icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ภรรยาห้าตำลึงเงิน

บทที่ 8 ตอนที่ 8 เข้าป่าวันที่สอง

จำนวนคำ:2756    |    อัปเดตเมื่อ:12/09/2024

วยฟักทองและมันเทศกลับมาถึงบ้าน น้องชายทั้ง

ะกลัวว่าถ้ามันเหี่ยวแล้วจะปลูกไม่ขึ้นแต่

ม่เป็นไร หลังจากนั่งพักจนหายเหนื่อยแล้วทั้งสา

องกินในป่า ถ้ามีมันเทศพวกนี้อยู่เร

ีหรือไม่ ข้าคิดว่าในป่าลึกที่เราเข้

ไปหรือไม่ป่าลึกขนาดนั้นข้ากล

าว่าพวกมันน่าจะอยู่เข้าไปลึกกว่าที่พวกเราจะเดินไปถึง พว

ี้เราจะเข้าป่ากันอีก แต่ข้าว่านะเราออกไปแต่เช้าหน่อยด

าบน้ำก่อนถ้าจับปลามาได้ก็จับมา

ภ้วางใจพวกข้าได้เล

ี่ไวเสียจริ

ที่อร่อยเลยนี่นะ พอพี่สะใภ้มาทำให

อาหารเย็นสำหรับพวกเขาทั้งสามคนทันที ฟั

าจับปลาได้ก็จะมีเนื้อปลากินถึงจะบอกว่าผัดผักก็เถอะแ

้เขาซื้อมันหมูที่ตลาดกลับมาแทนลี่ถิงต้องการทำน้ำมันห

ะหว่างนั้นเด็ก ๆ ที่ไปอาบน้ำก็กลับมาพอดีตอนน

ลากลับมาได้จริง ๆ ถึงแม้ว่าจะมีเพียงตัวเดีย

กข้าจับปลามาได้ 1 ตัว พี่สะใ

ียบร้อยแล้วมารอกินข้าว ตากผ้าเสร็จแล้วไป

งข้าจะไปเก็บต้นหอม พี่ช่วย

ะแล้วก็ล้างมาให้

าใจแ

ำปลามาขอดเกล็ดควักไส้และล้างจนสะอาดจากนั้นนำขิงมาหั่นฝอยแล้ว

รึ่งเค่อ จากนั้นนำขิงหั่นแว่น ต้นหอม วางใส่จานและนำปลาที่หมักเอาไว้วางทั

ั้งสองคนมากินข้าว และเป็นไปตามที่นางคิดเอาไว้

งมันพอมาผสมกับข้าวทำเป็นโจ๊กแล้วอร

้ากลับมาแล้วข้าจะทำ

ามารถนำมาปลูกที่สวนของ

ลูกได้ต่อไปเราจะมีฟักทองเอาไว้กินและฟักทองสามารถเก็บเอ

ปอาบน้ำเลยเดี๋ยวข้ากับน้องเล็ก

) ทั้งสามคนเข้านอนเป็นที่เรียบร้อยเพ

ดการล้างหน้าแปรงฟัน จากนั้นก็ทำโจ๊กมันเทศและยังเอามันเทศมาเผาห

จากเล้าไก่หลังบ้าน จากนั้นนางออกไปรดน้ำที่แปลงผัก จ

ึกละอายใจมากที่ตัวเองปล่อยให้พี่สะใภ้ทำงานหนักอยู่คนเดียวไม่รู้ว่าพี่ใหญ่รู้

ร้อนเอา อย่าคิดมากพวกเจ้ายังเด็กนอนให้มากนั้นเป็นเรื่อง

ขอรับพี

าอีกวันในตะกร้าของพวกเขามีเสียมอันเล็ก ๆ แล

ไปลึกหน่อยเผื่อว่าจะเจออะไรที่สามารถนำมาเป็นอาหารได้เมื่อตอน

หม่า (05.00-06.59น.) ทั้งสามคนเดินไม่ได้รีบร้อนอะไรทั้งสามคนเ

้แล้ว เดินมาได้ไม่นาน ก็เจอเข้ากับผูเถาที่กำลัง

เหล้าผูเถา(องุ่น)เอาไว้ดื่มน่าจะดี นอกจากจะเจอผู

้นางไม่ลืมที่จะขุดต้นเล็ก ๆ กลับไปปลูกด้วยเช่นกันที

่องปรุงในชาติก่อนของนางจะว่าไปพริกมีหรือเปล่ามันต้องมีต้องหาให้

ลับไปเก็บที่บ้านก่อนแล้วค่อยกลับเข้าป่ามาใหม่ เมื่อตกลงกั

านแล้วทั้งสามก็กลับเข้าป่ามาอีกรอบกลับเข้ามาถึงป

ทั้งสองกินคนละสองหัว ทั้งสองคนดูจะชอบมันเผามาก

ามีความอุดมสมบูรณ์ต่างจากชาวบ้า

มาเผาจะอร่อยและหอมมากขนาดนี

าเอามาต้มและผสมล

อีกไม่นานข้าต้อง

ันนี้จะยังลำบากแต่นางไม่เชื่อหรอกว่าคนที่มาจากยุค 2021

จักแต่นางรู้จักนี่คือข้อได้เปรียบหล

ยู่ 5-6 ฟองเขาเก็บเอามาทั้งหมด จากนั้นจึงได้พากัน

้วและฝักที่ยังอ่อนอยู่สามารถนำไปต้มกิ

จะเจอของอร่อยอี

ใภ้ เจ้านี่หรือขอรั

อ่อนสามารถนำไปต้มกินได้เลยหรื

านไปเก็บฝักที่แก่แล้วนะข้าจะเก็บฝักที่ยังอ่อนอยู่พ

้มันยังสามารถนำไปทำเป็นแป้งเอาไว

มาจากท่านพ่อของท่านเยอะแยะเลย ขอบคุณพ

าของพี่ชายเจ้า ภรรยาก็ต้องอยู่กับ

อร

็ดเหนื่อยแต่เขายังยิ้มได้เพราะมีอาหารเพิ่ม พี

างบอกอร่อยก็อร่อยจริง ๆ สิ่งไหนนางบอกว่

ี่ถิงตรงเข้าครัวและเช่นเดิมทั้งสองคนไปอาบน้ำและจับปลาเพื่อมาใ

นั้น แต่เพียงแค่นี้ฮั่นคุณก็กินจนพุงกาง สวี่คุณเองก็ไม่น

เปิดรับโบนัส

เปิด
ภรรยาห้าตำลึงเงิน
ภรรยาห้าตำลึงเงิน
“คนเราบางครั้งก็หวนนึกขึ้นมาได้ว่าตายแล้วไปไหน ซึ่งเป็นคำถามที่ไร้คำตอบเพราะไม่มีใครสามารถมาตอบได้ว่าตายไปแล้วไปไหน หากจะรอคำตอบจากคนที่ตายไปแล้วก็ไม่เห็นมีใครมาให้คำตอบที่กระจ่างชัด ชลดา หญิงสาวที่เลยวัยสาวมามากแล้วทำงานในโรงงานทอผ้าซึ่งตอนนี้เป็นเวลาพักเบรค ชลดาและเพื่อนๆก็มานั่งเมาท์มอยซอยเก้าที่โรงอาหารอันเป็นที่ประจำสำหรับพนักงานพักผ่อน เพื่อนของชลดาที่อยู่ๆก็พูดขึ้นมาว่า "นี่พวกแกเวลาคนเราตายแล้วไปไหน" เอ๋ "ถามอะไรงี่เง่าเอ๋ ใครจะไปตอบได้วะไม่เคยตายสักหน่อย" พร "แกล่ะดารู้หรือเปล่าตายแล้วไปไหน" เอ๋ยังถามต่อ "จะไปรู้ได้ยังไง ขนาดพ่อแม่ของฉันตายไปแล้วยังไม่รู้เลยว่าพวกท่านไปอยู่ที่ไหนกัน เพราะท่านก็ไม่เคยมาบอกฉันสักคำ" "อืม เข้าใจนะแก แต่ก็อยากรู้อ่ะว่าตายแล้วคนเราจะไปไหนได้บ้าง" "อืม เอาไว้ฉันตายเมื่อไหร่ จะมาบอกนะว่าไปไหน" ชลดาตอบเพื่อนไม่จริงจังนักติดไปทางพูดเล่นเสียมากกว่า "ว๊าย ยัยดาพูดอะไร ตายเตยอะไรไม่เป็นมงคล ยัยเอ๋แกก็เลิกถามได้แล้ว บ้าไปกันใหญ่" พรหนึ่งในกลุ่มเพื่อนโวยวายขึ้นมาทันที แต่ใครจะรู้ว่าหลังจากวันนั้นที่คุยกันที่โรงอาหารจะเป็นการคุยเล่นกันวันสุดท้ายของชลดา เพราะหลังจากเลิกงานกลับมาชลดาก็เสียชีวิตระหว่างเดินทางกลับหอพักด้วยสาเหตุวัยรุ่นยกพวกตีกันและมีการยิงกันเกิดขึ้นและชลดาคือผู้โชคร้ายที่ผ่านทางมาพอดี ท่ามกลางความเสียใจของเพื่อนๆ เอ๋ได้แต่หวังว่า ชลดาคงไม่มาบอกกับเธอจริงๆหรอกใช่ไหมว่าตายแล้วไปไหน”