icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

กลลวงร้ายซ่อนรัก

บทที่ 3 จำฝังใจ

จำนวนคำ:1735    |    อัปเดตเมื่อ:07/08/2024

วา.

รักชอบเรียกร้องความสนใจรู้บ้างหรือเปล่าว่ามีแต่คนเขาเอือมระอา" ถ

ยายามทำเหมือนไม่แคร์

ามโกรธและน้อยใจถ้าพี่ภูจะพูดต่อหน้าฉันฉันจะไม่รู้สึกอะไรขนาดนี้เพราะรู้ว่าเขาไม

ไปหรือเปล่าพูดอะไรหั

นี้ผมก็ยิ่งไม่ชอบเข้าไปใหญ่ ผมไม่อยากทะเลาะกับแม่เพราะคนอื่น ผมขอตัวพาเอินไปหาหมอก่อนนะครับ" พี่ภูจ้องมาที่ฉันด้วยสายตาโกรธไม่พอใจ

่ภูอุ้มยัยเอินออกไปป้าพิมพ์ก

นิสัยไม่ดีนิสัยแย่มากๆเลยใช่มั้ยคะป้าพิมพ์ ฮึก ฮึก ฮือออ" ฉันว่าจะไม่

าให้ฉันอย่างอ่อนโยนทำให้ฉันอดคิดถึงแม่ไม่ได้ตอนที่ฉันเ

่จากไปอัยก็เหมือนตัวคนเดียวพ่อก็เอาอกเอาใจแต่กับผู้หญิงคนนั้น ฮือออ ฮ

นี้โดยเฉพาะเหตุการณ์ในวันนั้นที่ทำให้ฉันกลายเป็นคนที่กลัวความมืดมาจนถึงทุก

เอาไว้ฉันนอนร้องไห้บนเตียงนอนของแม่จนเผลอหลับไปจนกระทั่งฉันตื่นขึ้นมากลางดึกห้องทั้งห้องมืดสนิทฉันเดินไปที่สวิตไฟเพื่อเปิดไฟแต่ไฟก็เปิดไม่ติดฉันคิดในตอนนั้นว่าไฟห้องแม่อาจจะเสียเพราะไม่ได้เปิดใช้เป็นเวลานานก็เลยเดินไปที่ประตูเพื่อจะกลับไปที่ห้องของตัวเ

ปั้

ยหน่อยค่าอัยออกไปไม่ได้" ฉันท

อนอยู่ในห้องนั่นแม่แกแล่ะคิด

นนั้นแล่ะไม่ต้องให้ม

อ ข้างในมันมืด ฮือออ" ฉันรู้ว่าสองแม่ลูก

็เรียกแม่แกมาอ

ทำแบบนี้ ฮือออ ถ้าพ่อกลับม

แม่ของแกทั้งที่พ่อแกกับฉันรักกัน ถ้าไม่มีแม่แกฉันคงสุขสบายไปตั้งนานแล้ว!!!!! เพราะฉะนั้นแกก็นอนอยู่ในนั้นแล่ะอยู่กับความมืดไปเลยรอจนกว่าพ่อแกจะก

ช่วยฉันออกมา จากนั้นป้าแม่บ้านคนนั้นก็ถูกไล่ออกแล้วก็สั่งห้ามไม่ให้คนในบ้านทุกคนบอกเรื่องนี้กับพ่อถ้าไม่อย่างงั้นจะไล่ออกให้หมดทำให้ทุกคนไม่กล้าพูดเรื่องนี้ แต่พอพ่อกล

้วน๊าาาา" ฉันกอดป้าเพ

ผา

พราะเห็นบอกว่าปวดข้อเท้าแต่ยังไม่ถึงโรงพยาบาลเอ

ไปโรงพยาบาลแล้วก็ได

้วยความสงสัยเพราะก่อนห

ดๆ นิดๆ ไว้ทาย

ตรวจดูอาการสักหน่อยก็น่าจ

นหายเจ็บบ้างแล้ว ว่าแต่

นหรอกผมเพิ่งกลับมากะจะนอนเอาแรงเพราะคืนนี้มีนัดกับกลุ่มเพื่อนผมที่ผับ แต่

เปิดรับโบนัส

เปิด
กลลวงร้ายซ่อนรัก
กลลวงร้ายซ่อนรัก
“"เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนฉันจะไม่รับผิดชอบอะไรทั้งนั้น" "ค่ะ" ฉันฝืนความรู้สึกแล้วตอบออกไป ฉันไม่คิดว่าพี่ภูจะรับผิดชอบอะไรอยู่แล้วคำพูดของเขาเมื่อคืนฉันยังจำขึ้นใจ "และฉันก็หวังว่าเธอจะไม่เอาเรื่องที่เกิดขึ้นไปฟ้องแม่ฉันอีกว่าฉันรังแกเธอ" "ค่ะ" "สรุปก็คือเธอห้ามเอาเรื่องนี้ไปบอกใครเด็ดขาดเพราะไม่อย่างนั้นฉันจะเอาเรื่องที่เธอเคยโกหกไปบอกพ่อเธอรวมถึงย่าเธอด้วยว่าเธอโกหกสร้างเรื่องหาว่าฉันล่วงเกินเธอทั้งที่ตอนนั้นฉันไม่ได้ทำ เธอคิดเอาก็แล้วกันว่าย่าเธอจะผิดหวังแค่ไหนที่หลานสาวสุดที่รักของท่านสร้างเรื่องโกหกหน้าด้านๆ เพื่อจับผู้ชาย" ฉันก้มหน้าแล้วน้ำตาก็ไหลออกมาอีกครั้ง "เข้าใจที่พูดใช่ไหม" "อื้มมม" ฉันตอบเขาได้แค่นั้นเพราะพูดอะไรไม่ออกกลัวเขาจะรู้ว่าตอนนี้ฉันกำลังร้องไห้อยู่ "แต่ความผิดของเธอยังไม่หมดฉันยังไม่พอใจเพราะฉะนั้นเธอต้องมาที่นี่ทุกครั้งที่ฉันต้องการ แต่ถ้าเธอดื้อไม่ยอมมาฉันจะไปลากตัวเธอถึงบ้านไม่เชื่อก็คอยดู" "พี่ติดใจอัยก็บอกว่าเถอะไม่ต้องเอาเรื่องผิดไม่ผิดมาเป็นข้ออ้างหรอก" ฉันโต้กลับเพราะฉันไม่อยากให้พี่ภูคิดว่าฉันกลัวเขา "เธอพูดว่าไงนะฉันเนี่ยนะติดใจเธอ เหอะพูดผิดพูดใหม่ได้นะ"”