icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ดีไซเนอร์สาวทะลุมิติมาเปิดร้านเสื้อผ้าในปี1980

บทที่ 5 ลูกค้าคนแรก

จำนวนคำ:2074    |    อัปเดตเมื่อ:28/07/2024

ฉินเสี่ยวหราน ชุดแรกที่ออกแบบและลงมือตัดเย็บใช้เวลานานถึงห้า

มากขนาดนี้" ฉินเสี่ยวหลิงเอ่ยชม ชุดที่เธอใส่เมื่อตัดกับผิ

องฉันไม

คยทำพลาด ยิ่งฉินเสี่ยวหรานมีพื้นฐานการตัดเย็บอยู่แล้ว ชุดที่ได้มาจึงไ

งตัดเย็บ ซึ่งเป็นแหล่งรวมตัวของสมาคมแม่บ้านทหาร ต่อให้ไม่ได้ทำงาน พวกคุณนายทหารก็ชอบไปรว

หมูน้ำค้างเพื่อให้มีเนื้อกินในทุกวัน และพ่อไม่ต้องออกไปซื

ั่วงอกที่เพาะเอาไว้แทน นอกจากนี้ยังมีเกี๊ยวหมูที่เพื่อนบ้านนำมาฝาก

กทำอาหารจึงมีกลิ่นอาหารติดตัว ในขณะที่ฉินเสี่ยวหลิงใส่ชุดใหม่ไปอย่า

็นได้ว่าส่วนมากจะเป็นภรรยาของทหารยศน้อย มีเพียงภรรยาของพันตรีไม่กี่คนที่ทำ

ทำไมวันนี้เสี่ยวหรานมากับน้องด้วยล่ะ เอ๊ะ! นี่ชุดที่ลูกต

่ะ

ใส่ด้วยสายตาเป็นประกาย "เสี่ยวหลิงจ้ะ หนูไปซื้อชุดม

มุนตัวให้เพื่อนใหม่ของแม่ได้ดู "พี่สาวใหญ่เป็นคนตัด

รานเป็นตาเดียว คาดไม่ถึงว่าสาวน้อยคนนี้จะตัดชุด

นหน้านี้ฉันได้ม้วนผ้ามาจึงลองตัดเย็บดู" ฉินเสี่ยวหรานบ

งบอก เธอไม่เคยตัดชุดใหญ่ขนาดนี้ พอบอกว่าลองทำเท่านั้นที่บ้า

่ ผ้าที่จะใช้ตัดฉันจะหาให้เอง ส่วนค่าฝีมือนั้นเท่าไหร

้ความประณีต อีกทั้งที่บ้านไม่มีจักรคงใช้เวลาหลายวัน

ีมือกี่หยวนฉ

หรานไม่ได้เตรียมอุปกรณ์มาด้วย และไม่คิดว่าจะมีคนสั่งตัดเย็

ออาจจะเคยเจอพันตรีเว่ยมาก่อน เขาว่างช่วงเย็นนี้" คุณนายเว่

อนเย็นฉันจะไปห

ตัวตอนเย็น เมื่อถึงเวลาก็ปล่อยให้น้องสาวทำอาหารมื้อเย็นที่บ้าน ส่วนตนเองเดินเท้าไปยังบ้านพักข

