icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เจ้าหัวใจนายปิศาจ

บทที่ 5 No.5

จำนวนคำ:1516    |    อัปเดตเมื่อ:19/08/2024

้ช้อนกระทบกับแก้วที่ชงแบบไ

ามผิดของตัวเองพ้นเหรอ" ลายไม้เอ่

ม่ได้ทำอะไรผิด ฉันจะหนีคุณทำไม หื้อ

ันด้วย" เขาแบมือส่งตรงไปที่หน้าของเธอ เหมือนนิ้วยาว

" เธอแว้

ไม่ได้เป็นอาทิตย์ และฉันยังต้องไปให้คุณหมอเอก

ฉันไม่จ่าย ชิ...สมน้ำหน้า" เธอจ

นเขี้ยวเคี้ยวฟันที่ทำอะไรเ

หน้าเขาเบา ๆ และยกหน้าข

าแคชเชียร์ค่ะ" เธอผาย

างเกงหยิบเงินธนบัตรใบร

ายาหม่

กหน้างึก ๆ อารมณ์เริ่มพุ่งปรี๊ด

ู้หญิงดังมาจากข้าง ๆ ของลายไม้ ทำใ

หันไปสนใจลูกค้าคนใหม่ แต่

ไรฉันไม

องเขาขึ้น และหยิบเงิ

ห้าม แต่ก็ต้องหุบปากเงียบลงไป เพราะ

าตังค์เลย' เธอบ่นกับตัวเอง นึกเสียดายไม่น่า

ค่ร้อย

อย โอ้....พระวัดพุธ’ เธอคิดพลางมองค้อน

า ๆ แล้วสะบัดหน้าไม่

ต่ไม่วายยังทำหน้าเง้าตามหลังคนตัว

บมาให้เธอเช่นเดียวกัน ช

ังไม่จบกันง

มูกใส่เ

ปสืบว่านายเป

เรื่องของน

นิสัยก็กวน ปากหมาอีกต่างหาก ชาตินี้นายนั่น

หน้าของเธอแล้วก็อดขำไม่ได้ ทำไมเขาต

ะยืมเงินของดาด้า อีกอย่างเพื่อน

ินยายด้า’ เธอ

นกลับแน่ ๆ เฮ้อ..

ิ่งมาใหม่ จะให้เอ่ยปากยืมเงินก็กระไรอยู่ ๆ เพิ่งรู้จักก

ียว แต่ไม่เป็นไรถือว่าเป็นการออกกำลัง’ ห

งานของ

กรถขับกัน" ไปร์ทโยนกุญแจรถของ

หน้าขึ้นมองใบหน้า

ธอครับ เยอะมาก...." ลายไม้แจ้งวัตถุประสงค์ของค

ักหนาวะ กระเป๋าผ้าใบเดียว

งพี่โบกี้ไม่หมดแน่ ๆ เอารถปาเจโรคันใหญ่ของผมเนี่ยไปบรรทุกอะไรก็ได้ ชัวร์.

งรถสปอร์ตคัน

ถึงพัทยา" พี่ชายยกกุ

วยนะครับ" ลายไม้โค้งคำนับ ก่อนจะ

เลยนะ แล้วคันนี้จ

สียแล้วนะครับ บอกตรง ๆ เครื่องแรงมากน

ถนัดเลย” พี

อีกอย่างผมจะไปหาสาว ๆ พกพาขึ้นรถไปลงเรือด้วยนะสิ ถ้าผมขับคันนี้ไป

ามสุข

ผูกตรงคอเนี่ย...." น้องชายลากเสียงย

้เกิดรอยนะ ขอร้อง..

ทำยังกับผมขับรถห่วยยังงั้น แต่จริง ๆ แล้วรถนะครับ

น ยังไง ๆ ไปร์ทก็ต้องดูแลรถของพี่ด

้องไปอย่างมีความสุข ส่วนพี่ชายได้แต่นั่งคอ

เปิดรับโบนัส

เปิด
เจ้าหัวใจนายปิศาจ
เจ้าหัวใจนายปิศาจ
“ทำไมถึงตั้งชื่อว่า เจ้าหัวใจนายปิศาจ ก็เล่ห์เหลี่ยมของลายไม้ที่ต้องการให้ปวีนุชรักเขา ก็คือ ความหื่นล้วนๆ ชั้นเชิงเรื่องบนเตียงที่เขาชำนาญ เธอเลยบอกว่า เขาคือ ปิศาจที่ร่ายมนต์ทำให้เธอหลงกลให้กับเขาไปแล้วทั้งหัวใจ ไม่รู้ว่าด้วยเหตุบังเอิญหรือพรหมลิขิต ทำให้ทั้งสองคนโคจรมาใช้ชีวิตสิบสี่วันด้วยกันบนเรือสำราญในท้องทะเลอ่าวไทย เป็นช่วงเวลาที่ทั้งสองได้อยู่ด้วยกันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง กิน นอน ได้รู้จัก และเรียนรู้ที่จะรักกัน ฝ่ายหนึ่งหวังว่าจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันตลอดไป แต่อีกฝ่ายหนึ่งกลัวความเจ็บปวดและการจากลา เธอคิดว่าตัวเองไม่เหมาะสมกับเขาด้วยประการทั้งปวง จึงหนีเขาสุดชีวิต หนีไปเพื่อที่จะเก็บเขาเอาไว้ในความทรงจำให้ลึกที่สุด แต่เธอก็หวังว่าเขาจะตามหา ความเจ็บปวดจึงเกิดขึ้น เขาจะตามหาเธอไหม ถ้าตามหาแล้วเจอเขาจะทำยังไงต่อไป จริงๆ ความรักไม่ได้อยู่ที่ระยะเวลา ไม่ได้ขึ้นอยู่กับ ชนชั้น การศึกษา ฐานะว่ารวยแค่ไหน หรือเป็นคนที่ไม่มีอะไรเลย ความรักคือการที่คนสองคนหัวใจตรงกันต่างหาก และวันนี้หากเลือกได้ คุณจะยินดีอยู่กับเขาไหม ถ้าเขาบอกว่ารักคุณสุดหัวใจ และอยากดูแลคุณไปตลอดชีวิต”