสาวอมยิ้มแบบไม่รู้ตัวระหว่างหมุนลูกบิดแล้วเปิดประตูเข้าไปช้า ๆ ห้องนอ

ัดการให้ทุกอย่างอยู่ในสภาพเรียบร้อย แต่ในระหว่างที่เธอตบหมอนหนุนอยู่นั้น ใ

ไปมองทางประตูห้องน้ำ หมอนที่กอดร่วงลงพื้นในทันทีหลังจากเห

าอยู่ในห้องนอนของเขาในตอนนี้ แต่พอหันไปเจอกั

ขาแบบคนใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัว รีบก้มลงเก

ว รุ้งไม่รู้ รุ้งขอโทษค่ะ” หญิงสาวลนลา

่ต้อ

ดห้องพี่ไม่ใช่

ทางอื่นพยายามไม่มองเนื้อตัวเปล่าเปลือยของเขาให้มากนัก เป็นเรื่องที่คริษฐ์แปลกใจอยู่ไม่

าง” พูดแล้วสายตาก็มองคนจับเครื่องดูดฝุ่นดูดทำความสะอาดใต้เตียงไปด้วย เขาไม่กลัว

งคริษฐ์ห้วน ๆ เหมือนคนไม่ได้ย

มื่อว

ืออย่างไรเพราะรุ้งพรายนิ่งเงียบไปเกือบอึดใจ

” คราวนี้คริษฐ์หันหน้าออกจากตู้เสื

มปิดเครื่องแล้วเงยหน้าขึ้นมามองเขา รุ้งพรายนึกน้

ู่ที่นี่เลยค

ำไม” หญิงสาวเม้มป

้ว รุ้งเลยว่าจะ

ไม่รู้ว่าคริษฐ์รู้เรื่องของเธอมาแบบไหน ถูกแล้วที่ว่าบิดาของเธอเลี้ย

เปิดรับโบนัส

เปิด
รักร้ายจอมทระนง
รักร้ายจอมทระนง
“"แหวนไปไหน" "คะ" หญิงสาวรีบหดมือหนีในทันที "พี่ถามว่าแหวนไปไหน" คริษฐ์ยังย้ำคำถามเดิมแล้วจ้องหน้าคู่หมั้นสาวแบบไม่พอใจ "คืออยู่ที่ออฟฟิศมันต้องล้างแก้วกาแฟบ่อย ๆ รุ้งก็เลยถอดเก็บเอาไว้ค่ะกลัวมันจะสึกเสียก่อน" คำตอบของหญิงสาวค่อยทำให้คริษฐ์รู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย "ถ้าถอดออกพี่จะถือว่ารุ้งขอถอนหมั้นพี่นะ" "ก็ไม่ได้ถอนสักหน่อย แค่ถอดเก็บเอาไว้เฉย ๆ" "งั้นก็ใส่เสียสิ เดี๋ยวนี้เลย" คริษฐ์ถลึงตาใส่แกมบังคับ "ใส่ก็ใส่ค่ะ" คนพูดตัดพ้อเล็กน้อย แล้วหันไปหยิบกระเป๋าด้านข้างมาเปิดเพื่อหยิบแหวนหมั้นของตนออกมาสวมใส่ จากนั้นก็หันหลังมือให้เขาดู "พอใจหรือยังคะ" "ดี" "ว่าแต่พี่คริษฐ์มานั่งรอรุ้งทำไมคะ มีธุระสำคัญหรือเปล่า" หญิงสาววกมาหาคำถามแรกที่เธออยากรู้ แต่เขาดันจุดประเด็นเรื่องแหวนขึ้นมาแทรกเสียก่อน "แม่ให้พี่มาหาคู่หมั้นตัวเองบ้าง" ฟังเขาพูดแล้วรุ้งพรายชักเครียดขึ้นมาหน่อย ๆ "ถ้าคุณป้าพิมพ์ไม่บอกพี่คริษฐ์ก็คงไม่มาหารุ้งใช่ไหมคะ" "แล้วทำไมรุ้งถึงไม่ไปหาพี่เองบ้างล่ะ" "ก็รุ้งกลัวพี่คริษฐ์รำคาญ" บทสนทนาสิ้นสุดลงด้วยความเงียบด้วยกันทั้งสองฝ่าย คริษฐ์ถอนหายใจเบา ๆ ส่วนรุ้งพรายก็ก้มหน้าต่ำลง ทำไมถึงได้รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก "พี่ไลน์หาอ่านแล้วทำไมไม่ตอบ" คริษฐ์เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อนหลังจากเงียบมาเกือบหนึ่งนาที "พอดีรุ้งมาอ่านตอนดึกแล้วไม่อยากรบกวนพี่คริษฐ์ค่ะ" "ตอบมาสักคำก็ยังดี อย่าทำเหมือนพี่ไม่มีตัวตนนะรุ้ง จำเอาไว้ด้วยว่าพี่เป็นคู่หมั้นของรุ้ง" "มันไม่น่าจะเป็นแบบนี้นะคะพี่คริษฐ์" "อะไรกันที่ว่าไม่น่าจะเป็นแบบนี้" "รุ้งว่าเราถอนหมั้นกันดีกว่าไหมคะ ดูพี่คริษฐ์อึดอัดกับการหมั้นของเราเหลือเกิน ขนาดจะมาหารุ้งก็ต้องให้คุณป้าพิมพ์บังคับมาเลย" "แม่ไม่ได้บังคับพี่" "ไม่บังคับก็เหมือนบังคับนั่นแหละค่ะ ตั้งแต่ตอนเด็กแล้วพี่ คริษฐ์แทบไม่เคยขัดใจคุณป้าพิมพ์ได้เลย ถ้ามันเหนื่อยและยุ่งยากมากรุ้งขอถอนหมั้นไปเลยก็ได้ค่ะ" รุ้งพรายดึงแหวนออกจากนิ้วนางข้างซ้าย แล้ววางแหมะอยู่ตรงหน้าของเขา คริษฐ์มองแหวนมองคนแล้วอารมณ์ของเขาก็เดือดดาลขึ้น บทจะอยากได้ก็วิ่งตามติดเป็นเงา บทจะสลัดทิ้งก็ง่าย ๆ แบบนี้เหรอรุ้งพราย "ใส่กลับไปเดี๋ยวนี้" ชายหนุ่มแทบจะกัดฟันพูดออกมา "ไม่ค่ะ อ๊ะ! พี่คริษฐ์จะทำอะไรรุ้งไม่ใส่" รุ้งพรายถูกคริษฐ์กระชากมือมาแล้วจัดการสวมแหวนกลับที่เดิม "ใส่แล้วห้ามถอด ห้ามทำให้แม่พี่เสียใจรู้ไหม" "พี่คริษฐ์!" (รักร้ายจอมทระนง)”