icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

รักร้ายจอมทระนง

บทที่ 5 ตอนที่ : 5 อริวัยเยาว์

จำนวนคำ:3591    |    อัปเดตเมื่อ:06/07/2024

: 5 อริ

วัย

ูงวัยเพิ่งรู้ว่าคริษฐ์หยุดงานในวันนี้ ส่วนเตชัสลูกชายคนเล็กก็เพิ่งได้ฤกษ์กลับมา

นก็ต้องเห็นน้องแล้วใช่ไหม” คนเป

เตชัสตักข้าวเข้าปาก

ไพว่าพ่อของหนูรุ้งเสียแล้ว หนูรุ้งก็ยกบ้านและที่ดินให้เมียใหม่ของพ่อไป ตัวหนูรุ้งก็ตั้งใจกลับมาอยู่กับ

ตัวแสบกลับมาแบบนี้ บ้านอันแ

ุ้งเขาโตแล้วนะเตไม่ใช่เด็ก ๆ ที่จะม

น่ารักน่าเอ็นดู ถ้าได้เห็นธาตุแท้แม่จะสยองผมนี่เจอมาแล้วน

ว่ายังดูหญิงสาวไม่ออกในเวลานี้ ห่างกัน

ัยนั่น ระวังเหอะอย่าให้เข้าห้องนอ

้าว ๆ” นางพิมพ์พรอดดุลูกชายไม่ได้ รีบตัดบทให้ทั้

นั่นสักที” เตชัสหันไปบ่นเบา ๆ กับ

นูรุ้งออกจะน่ารักไม่ได้ร้า

ม่ไม่ทันเกมย

รามน้องชายช่วยมารดาบ้าง เขาเข้าใจความรู้สึกของน้องชายได้เ

ที่ล้างจานจึงต้องตกเป็นของคนแพ้ เพราะคริษฐ์ไม่ยอมให้มารดาต้องมา

์แม่ขอไ

ว่าขอได้ไหม” คริษฐ์หันไปมอ

่องหนูร

ุ้งพรายก็นำความกลัดกลุ้ม

ไม่ดีก็ลืม ๆ ไปบ้างเถอะ แม่ว่าตอนนี้หนูร

่จะขออะไ

ได้ไหม ไม่ต้องไปตั้งแง่รังเกียจรังงอนน้องแบ

หมือนเดิมผมก็ไม่รู้จะเอ็นดูได้ไหม

ิดใจมองน้อ

าจะเอ็นดูน้องน้อยคนเดิมได้ไหม ความโกรธเกลียดยังคงฝังลึกลงในใจ

ชายหนุ่มจึงเป็นที่รู้จักในวงกว้างมากกว่าพี่ชาย ซึ่งมักจะซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังการทำงานเสียส่วนใหญ่ ในอดีตนั้นเตชัสมักจะอิจฉาพี่ชายเรื่องรุ้งพราย เพราะเขาชอบความน่ารักของหญิงสาว ทว่าถ

็นึกสนุกอยากจะแกล้งยัยเด็กแก่แดดนั่นให้รู้สำนึก จะว่าไปตัวเขาก็ดึงดูดสตรีเ

็นปลวกดีนัก อยากรู้ตอนนี

างผยอง เริ่มต้นวางแผนร้าย ๆ ด้วยการเข้

ีครับน

แปลกใจเป็นอย่างมาก ปกติแล้วเตชัสแทบไม่เคยกดกริ่งหน

อีกอย่างแม่วานให้เอาเงินค่าทำความสะอาดมาให้ด้วย” จริงแล้วมารดาข

ลยเต เมื่อวานทำความสะอาดคนเดียวคงเพลียหนั

บการที่หญิงสาวทำงานบ้านเป็น รุ้งพรายในความทรงจำของเตชัสคือยัยเด็กจอมเซี้ยว เอาแต่ใจตั

้าทำขนมให้ลูกค้าพอดี

มีธุระไปทำข้างนอกพอดีเอาไว้วั

เหมือนตอนเด็ก ๆ ก็ได

เตชัสยกมือขึ้นไหว้แล้วเดินกล

ต่างกันมากขึ้นหรือว่าความสัมพันธ์ของลูก ๆ ไม่เหมือนเดิม ต่างคนต่างโตความสัมพันธ์ก็ยิ่งห่างกันไป วั

เห็นหน้า รุ้งพรายอย่างที่ตั้งใจ เขาเห็นพี่ชายกำลัง

ไหนแล้วล่ะ ไม่เ

เห็นว่าวันนี้มีกิจกรรมไปทำบุญกับเด็กยากไร้” คริ

ม่มีอะไรท

นได้ด้วยปกติมีนัดกับส

ี้ไม่เร้าใจเ

แล้วว่

ันก็เซ็งน้า วิ่งเข้าหาผมเห

ที่ทำให้แกมีความสุขในแต่ละวัน” คริษฐ์หันมาส่ายหน้าใส่น้องชาย เขาเข้าใจในความส

ี่คริษฐ์ตอนถูกยัยรุ้งตามเกาะเป็นเงาเลยนะเนี่ย” เตชัสอดที่จะพาดพิงหญิงสา

ใจรุ้งขึ้นม

พูดไป” กระทั่งตอนนี้สีหน้าของเตชัสก็ดูย

เดินเข้ามาจากประตูหน้าบ

ฐ์” คริษฐ์ถึงกับต้องหั

าไม่ได

ด้เจอกันตั้งนานป่านนี้คง” เ

บหกแล้

งไปเล็กน้อยเพราะคนที่จำอายุของรุ้งพรายไ

ดใหม่ก็จริงอย่างที่พี่ชายพูดทุกอย่าง เขาเอนหลังพิงพนั

ริษฐ์จะถามออกมา เพราะรอแล้วรอเล

เหนื่อยจากการทำงานเมื่อวาน คนแบบนั้นทำความสะอาดเป็

” คนเป็นพี่ก็

คริษฐ์ ยังคอยเกาะแข้งเกาะขาพี่คริษฐ์อยู่อีกหรือเปล่า” ดูเตชัสจ

่คริษฐ์คนเดียว ไปกับพี่ก็ได้นี่พี

ับพี่เต จะไปกับ

้งที่ความหวังดีของเขากลายเป็นเรื่องขบขันสำหรับหญิงส

อกไม่ได้หรอกว่ารุ้งเป็น

ฟอร์มเอาไว้ก่อน คนเคยเป็นยังไงมันเปลี่ยนไม่ได้หรอกพี่คริษฐ์ พี่ค

ค่อนข้างมั่นใจในเรื่องนี้ น

าให้พี่ชายก่อนจะเดินผิวปา

าตอนขึ้นมานอนนั้นอยู่ในสภาพงัวเงียเต็มที่ รุ้งพรายนอนไม่เคยหลับหากมีเสื้อชั้นในติดตัว จึงได้ถอดออกก่อนนอนทุกครั้ง แต่เพราะสภาพเสื้อยืดตัวยาวที่เธอชอบสวมตอนนอนเป็นปร

หญ่เขียวชอุ่มไปหมด เผลอเงยหน้าขึ้นมองชั้นสองของบ้าน เธอรู้ว่าห้องตรงนั้นที่ปิดหน้าต่างสนิทม่า

ิษฐ์ไม่ว่างมาเล่นสบตาก

นแล้นรออยู่ตรงหน้าต่างของตัวเอง คิดแล้วก็ยกมือขึ้นสางเส้นผมที่หยักเป็นลอนใหญ่ของตัวเองให้เข้าที่ และกว่าแม่บ้านของนาง

กรองท้องด้วยนะ” นางอำไพเตรียมโต๊ะ

ยแม่สักหน่อย แต

ล้ววันนี้ออเดอร์ขนมน้อย แม่ทำ

” หญิงสาวกุลีกุจอไปตักข้าวใส่จานให

้สองวันติด

ะโก้ แม่ก็เลยทำแต่ตะโก้น

องมารดา มองกับข้าวฝีมือท่านอย่างตื่นตาตื่นใ

รุ้ง ดูทำหน้าเข้า” คำพูดของมาร

้งไม่ได้มาหาแม่

คอลเป็นประจำ นาน ๆ ทีนางถึงจะลงไปเยี่ยมลูกสาวที่โน่น แต่ก็ไม่ได้พักที่บ้านของอดีตสามี เป็นการไปพ

นี้พี่เตเขามา

่ตาแบบสงสัย ปกติเธอกับเขาก็ไม่ค่อยจะกิน

้งแต่แม่บอกรุ้งยังไม

งหรือเปล่าก็ไม่ร

จะหาเรื่องกันอยู่อีกเห

ถ้ามาหานี่คงตั้งใจมาหาเรื่องชัวร์” รุ้ง

ดีก็ได้ลูก แม่ยังชวนให้กินขนมด้วยกันอยู่

ไม่ได้อยากเจอ

เจอก็ไม่เจอกิน

่ะ

ุ้งพรายไม่ได้ยิ้มออกมาจากใจจริงเหมือนในวันนี้ เธอเลือกแล้วว่าชีวิตที่เห

เปิดรับโบนัส

เปิด
รักร้ายจอมทระนง
รักร้ายจอมทระนง
“"แหวนไปไหน" "คะ" หญิงสาวรีบหดมือหนีในทันที "พี่ถามว่าแหวนไปไหน" คริษฐ์ยังย้ำคำถามเดิมแล้วจ้องหน้าคู่หมั้นสาวแบบไม่พอใจ "คืออยู่ที่ออฟฟิศมันต้องล้างแก้วกาแฟบ่อย ๆ รุ้งก็เลยถอดเก็บเอาไว้ค่ะกลัวมันจะสึกเสียก่อน" คำตอบของหญิงสาวค่อยทำให้คริษฐ์รู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย "ถ้าถอดออกพี่จะถือว่ารุ้งขอถอนหมั้นพี่นะ" "ก็ไม่ได้ถอนสักหน่อย แค่ถอดเก็บเอาไว้เฉย ๆ" "งั้นก็ใส่เสียสิ เดี๋ยวนี้เลย" คริษฐ์ถลึงตาใส่แกมบังคับ "ใส่ก็ใส่ค่ะ" คนพูดตัดพ้อเล็กน้อย แล้วหันไปหยิบกระเป๋าด้านข้างมาเปิดเพื่อหยิบแหวนหมั้นของตนออกมาสวมใส่ จากนั้นก็หันหลังมือให้เขาดู "พอใจหรือยังคะ" "ดี" "ว่าแต่พี่คริษฐ์มานั่งรอรุ้งทำไมคะ มีธุระสำคัญหรือเปล่า" หญิงสาววกมาหาคำถามแรกที่เธออยากรู้ แต่เขาดันจุดประเด็นเรื่องแหวนขึ้นมาแทรกเสียก่อน "แม่ให้พี่มาหาคู่หมั้นตัวเองบ้าง" ฟังเขาพูดแล้วรุ้งพรายชักเครียดขึ้นมาหน่อย ๆ "ถ้าคุณป้าพิมพ์ไม่บอกพี่คริษฐ์ก็คงไม่มาหารุ้งใช่ไหมคะ" "แล้วทำไมรุ้งถึงไม่ไปหาพี่เองบ้างล่ะ" "ก็รุ้งกลัวพี่คริษฐ์รำคาญ" บทสนทนาสิ้นสุดลงด้วยความเงียบด้วยกันทั้งสองฝ่าย คริษฐ์ถอนหายใจเบา ๆ ส่วนรุ้งพรายก็ก้มหน้าต่ำลง ทำไมถึงได้รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก "พี่ไลน์หาอ่านแล้วทำไมไม่ตอบ" คริษฐ์เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อนหลังจากเงียบมาเกือบหนึ่งนาที "พอดีรุ้งมาอ่านตอนดึกแล้วไม่อยากรบกวนพี่คริษฐ์ค่ะ" "ตอบมาสักคำก็ยังดี อย่าทำเหมือนพี่ไม่มีตัวตนนะรุ้ง จำเอาไว้ด้วยว่าพี่เป็นคู่หมั้นของรุ้ง" "มันไม่น่าจะเป็นแบบนี้นะคะพี่คริษฐ์" "อะไรกันที่ว่าไม่น่าจะเป็นแบบนี้" "รุ้งว่าเราถอนหมั้นกันดีกว่าไหมคะ ดูพี่คริษฐ์อึดอัดกับการหมั้นของเราเหลือเกิน ขนาดจะมาหารุ้งก็ต้องให้คุณป้าพิมพ์บังคับมาเลย" "แม่ไม่ได้บังคับพี่" "ไม่บังคับก็เหมือนบังคับนั่นแหละค่ะ ตั้งแต่ตอนเด็กแล้วพี่ คริษฐ์แทบไม่เคยขัดใจคุณป้าพิมพ์ได้เลย ถ้ามันเหนื่อยและยุ่งยากมากรุ้งขอถอนหมั้นไปเลยก็ได้ค่ะ" รุ้งพรายดึงแหวนออกจากนิ้วนางข้างซ้าย แล้ววางแหมะอยู่ตรงหน้าของเขา คริษฐ์มองแหวนมองคนแล้วอารมณ์ของเขาก็เดือดดาลขึ้น บทจะอยากได้ก็วิ่งตามติดเป็นเงา บทจะสลัดทิ้งก็ง่าย ๆ แบบนี้เหรอรุ้งพราย "ใส่กลับไปเดี๋ยวนี้" ชายหนุ่มแทบจะกัดฟันพูดออกมา "ไม่ค่ะ อ๊ะ! พี่คริษฐ์จะทำอะไรรุ้งไม่ใส่" รุ้งพรายถูกคริษฐ์กระชากมือมาแล้วจัดการสวมแหวนกลับที่เดิม "ใส่แล้วห้ามถอด ห้ามทำให้แม่พี่เสียใจรู้ไหม" "พี่คริษฐ์!" (รักร้ายจอมทระนง)”