ใต้พัลลภ

หมถึงจะสำนึกได้ว่

นี้เขาสลัดมนตร์สะกดบ้าๆ นั่นได้ก่อนจึงรีบยื่นมือไ

กลียดฉัน หลังจากที่ยั

ักฟื้นก็ถูกเปิดออกโดยคนด้านนอกที่มีถึงสอง

อมถุงอาหารเต

ยก็เลือกที่จะสงบปากสงบคำแล้วเดินนำเพื่อนสนิทอย่างกิจจาตรงไปยังโซฟา หลังนำของทั้งหมดที่ถือวิสาสะไปซื้อมาเองตั้งลงบนโต๊ะเป็

ใส่ผู้พูดทันที “ทำไมจะต้องเฝ้

ิดแขนยิกๆ ทั้งสองจึงตั้งท่าจะออกไป แต่แล้วก็นึกอะไรข

กไปก็ฝาก

ัวเองออกจากห้องพั

้าเรื่องเดี๋ยวก็ได้โดนพ่องับหัวหรอก” เขาทอดถอนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “ก็

นกระวายจนอยู่ไม่สุข ยิ่งได้รับข่าวร้ายว่าวาริประสบอุบัติเหตุทางน้ำในพื้นที่พัฒนานิคม เจ้าตัวก็ตรง

ป็นร้อยเป็นพัน แต่กลับพ่าย

ว้ใกล้ตัว ปล่อยไปก็ได้ใจเปล่าๆ สู้เก็บไว้ให้

ุรกิจอะไม

“ไม่ต้องพูด ปล่อยเขาไ

ไมต้องมารั

นักธุรกิจหนุ่ม หลังแจ้งทางพยาบาลเรียบร้อยก็เดินทางกลับ

นทั้งสอง ห้องพักฟื้

นใจอาหารที่ตั้งอยู่ใกล้กันแต่กลับคว้าไอแพดมาถือไว้แล้วเพ่งสายตาไปที่หน้าจ

์ทางการแพทย์ เขาใช้ความเป็นมิตรของตัวเองในการชวนหญิงส

เขาเป็นคนกระโดดลงไปช่วยพ่อห

าดว่าเขาจมดิ่งจนคิดว่าคงต้องตายแน่ๆ ยังรอดมาได้ อีกฝ่า

ุ่นคิ้วให้ผ

ผมน่ะครับ ตอนนี

์ มีเหตุฉุกเฉินเกิดขึ้นในจังหวัดก็มักจะรู้ถึงกันหมด กรณีนี้ก็ด้วย แต่จู่ๆ ก็ปากหนักไม่ก

าศัยร่วมห้องที่ก็เพิ่งรู้ว่าโดนจ้องอยู่ก

ไหมครับว่าผู้

ีรีรีบส่ายหน้า เพราะเขาต่า

วามรู้สึกที่ต้องพบเจอกับความเลือดเย

ย นายก็ยังมองไม่เห็นความดีของเขาน่ะรึ สายตาถั

่อความสนใจทั้งหมดของเขาอยู่ที่ประโยคข้างต้น “คุณหมาย

ขาเสียแล้ว ถ้านายได้ออกจากโรงพยาบาลแล้วฉันจะพาไ

ีเบิกกว้างก่อนพยายามปีนลงจากเตียง แม้จะไม่รู้แน่ชัดว่าอะไรเป็นอะไรแต่ก็สังหรณ์ใจว่าคงเกิดเรื่อง ‘บางอย่าง’ ก

คนที่นั่งอยู่บนโซฟาก็ปรี่มาหา

ึ้งไปครู่หนึ่ง “อย

ือจากอีกฝ่าย ในท้ายที่สุ

่ยืนอยู่ตรงนี้คือผู้ชายคนนั้น คนที่ตั

ไม่อยากจะเชื่อสายตา แต่ภาพที่สะท้อนก็บอกว่าทุกอย่างเกิดขึ้นจริง ใบหน้าอ่อนเยาว์ที่ผ่

ามือสากหยาบกร้านจากการตรากตรำทำงานก็นุ่มลื่นเพื่อยืนยันว่าผ่านการดูแลรักษาอย่างดี ผิวขาวร

นี่มันคนเจ้าอ

ๆ กับเจ้าของร่างนี้ รู้ตัวอีกทีก็ลืมตาตื่นมาในโรงพยาบาลในร่างของคนอื่น ถ

วามตกใจขีดสุด เขา

ปลว่าร่างกายของเ

ป็นเช่นนั้น รอยยิ้มผุดพรายขึ้นบนใบหน้าที่อยู่ในกร

งไม่ไยดีแล้วจึงวิ่งออกจากห้องน้ำเพื่อไป

ญ่หรี่ตา

ครับ ผีม

คนนี้มีมารยาร้อยเล่มเกวียนและพร้อมหยิบยกมันมาใช้กับเขาเสมอ

ลงบนตักแกร่ง กระซิบเสียงแผ่วเบาชิดริมหู “ไม่มีผี

୨୧˚　˚