icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

กลลวงร้ายซ่อนรัก

บทที่ 6 ไม่อยากหมั้น

จำนวนคำ:1749    |    อัปเดตเมื่อ:07/08/2024

วา.

ไม่มีกระจิดกระใจที่จะทำอะไรหรือไปที่ไหน พอฉันเดินเข้าบ้านมาก็เจอกับพ่อนั่งหน้าตึงเครียดอยู่ที่ห้องรับแขกโด

ียวส่วนอีกคนฉันไม่ไหว้ให้เสียมือหรอกก่อนจะเ

ับพ่อที่ห้องทำงานหน่อ

่องอ

อก็เรื่องที่เราด่า

ว่าเรื่

นี้ห๊ะยัยอัยพ่อบอกตั้งกี่ครั

ู่ค่ะแต่นี่..." ฉันหยุดพูดแล้วก็ใช้สายตาม

เต้นเร่าอย่างไม่พอใจหึทีตัวเองมองบนเบะปากใส่

ใส่ฉันทันทีแต่ถามว่าฉ

ุยค่ะ ขอตัวก่อนนะคะอยากไปนอน" ฉันเลิกสนใจแ

ันน่ารักน่าเอ็นดูบ้างนะอัยก่อนที

งแม่มากๆถ้าแม่อยู่มันคงไม่เป็นแบบนี้ถึงแม้ว่าพ่

ดด คร

รโทรเข้ามาปรากฏว่าเป็นย่า

เรียกชื่อท่

ก็ไหลออกมาทันที ปกติฉันจะโทรหาท่านทุกวันแต่วันนี้รู้สึกเหนื่อยใจก็เลยไม่อยากโทรหาท่านเพราะฉันรู้ว

ยอย่างกับสิ่งที่ต้องเจอในวันนี้ทั้งเรื่องพี

งไห้ทำไมใครทำอะ

าาขาอัยคิด

ก็มาอยู่กั

ั่นมันก็จะยึดบ้านหลังนี้ไปอัยไม่ยอมเพราะบ้านหลังนี้เป็นของอัย" ยัยแม่เลี้ยงนั่นคงยังไม่รู้ว่าบ้านหลังนี้เป็นชื่อข

เลยนะหลานส

คุณย่ายั

มาหาย่าล่ะถ้ามาก็พาตาบอมมาด้วยนะบอกด

ว่าอยากกินเงาะที่สวนของย่าไม่รู้ย่าจะตัดแจกชาวบ้านไปหมดหรือยัง" คือย่าของฉันท่านย้ายไปอย

กับย่าสักสองสามค

ัยจะชวนบอมมั

ไหนก็บอกย่าจะให้เด

มแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำแล้วก็นอน ตอนแรกฉันอยากจะไปหาพี่ภูท

า..

ผับมาก็เจอกลุ่มเพื่อนที่ไม่ได้

าวๆเด็ดมั้ย5555" ไอ้กายมันถามผมอยากจะบ

ถามพร้อมยื่นแก้วเครื่องดื่มมาให้ผมพอผมได้ฟ

ต้องหมั้นกับน

ไม่ต้องห

ว่ามันเป็นสัญญาที่ผ

ม่ต้องหมั้นไงเข้าใจยัง"

้วยสีหน้าสงสัย หรือว่ามันไม่รู้ว่าน

อ้บอมน้องมึงกำลังคบ

ัยวาเป็นเพื่อนกันจะมาเป็นฟงเ

่ด้วยกันตามลำพังสองต่อสอง กูไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะเว้ยถ้าน้องมึงจะชอบย

มือนมึงไม่อยากจ

่ากูอยากหมั้น พวกมึงก็

ื่องนี้พ่อแม่ม

่ยอมกู

เสียงหวานใสของใครคนหนึ่งเอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามาท

้ย" ผมถาม

ค่อยสบาย

ไมอ

งเลิก

่อ

ภูกลับม

าถึงเมื

อกันว่าแต่...

ชิงถามทั้งที่รู้

นไปดูแม

็อย่างว่าอ่ะวัวเคยขาม

เปิดรับโบนัส

เปิด
กลลวงร้ายซ่อนรัก
กลลวงร้ายซ่อนรัก
“"เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนฉันจะไม่รับผิดชอบอะไรทั้งนั้น" "ค่ะ" ฉันฝืนความรู้สึกแล้วตอบออกไป ฉันไม่คิดว่าพี่ภูจะรับผิดชอบอะไรอยู่แล้วคำพูดของเขาเมื่อคืนฉันยังจำขึ้นใจ "และฉันก็หวังว่าเธอจะไม่เอาเรื่องที่เกิดขึ้นไปฟ้องแม่ฉันอีกว่าฉันรังแกเธอ" "ค่ะ" "สรุปก็คือเธอห้ามเอาเรื่องนี้ไปบอกใครเด็ดขาดเพราะไม่อย่างนั้นฉันจะเอาเรื่องที่เธอเคยโกหกไปบอกพ่อเธอรวมถึงย่าเธอด้วยว่าเธอโกหกสร้างเรื่องหาว่าฉันล่วงเกินเธอทั้งที่ตอนนั้นฉันไม่ได้ทำ เธอคิดเอาก็แล้วกันว่าย่าเธอจะผิดหวังแค่ไหนที่หลานสาวสุดที่รักของท่านสร้างเรื่องโกหกหน้าด้านๆ เพื่อจับผู้ชาย" ฉันก้มหน้าแล้วน้ำตาก็ไหลออกมาอีกครั้ง "เข้าใจที่พูดใช่ไหม" "อื้มมม" ฉันตอบเขาได้แค่นั้นเพราะพูดอะไรไม่ออกกลัวเขาจะรู้ว่าตอนนี้ฉันกำลังร้องไห้อยู่ "แต่ความผิดของเธอยังไม่หมดฉันยังไม่พอใจเพราะฉะนั้นเธอต้องมาที่นี่ทุกครั้งที่ฉันต้องการ แต่ถ้าเธอดื้อไม่ยอมมาฉันจะไปลากตัวเธอถึงบ้านไม่เชื่อก็คอยดู" "พี่ติดใจอัยก็บอกว่าเถอะไม่ต้องเอาเรื่องผิดไม่ผิดมาเป็นข้ออ้างหรอก" ฉันโต้กลับเพราะฉันไม่อยากให้พี่ภูคิดว่าฉันกลัวเขา "เธอพูดว่าไงนะฉันเนี่ยนะติดใจเธอ เหอะพูดผิดพูดใหม่ได้นะ"”