icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

มู่หรงเยว่ชิง ท่านหญิงตำลึงทอง

บทที่ 8 มาถึงจวน 2

จำนวนคำ:1475    |    อัปเดตเมื่อ:13/08/2024

” เยว่ชิงทนความอยากรู้อย

หมือนตอนก่อนที่เจ้าจ

ต่ำ รู้สึกอับอา

ฉัน…ข้าต้องทำ…อย่าง

ช่วยข้าเลือก

กม้

อุทานแล้ว

นึ่งด้วย เลือกเอาตัวที่แพ

ได้สังเกต นางรีบตอบตกลงเพราะตื่นเต้นที่จะลูกม้าตัวที่แพงที่ส

บนั้นกับบุรุษที่เป็นถึงท่านอ๋อง แต่กลับหาเรื่องกลั่นแกล้งนางมาตั้งแต่เมื่อวานก็ตาม แต่นางไม่มีทางเลือกอื

งเสื่อมเสียเกียรติหรือตกเป็นที่ครหาขอ

ลานชายที่พึงใจในตัวนางซึ่งเขายังไม่ได้ไปพูดคุยให้ชัดเจนอีก

กเตือนนางด้วยตัวเอง” มู่หรงเซียนหลิวรีบออกหน้าเสียก่อน ถึงจะคาดเดาได้ว่าท่านอ๋องพึงพอใจในบุตรี

ป็นสตรีที่ฉลาดรู้ทีเดียว เรื่องเมื่อ

นหรือ” มู่หรงเ

็นเหล่าลูกม้าน่ารักด้วย ไปกันเถอะเจ้าค่ะ” เยว่ชิงรีบโพล่งขึ้น เอื้อมมือมาจั

รั้งละก็” ผู้เป็นบิดารีบออกปากเต

เม้มปาก ท

ดินตลาดกับคุณชายท่านหนึ่ง ตอนจะกลับนางทำถุงเงินตก พวกอันธพาลเก็บได้ แต่นางก็ตัดสินใจอย่างถูกต้อง

่หรงเซียนหลิวก็ไม่คิดที่จะสืบสาวหาความ และได้แต่พยักหน้ารับ ป

นคล

สามได้ทำลายความสงบนั้นลงตอนรู้ว่าเยว่ชิงผู้เป็นดังไข่ในห

ั้งจวนก็วุ่นวาย

ี่ม้าเ

หูลูกตา ส่วนที่เป็นที่เพาะพันธุ์ม้าอยู่อีกทางหนึ่ง มีม้าหลายตัวยืนเล็มหญ้า

บเงียบระหว่างคนสองคนขึ้นมาชั่วขณะหนึ่ง ราวกับว่าค

หรอกเจ้าค่ะ พี่น้องข้า

อนให้

ึงได้ทำเรื่องทุกอย่างแล้วพานางมาถึงนี่ สิ่งที่นางโปรดปรานคือการเดินเข้าร้านโน้นออกร้านนี้แล้

่มีประกายระยิ

ล้วยังไม่ตกหลุมรัก

าร เพราะฉะนั้นเลิกจ้องข้าแล้วทำห

ระองค์อยู่แล้วเพคะ” นาง

ายย

ตั้งตัว ก่อนจะยกตัวเองตามมานั่งซ้อนด้านหลังอย่างง่ายดาย เขาขยับเข้ามาประชิดจนนางรู้

อยร่างบางแล้วลอบสูดดมกลิ่นกายที่หอม

ดนั้นเมื่อไหร่เจ

็งไปทั้งร่าง มือสองข้างถูกดึงให้ไปจับสาย

หน้าที่จู่ ๆ พลันเห่อร้อนแดงซ่าน ซึ่งเมื่อชายหนุ่มเห็นก็ให้นึกหลงใหลในตัวนางอย่างยิ่ง ถึงขนาดคิดว

เปิดรับโบนัส

เปิด
มู่หรงเยว่ชิง ท่านหญิงตำลึงทอง
มู่หรงเยว่ชิง ท่านหญิงตำลึงทอง
“ความงกของนางทำเอาบุรุษทุกคนต้องถอยหนี แม้กระนั้นความงามทำให้คนมาติดพันนางมากมาย แต่นางเล่นเอาพวกเขาเหล่านั้นหมดตัวกันไปทุกครั้ง แล้วอย่างนี้จะมีบุรุษจวนไหนที่จะกล้าแต่งนางเข้าจวน ฉายาท่านหญิงตำลึงทองของนางไม่ใช่ได้มาเล่น ๆ "ข้าจะหาของมากมายมาให้เจ้า เมื่อนั้น เจ้าจะได้เข้าใจว่าในที่สุดแล้ว ของพวกนั้นก็หาได้มีราคาเทียบเท่ากับตัวเจ้า ที่ข้าทุ่มเททุกอย่างให้" ไป่ชางบอกพลางจ้องดวงตาดอกท้อสุกสกาวตรงหน้า มู่หรงเย่วชิงออกอาการเอียงอาย ก้มหน้าลงแล้วหันหนี สองมือจับอยู่ตรงสายชายอาภรณ์แล้วบิดไปมาระบายความเขิน ซึ่งดูได้ยากว่าเป็นเรื่องจริง หรือเป็นเพียงการซ่อนความดีอกดีใจที่จะได้รับพระราชทานสิ่งของราคาแพงถึงขนาดนั้นกันแน่ "มันจะเป็นของมากมายเพียงใดกันนะ" นางรำพึงรำพัน "มากจนเจ้าคาดไม่ถึงเลยทีเดียว" "หนึ่งหีบหรือเพคะ" "มากกว่านั้น" "หรืออาจจะเป็นสอง" "เจ้าพอใจเท่านั้นเองหรือ" "สตรีไม่ควรละโมบโลภมาก แม้บุรุษผู้นั้นจะนำมาเสนอให้ถึงที่ก็ตามที" นางช่างกล้าพูด! นี่เป็นความคิดของคนที่หลบซ่อนอยู่ องค์ชายชางทำหน้าไม่เห็นด้วย "ข้าไม่สนใจเรื่องเหล่านั้น" "ยิ่งมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของเยว่ชิง ใช่หรือไม่เพคะ" นางแสร้งทำเป็นออกความเห็นแบบเด็ก ๆ อีกครั้ง ความฉลาดในการเอาตัวเองไปผูกกับบุรุษที่ร่ำรวยที่สุดในอาณาจักรทำให้หลี่อวี้ทั้งขำและเอ็นดูนางในคราวเดียวกัน และยิ่งขบขันมากขึ้น เมื่อเห็นว่าเจ้าหลานโง่ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังเจอกับอะไร”