เติมเงิน

ประวัติการอ่าน

ออกจากระบบ

ดาวน์โหลดแอป

รักร้ายจอมทระนง

บทที่ 6 ตอนที่ : 6 บอลเป็นเหตุ

จำนวนคำ:2179 | อัปเดตเมื่อ：06/07/2024

: 6 บอล

เห็

ผู้ชายคนหนึ่งจับมือเด็กชายตัวป้อมยืนอยู่หน้าบ้าน หญิงสาวพิจารณา

หาใ

ะมารบกวนฝากน้อง ฟรังก์ไว้ครับ” คนพ

ด็กชายตัวป้อมกับลูกบอล

ฟรังก์” นางอำไพออกมาทันได้เห็นสองพ่อลู

ไพ พอดีว่ามีธุระที่ต้องทำด่วนที่บริ

ายลูกสาวฉันเองค่ะ รุ้งนี่คุณทักษ์ดนัยเพื่อน

กษ์” รุ้งพรายพยักหน้าให้มารดาก่อนหั

ยพ่อม่ายวัยสามสิบหกปียกมือรับไหว้

พรายหันมามองมารดาแล้วก็เด

ณทักษ์บ้านเขาอยู่ข้าง ๆ เรานี่เองลูก หลังนี้ไง

็นของยายทองสุข

ซื้อต่ออยู่กับเมีย แต่เมียเขาบุญน้อยตายไปได้

่แม่ไม่เหนื่อยเหรอคะเลี้ยงเด็กแบบนี้ รุ้งเคย

น้องฟรังก์นี่ ดีเลยได้ช่วยแม่ดูแลน้องกัน แม่จะได้ไม่เหนื่อยไง” นางอำไพเดินมา

นี่พี่รุ้งนะลูกสว

ึ้นไหว้รุ้งพราย ทั้งน่ารักน่าเอ็นดู โดยเ

พี่เลย

หรอก หรืออ

มรับอย่างอาย ๆ โน้มตัวลงต่ำแ

ท่าทางพ่อจะเ

เด็กช่างพูดก็ยิ้มแก้มแทบปริ ด

้านคงมีไม่กี่ร้าน รุ้งพรายยิ้มแล

ที่ไหนทำกับข้าว ว่าแต่ฟร

ได้กินเ

บอกนะว่ามาก

เห็นว่าคนกันเองก็ช่วยดูแลกันไป ก่อนหน้าแม่อยู่คนเดียวมันค

วันนี้จะช่วยเลี้ยงน้อง ฟรังก์เองค่ะ ก่

บพี่

ชวนเด็กน้อยเล่นเตะบอลที่เจ้าตัวถือมาด้วย นางอำไพเลย

ได้แก่แล้ว” คนเป็นแม่บอกลูกสาวก่อนจะเดินออกจากบ้านไป รุ้งพรายอยากไปส่งแต่นางอำไพ

่ไป

รายส่งมารดาเสร็จแล้วก็เ

าวแสร้งถามลองเชิง น้อง ฟรังก์บิ

่งค

งดีกว่า” รุ้งพรายเป็นฝ่ายเริ่มเตะบอลเบา ๆ ให้เด็กน้

ริ่มเบื่อ เลยแกล้งเตะบอลโด่ง ๆ ให้น้องฟรังก์ใช้ศีรษะรับบอลบ้าง เตะไ

ะน้อง

ุ้ง” น้องฟรังก์ย

ีคนอยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้ หญิงสาวลองเดินไปหน้าบ้านปรากฏว่าบ้านเงียบกริบเหมือนไม่มีคนอย

น้อง ฟรังก์ยืนรอพี่รุ้งอยู่ตรงนี้นะครับ ห้ามไปไหนเด็ดข

กเล่นบอลต่อเลยร

ก์อยู่ไม่ไกลนัก ไม่ยากเกินความสามารถของเธอแน่ เพราะกำแพงบ้านของคริษฐ์เป็นแบบบล็อกสำเร็จรูปมีคานยาวแนวนอนด้านบน ไม่ใช่เหล็กเส้นที

์อย่าซนล่ะ” กำชับเด็กน้

บพี่

ุ

นสนามหญ้า ลืมไปว่าฝั่งบ้านตัวเองมีเก้าอี้ให้ปีน แต่ฝั่งนี้ไม่

ินพี่รุ้งไหมครั

งฟรังก์ก็ตะโกนตอ

ลคืนให้แล้วนะ ต

ำแพงมา แต่เล็งเป้าพลาดไปลูกบอลเลยกลิ้งขลุก ๆ ไปอยู่อีกมุม เด

งปีนกลับไปก่อน” หญิงสาวตะโกน

รั

นั้นหลายรอบก็ไม่สามารถปีนขึ้นได้สักที น้องฟรังก์ก็ส่งเสียงเรียกอยู่ตลอดเวลา ซึ่งหญิงสาวก็ตะโกนตอบไปว่าให้รอใกล้

าย

งสาวค่อย ๆ ปรือตาขึ้นมอง แล้วหัวใจก็ไหวยวบกับใบหน้าของคริษฐ์ที

หาเรื่องสายตาก็จ้องแข็งเหมือนเธอผิดเต็มประตู ก

รุ้งเดินไปหน้าบ้านแล้วเหมือนไม

ีคนอยู่ กดก

แล้วย

ล่า

ก็เข้าศูนย์อยู่ แอบปีนเข้าบ้านพี่แบบนี้พี่แจ้งความจับฐ

ีนออกบ่อย” รุ

ตะโกนข้ามมาให้รุ้งพรายต้องตระหนัก ว่าเธอ

นกัน” คริษฐ์ถาม

ักษ์ดนัยค่ะ เขาเอาล

รอ” เป็นเรื่องใหม่ที่คริษฐ์เพิ

อเก้าอี้ปีนกลับไปได้ไหม”

