สาบาน

อยู่หน้าประตูก็ยกยิ้มกว้างอย่างยินดีสั่งให้บ่าวประคอง

้มา

เหลือให้หวังเหลียนจู่ นางหยิบขึ้นมาแล้วย

ห้พวกมันเจ้

ว หลินเฟยจิวได้แต่มองแผ่นหลังหญ

สกุลหวัง “

นเดินเข้ามาแล้วประคองนางขึ้นสั่

แต่ไม่ต้องกังวลใจข้าไม่ถื

้าวต้มที่อีกฝ่ายป้อนให้อย่างเอาใจ ฮูหยิ

ลำบาก ข้าวของเครื่องใช้ก็ต้องลดน้อยลงกว่าแต่ก่อนแม้แต่เรื่องอาหารการกินก็ต้องมัธยัส

เป็นฝ่ายเอ่ยเอง “หากไม่พ

รื่องตั้งมากมายยังจะมาให้ข้าเอาเง

นของสกุลหวัง หากพวกท่านเดือ

ก็ตบมือนางแล้วพูด “เจ้าเป็นหลานสะใภ้ที่ดีจริง ๆ ข้

น้า “ในตลับแป้งมีกุญแจอยู่ท่าน

่หยุด แต่เมื่อลุกขึ้นนางก็เหยียดยิ้มทางมุมปาก มอ

สกุลหลินและปัญหาของนางจะจบลงและท

้าวันถัดมานั้น หวังเหลียนจู่น้องสะใภ้ นางเป

ไปไว้ที่ห้

ดอะไรขึ้น” หลินเ

จากนั้นก็ถุยน้ำลายใส่ นางดึ

กับพี่ชายข้าจำเอาไว้ อย่า

ับนาง ครอบครัวที่เคย รักใคร่กลมเกลียวก็มี

เฟยจิวที่หมดแรงหลังจากไม่ได้กินข้

่งของที่ล้วนเคยเป็นของนางแล้วทั้งสิ้

สิ่งที่นางได้เห็นก็คือ ชุนเออร์สาวใ

่าในเมื่อตอนนี้เจ้าหมดตัวแล้วก็ไร้ประโยชน์สำห

าจจะเมตตาสงสารนางให้อยู่ในสกุลหวังและทำเหมือนว่าทุกอย่าง ไม่เคย

ตอนที่ถูกพวกมั

นั้นก็คงไม่มายืนอยู่ตรงนี้หรอก เ

างทั้งขอร้องกราบอ้อนวอนพวกมันให้ละ

ี่เฉินเกลียดข้าอีก” ต้องใช่แน่ ๆ ไม่อย่างนั้น

ด้ว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นก็เพราะคนที่นางรักนั่นแหละ แต่เอาเถอะนา

ไม่ใช่หรือ” หลินเฟยจิวมองไปยังอาหารตรงหน้า ที่ไม่เหมือนอาหารคน

ความหวังดีข้าด้วย” เสียงนางหัวเราะดังลั่นห้องเ

ข้าวสกปรกตรงหน้าเข้าปาก แต่ดูเหมือนเย่เห

าไว้ ง้าง

วจับปากบีบบังคับให้นางอ้าปากจากนั

าวเข้าปากหลินเฟยจิวจนนางสำ

าวขึ้นเทใส่ศีรษะนางจากนั้นก็ออกไป “ขังมันเอาไว้ห

มีส่วนรู้เห็นเรื่องนี้ หรือไม่ก็คงถูกเย่เหมยเป่าหู

แม่สามีนาง

า สตรีผู้นี้ตายยากตายเย็นนัก นางจึงจำต้องทำให้เรื่องจบโ

ึ้นแล้วพูด “ท่านแ

ู้เรื่องราวทั้งหมด มือคนอ่อนแรงพยายามจะจับ

าได้เอามือสกปรกมาแตะต้องตัว

ไม่อาจสู้แรงพวกบ่าวได้ ได้แต่มองคนที่ได้ชื่อว่าเป็

ี่ป้อนใส่ปาก แต่ก็ถูกบีบคางจนไม่อาจ

ครกจ

ขยับเขยื้อนได้อีกแล้ว สภาพนางตอนนี้ไม่ต่างจากสุนัขข้

นถัดมาคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีนางก็เ

ไร” สีหน้าเขาโกรธแค้นเ

กลับมาจากต่างเมืองใ

างไม่รังเกียจแล้วพากลับไปยังห้องของเราเช่นเดิม สั่ง

ม่มีส่วนรู้เห็นก็เบาใจ คิดว่าเขายัง

ากเขา มองเขาที่ทะนุถนอมนางไม่นานแผลที่เกิดจากการทรมานก็หายดี แต่ตัวนางกลับไม่มี

พี่เส

อกว่าต้องใช้เวลาในการรักษาอีกหน่อย อืมจริงสิจิวเออร์ คุ

กษา แม้ว่าตอนนี้ตระกูลหวังของเราจะพ้นวิกฤตแล้ว และดูจะไปได้ดีแต่ก็เกิดปัญหาอีกเมื่อที่เก็บสินค้าไม

ียนจดหมายให

พี่เตรียมมาให้แล้ว” จากนั้นจดหมายก็เอาออกจากเสื้อคนเ

ด้อ่านหวังเยี่ยนเฉินก็เก็

ต่งตัวให้ฮูหยินของข้า อีกหนึ

้ผิดปกติ หรือว่าสิ่งที่นางต้องเผชิญเขาก็มีส่วนรับรู้ห

้องก็เห็นว่านางยังอยู่ดี เพียงแต่มีสีหน้าซีดเซียวเหมือนคนป่วย ในมื

ร้านค้าสกุลหลิน ข้าได้ถ่ายโ

เสียงแหบของนางทำให้คนมาเยี่ยมตกใจ “ท่านพ่อ

็เก็บเอาไว้ในห้องบรรพบุรุษสกุลหลินเจ้าไม่ต้องห่วง ห่วง

ม่เป็นไร “พี่เฉินบอกว่าเพราะร่าง

าเดิม ถามย้ำอีกรอบ “เจ้าม

นอื่นพยายามวางแผน ทำร้ายนาง สามีนางก็

ี่กำลังจดลงไปก็ถูกขัดจังหวะเมื่อคนเป็นส

ความรู้สึกอิจฉา เทียนเหิงคิดเช่นนั้นจริง ๆ จึงหันหน้าไปทางอื่นไม่กล้

วนเอกสารพวกนี้ไว้นางหายดีข้า

ดอีกฝ่ายก็รวบเอกสารใส่มือ “ถ้าเช่นนั้นหากนางหายดีแล้วก็ให

มือเทียนเหิง แต่กลายเป็นว่าก้างชิ้นนี้ใหญ่เอาการ เขาจะจัดการคนชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านนี้อย่างไรดี ดวงตาเขาเก็บซ

นางทรมานจนเหลือเ