สาบาน

้นก็โยนลงพื้นด้วยความโมโห “สมบัติพวก

เขาบอกว่ามีเงินเพียงเท่านี้ หากอย

้าเล่ห์” หัวหน้

นของมันก็ติดตามมาด้วย โชคดีที

็นพี่ไป๋เฉิน เขาต้องมาซวยเพราะนางไ

หัวหน้าโจรหันมามองนางจากนั้นก็บีบคางนางเอา

มันก็ไม่ฟังรีบใช้ผ้าปิดปาก จากนั้นก็ลากนางไปยังมุมห้อง ต่อห

้พวกมันหยุดมือ ยามใบหน้าหยาบชั่วนั้นก้มลงย่ำยีนาง

ปแล้ว จำนวนเงินนั้นมากพอที่จะให้พวก

ในทันที หลินเฟยจิวพยายามยกมือไหว้ขอร้องพวกมัน แต่ความเมตตาพวกมันก็ไม่มีให้นาง

นางที่พร่ามัวมองบิดามารดาที่กำลังมองบุตรสาวด้วยความเจ็บปวด “ได้โปรดข้าไม่อย

ดกา

นมองพวกมันที่ยกดาบขึ้

ากให้พวกเขาเห็น ข้าก

วกแก มันชาติชั่ว ขอให้พวกแก ไม

ร้ายตบปากบิดานางจา

เสียงนา

ยกตะกายหวังเพียงจะคลานไปหามารดา แต่ยิ่งทำพวกมันก็ยิ่งกดนางลง

วนเวียนอยู่บนตัวนาง เป็นเพราะนางหรือเป็นเ

ดขาด ตราบใดที่เรายั

น์อะไรสำหรับนาง ในเมื่อตัวนางก็กลายเป็นสตรี

นสะบัดหน้าแล้วเรียกคนอื่นมาต่อ ช่วงจังหวะนั้นนางหันมองเห็น

จรที่มาใหม่ก็เห

ารังเกียจ จากนั้นก็ปัดดาบที่ว่าออกไปไกลนาง สีหน้ามันเต็มไปด้

อกพวกมัน นางหันมองไปยังทิศทาง

ของหลินเฟยจิวก็ระ

! อย่าเหลือให้หลุ

ับนาง นางคงหวาดกลัวและไม่กล้ามอง แต่ตอนนี้ไม่ใช่นางมองคนที่ย่ำยีน

ดินมาหานางตัวนาง

ิงอย่า

บนตัวนาง แต่มือหลินเฟยจิวก็ปั

่วยเจ้า

ิดหมายจะหยิบขึ้นมาฆ่าตัวเองให้ตาย แต่เทียนเหิงมีหรือจะยอมให้น

ท่านแม่พ

จะจัดการเรื่องนี้ให้ แต่ยังไ

รินไหลออกมาไม่ขาดสาย สตินางตอนนี้หลุดลอยแล้วปล่อยให

นอกเขาหมดสติไปแล้วเขาก็ยิ่งร้อนใจ จังหวะท

าดูหลินเฟยจิวด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นสภาพของ

ทียนเหิงมองคนด้านในรถม้า เขาที่เป

ช่วยเหลือบุญคุณครั้ง

ไปยังสกุลหวัง ส่วนศพของหลินห้าวอี้และฮู

องรถม้าของสกุลหว

ี้หรือขอรับ ดูก็รู้ว่า

อคนคนนั้น คือ สามีของหลินเฟยจิว ซึ่งเขาไม

ห้ละเอียด เรื่องนี้คง

งเพราะเขาจะไม่เอาพวกมันไว้แน่ นึกถึงสภา

ันเป็นชิ้นแล้วโ

ายไปแล้วก็ยังไม่สาสมกับสิ่งที

าพมุมปากคนเป็นสามีก็ยกขึ้นเหยียด ไม่แม้แต่จะอยากแตะต้องสตรี

คิดถนอม จากนั้นก็สั่งให้บ่าวมาเช็ดเน

ี่สอง ยามเมื่อลืมตาก็พบสา

วจิวเออร์ฮูห

็ไม่ยอมปล่อยนาง “ข้าไม่รังเกียจเจ้าไม่เคยรังเกียจสักนิด ไม่ว่

ี่ได้ยินไม่เคยคิดว่าเข

่อท่าน

รียมงานหมดแล้ว เจ้าพักรักษาตัวใ

างจะลุกขึ้นจากเตียงแต่แล้วก

ป็นห่วงยามเมื่อนางมองเขา “เจ้าควรรักษาตัวเองก่อน จะลุกขึ้นไปใ

กับนิ่งอึ้งมองภาพต

ออร์ เจ้าพักอีกสักสองสามวัน

เชื่อฟังแล้วนอนดังเดิม “ข้าจะไปดูงานที่บ้าน

งที่ไม่คุ้นเคย นี่ไม่ใช่ห้องของนาง หรือ

ากที่รังเกียจตัวเอง ชีวิตต่อจากนี้นางจะอยู่ได้เช่นไร หลินเฟยจิวหันมองรอบห้อง นางอ

วังเหลียนจู่” น

นก็รีบมานั่งใกล้เตียงของนาง ดวงตามองหลินเฟยจิวตั้งแต่หัวจรดเ

เรื่องของสกุลหลิน อย่างที่สุด พี่สะใภ

อีกฝ่ายผิดว่าไม่ชอบหน้านาง แต่ในเมื่ออีกฝ่าย

นแม่นมกุ้ย นางเข้ามาด้วยสีหน้าแตกตื่น ส่งจดหมายให้

วลอย่างที่สุดหันไปสั่งบ่าวที่ติดตามออกไปให้หมดแล้วปิดประตู

ตกใจ ไม่ใช่ว่า พวกมันตายไปหมดแล้ว

พร่ออกไปไม่เพียงแค่พี่จะเดือดร้อน แม้แต่

บัติที่เหลือของสกุลหลินที่ เทีย

สามี หรือรักษาส