ม่

ยเด็กอยู่คนเด

น้าบ้าน ไม่ใช่มาปีนรั้วให้เสี่ยงแข้งขาหักแบ

รับ พี่จะเดินกลับไปทางหน้าประตู

รั

สิ้นสุดบท

บทก่อนหน้า

บทถัดไป

เปิดรับโบนัส

เปิด

รักร้ายจอมทระนง

มาชาวีร์ โรแมนติก

“"แหวนไปไหน" "คะ" หญิงสาวรีบหดมือหนีในทันที "พี่ถามว่าแหวนไปไหน" คริษฐ์ยังย้ำคำถามเดิมแล้วจ้องหน้าคู่หมั้นสาวแบบไม่พอใจ "คืออยู่ที่ออฟฟิศมันต้องล้างแก้วกาแฟบ่อย ๆ รุ้งก็เลยถอดเก็บเอาไว้ค่ะกลัวมันจะสึกเสียก่อน" คำตอบของหญิงสาวค่อยทำให้คริษฐ์รู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย "ถ้าถอดออกพี่จะถือว่ารุ้งขอถอนหมั้นพี่นะ" "ก็ไม่ได้ถอนสักหน่อย แค่ถอดเก็บเอาไว้เฉย ๆ" "งั้นก็ใส่เสียสิ เดี๋ยวนี้เลย" คริษฐ์ถลึงตาใส่แกมบังคับ "ใส่ก็ใส่ค่ะ" คนพูดตัดพ้อเล็กน้อย แล้วหันไปหยิบกระเป๋าด้านข้างมาเปิดเพื่อหยิบแหวนหมั้นของตนออกมาสวมใส่ จากนั้นก็หันหลังมือให้เขาดู "พอใจหรือยังคะ" "ดี" "ว่าแต่พี่คริษฐ์มานั่งรอรุ้งทำไมคะ มีธุระสำคัญหรือเปล่า" หญิงสาววกมาหาคำถามแรกที่เธออยากรู้ แต่เขาดันจุดประเด็นเรื่องแหวนขึ้นมาแทรกเสียก่อน "แม่ให้พี่มาหาคู่หมั้นตัวเองบ้าง" ฟังเขาพูดแล้วรุ้งพรายชักเครียดขึ้นมาหน่อย ๆ "ถ้าคุณป้าพิมพ์ไม่บอกพี่คริษฐ์ก็คงไม่มาหารุ้งใช่ไหมคะ" "แล้วทำไมรุ้งถึงไม่ไปหาพี่เองบ้างล่ะ" "ก็รุ้งกลัวพี่คริษฐ์รำคาญ" บทสนทนาสิ้นสุดลงด้วยความเงียบด้วยกันทั้งสองฝ่าย คริษฐ์ถอนหายใจเบา ๆ ส่วนรุ้งพรายก็ก้มหน้าต่ำลง ทำไมถึงได้รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก "พี่ไลน์หาอ่านแล้วทำไมไม่ตอบ" คริษฐ์เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อนหลังจากเงียบมาเกือบหนึ่งนาที "พอดีรุ้งมาอ่านตอนดึกแล้วไม่อยากรบกวนพี่คริษฐ์ค่ะ" "ตอบมาสักคำก็ยังดี อย่าทำเหมือนพี่ไม่มีตัวตนนะรุ้ง จำเอาไว้ด้วยว่าพี่เป็นคู่หมั้นของรุ้ง" "มันไม่น่าจะเป็นแบบนี้นะคะพี่คริษฐ์" "อะไรกันที่ว่าไม่น่าจะเป็นแบบนี้" "รุ้งว่าเราถอนหมั้นกันดีกว่าไหมคะ ดูพี่คริษฐ์อึดอัดกับการหมั้นของเราเหลือเกิน ขนาดจะมาหารุ้งก็ต้องให้คุณป้าพิมพ์บังคับมาเลย" "แม่ไม่ได้บังคับพี่" "ไม่บังคับก็เหมือนบังคับนั่นแหละค่ะ ตั้งแต่ตอนเด็กแล้วพี่ คริษฐ์แทบไม่เคยขัดใจคุณป้าพิมพ์ได้เลย ถ้ามันเหนื่อยและยุ่งยากมากรุ้งขอถอนหมั้นไปเลยก็ได้ค่ะ" รุ้งพรายดึงแหวนออกจากนิ้วนางข้างซ้าย แล้ววางแหมะอยู่ตรงหน้าของเขา คริษฐ์มองแหวนมองคนแล้วอารมณ์ของเขาก็เดือดดาลขึ้น บทจะอยากได้ก็วิ่งตามติดเป็นเงา บทจะสลัดทิ้งก็ง่าย ๆ แบบนี้เหรอรุ้งพราย "ใส่กลับไปเดี๋ยวนี้" ชายหนุ่มแทบจะกัดฟันพูดออกมา "ไม่ค่ะ อ๊ะ! พี่คริษฐ์จะทำอะไรรุ้งไม่ใส่" รุ้งพรายถูกคริษฐ์กระชากมือมาแล้วจัดการสวมแหวนกลับที่เดิม "ใส่แล้วห้ามถอด ห้ามทำให้แม่พี่เสียใจรู้ไหม" "พี่คริษฐ์!" (รักร้ายจอมทระนง)”