หญิงอีกสองคนที่นั่งเล่นอยู่ ฉินเสี่ยวหรานคาดว่าน่าจะเป็น

นายเ

แล้

ินเสี่ยวหรานที่ถือกระเป๋ามาด้วย "ส

ัสด

ลูกใส่ แต่ไม่รู้ว่าเธอตัดชุดเด็กได้หรือไม่" เหยาหงซีเป็นลูกสะใภ้ของคุณนายเว่ยแล

ความปราณีต ละเอียดอ่อนค่อนข้างมาก" สำหรับใครที่บอกว่าชุดเด็กถูกกว่าผู้ให

่าไรฉัน

ยไหมคะ เจ้าของชุดที่จะต้องตัดเธอยั

เด็กดีมากให้ทำอะไรก็ทำ และให้ความร่วมมือดีสุด ๆ ระหว่างว

รคะ? หรือถ้ามีผ้าให

ายสีม่วง ของลูกสาวสีชมพู ให้

เห็นทีต้องยืมเงินของบ้านมาซื้อก่อน "ฉันคิดว่าน่าจะใช้เวลาชุดละสอง

ับช้ากันนะ ใช้ไม่ได้จริง ๆ" คุณนายเว่ยอดที่จะบ่นไม่ได้ ใ

ขาเห็นว่ามีคนอยู่หน้าบ้าน จากที่ควรเข้าบ้านจึงเดินมาตรงนี้แทน

ไรกัน

่นี่นานแล้วไม่กลับมาสักที ปกติกลับเร็วกว่านี้ไม่ใช่หรือ" เสียเว

เพิ่งจัดก

ัดตัวพันตรีเว่ยจะได้หรือไม่คะ ใกล้มืดแล้ว ต้องรีบกล

อา

วอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่มีความเขิ

เปิดรับโบนัส

เปิด
ดีไซเนอร์สาวทะลุมิติมาเปิดร้านเสื้อผ้าในปี1980
ดีไซเนอร์สาวทะลุมิติมาเปิดร้านเสื้อผ้าในปี1980
“ชีวิตของลิลลี่เป็นชีวิตที่ใครหลาย ๆ คนใฝ่ฝันอยาจะเป็นแบบเธอ แต่คนอื่นไม่เคยรู้เลยว่ามันโดดเดี่ยวมากแค่ไหน เกิดในตระกูลหมื่นล้านครอบครัวค่อย ๆ จากไปทีละคน อายุเพียงยี่สิบอาชายผู้ที่เป็นญาติผู้ใหญ่คนสุดท้ายที่เหลืออยู่ดวลจากไป ลิลลี่ ลลิลิล จึงกลายเป็นทายามเพียงคนเดียวของตระกูล มีแล้วอย่างไรสุดท้ายคนเราต้องจากไป มีเงินหมื่นล้านยื้อชีวิตใครไม่ได้สักคน ลิลลี่ในวัยยี่สิบปีเธอรู้ว่าธุรกิจของตระกูลไม่อาจสานต่อได้ ขายหุ้นให้คนอื่นรอรับเพียงเงินปันผลก็เพียงพอ ยี่สิบสามเรียนจบปริญญาตรีด้านแฟชั่นก่อนเรียนต่อปริญาเอก ปริญญาโท ในปีที่สามสิบของชีวิตลิลลี่ประสบความสำเร็จในด้านดีไซเนอร์ เป็นดีไซเนอร์ที่มีชื่อเสียง ยังไม่ทันได้ใช้ชีวิตหลังเรียนจบก็เสียชีวิตจากความเครียดที่สะสมมาตลอด คิดว่าหลังความตายคงจะถูกบรรพบุรุษสาปแช่งที่ดูแลตระกูลไม่ได้ ใครจะรู้ว่าลืมตาแล้วจะมาอยู่ในร่างของคนอื่น วันที่เจ็ดเดือนมกราคมปี 1980 ลิลลี่ตื่นขึ้นในในร่างของลูกสาวคนโตของบ้านฉิน ฉินเสี่ยวหราน มีน้องสาวหนึ่งคน พ่อเป็นทหารหารเพิ่งได้รับเลื่อนขั้นเป้นพันตรี แม่เป็นหญิงในชนบท ฉินเสี่ยวหรานเป็นนักเรียนมัธยมปลายชั้นปีสุดท้าย ส่วนฉินเสี่ยวหลิงเป็นนักเรียนมัธยมต้นชั้นปีสุดท้ายที่จะขึ้นมัธยมปลาย”
1 บทที่ 1 ย้ายบ้านใหม่2 บทที่ 2 ครอบครัวบ้านนอก3 บทที่ 3 เสียหน้า4 บทที่ 4 พยาบาลทหาร5 บทที่ 5 ลูกค้าคนแรก6 บทที่ 6 คุณนายเว่ยซื้อให้จริง ๆ หรือ7 บทที่ 7 คุณนายทหารน้อยหน้าไม่ได้8 บทที่ 8 เข้าโรงเรียนกลางคัน9 บทที่ 9 ทบทวนความรู้สึกตนเอง10 บทที่ 10 ปฏิเสธความสัมพันธ์11 บทที่ 11 ความพยายามของเว่ยเซียว12 บทที่ 12 ว่าที่ลูกเขยพันตรี13 บทที่ 13 ร้านเช่าสำหรับร้านเสื้อผ้า14 บทที่ 14 ขายหลานสาว15 บทที่ 15 ผู้ชายของฉินเสี่ยวหราน16 บทที่ 16 ตึกคูหาสองชั้น17 บทที่ 17 เดินหน้าจัดการร้านเสื้อผ้า18 บทที่ 18 ร้านเสื้อผ้าหรานหลิง19 บทที่ 19 เสี่ยงที่จะลอง20 บทที่ 20 สัญญางานสิบปี21 บทที่ 21 หมั้นหมายเอาไว้ก่อน22 บทที่ 22 ซื้อม้วนผ้าระยะยาว23 บทที่ 23 ไม่แต่งงานออกจากบ้าน24 บทที่ 24 ออกจากตำแหน่ง25 บทที่ 25 โรงงานม้วนผ้า26 บทที่ 26 ช่วยเหลือกันและกัน27 บทที่ 27 สวนผักขนาดใหญ่28 บทที่ 28 ซื้อพันธุ์ต้นไม้ ดอกไม้29 บทที่ 29 รวมตัวในงานเลี้ยง30 บทที่ 30 สายตาอันโกรธแค้น31 บทที่ 31 ข่าวดีที่รอคอยแต่ต้องรอไปอีก32 บทที่ 32 เดินไปข้างหน้าอย่างเติบโต33 บทที่ 33 บ้านฉิน34 บทที่ 34 ปี 198435 บทที่ 35 ลูกชายตัวอวบอ้วน36 บทที่ 36 ฉินเสี่ยวหลิงเรียนจบแล้ว37 บทที่ 37 ฉินเสี่ยวเว่ยหนึ่งขวบ38 บทที่ 38 กลับไปทำงาน39 บทที่ 39 ปี 198740 บทที่ 40 ครอบครัว (จบบริบูรณ์)