ท่านอ๋องสามีข้าเป็นบ้า

ฉันเชื่อว่าทุกคนบนโลกมีสิ่งที่อยากหยุดทำแต่ก็ทำไม่ได้ พระเจ้าอุตส่าห์ถีบเรามาเจอกับอะไรหลายๆอย่าง

ด้วยความใจดีหรือว่างงาก็ไม่รู้ที่ทำให้มนุษย์รู้จักความชอบและความเกลียด

อย่างที่โทรศัพท์ราคาแพงของฉันกำลังดูดฉันเข้าไปในโลกใบนั้นครั้งแล้วครั้งเล่า

โอ้วสวรรค์!

“ตายแล้ว!” คนเพิ่งเข้ามาในห้องตั้งสติแล้วก้มลงเก็บแฟ้มเอกสารที่พื้นข้างโต๊ะทำงาน ดูก็รู้ว่ายังไม่ได้เซ็นเอกสารสักแผ่นเดียว "คุณหนูเหมยลี่ ที่มีทั้งบ้าน รถ เงินทอง สมบัติพร้อม คุณเพื่อนจ๊ะ กูรู้ว่ามึงไม่ทำงานก็อยู่ได้ แต่..."

หล่อนมองเพื่อนสาวผิวขาวตัวเล็กที่เอาเท้าขึ้นเกยโต๊ะทำงานทั้งส้นสูงแบบไม่แคร์ใคร มือขวาเลื่อนหน้าจอสายตาเพ่งเล็งอย่างลุ้นระทึก มือซ้ายแจ๊บขนมเข้าปากเหมือนว่าหล่อนเป็นอากาศ

นี่ถ้าเป็นคนอื่นคงลาออกไปแล้ว

หล่อนเห็นประธานบริษัทที่ควบตำแหน่งเพื่อนสนิทเป็นแบบนี้แล้วอยากไปดึงโทรศัพท์เครื่องนั้นมาปาทิ้ง

"มึงช่วยเลิกเอาเวลาทำงานมานั่งอ่านนิยายสักทีได้ไหม!"

"เหอะน่า ทำไมขี้บ่นจัง กูก็มาตอกบัตรเข้างานตามที่มึงบอกแล้วไง คุณเลขา"

ดีนะที่ในห้องทำงานชั้นบนสุดนี่มีแค่พวกเธอสองคน ครั้งหนึ่งแม่บ้านที่ยกน้ำชามาให้ถึงกับตกใจช็อกหงายหลัง ใครจะไปคิดว่า ซีอีโอที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคุณหนูที่คิดเร็วทำเร็วที่สุดแห่งยุคจนก่อตั้งบริษัทเองจะเป็นแบบนี้

เหตุผลเดียวที่บริษัทยังไม่เจ๊งและเกิดข่าวไร้สาระพวกนั้นจะเป็นอะไรได้อีก ถ้าไม่ใช่เพราะค่าขนมงามๆที่แม่สาวเปย์ไม่อั้น

เงินคือพระเจ้าโดยแท้

"คุณเหมยลี่คะ หยุดช็อปปิ้งออนไลน์แล้วช่วยทำงานก่อนค่ะ"

ทันใดนั้น คนตรงหน้าก็เอาขาลงจากโต๊ะจ้องโทรศัพท์หน้าตาตื่น

"แย่แล้ว"

"เกิดอะไรขึ้น เจอมิจฉาชีพหรือ" หญิงสาวมองอีกฝ่ายยิ่งปัดนิ้วที่หน้าจอยิ่งหน้าซีด

คนร้อนใจลุกลี้ลุกลนรีบหยิบกระเป๋าขึ้นค้นอะไรบางอย่างที่น่าจะเป็นบัตรเครดิตและกรอกบางอย่างลงเครื่องไป กว่าหลายนาทีถึงได้ยินเสียง

"ลืมโดเนทเงินให้นักเขียนสำหรับเดือนนี้ไปซะสนิทเลย"

"โอ๊ย ก็แบบนี้ไง ถึงไม่มีใครมาจีบอ่ะ"

ตรงดิ่งเข้าไปยึดโทรศัพท์อีกฝ่ายทันที ถึงจะทำหน้ามุ่ยก็ไม่สน

"อาซิน อย่าเอาโทรศัพท์ฉันไป ฉันยังไม่ได้โดเนทให้นักเขียนเรื่อง องค์หญิงเฟิง ยอดอาชาเลย"

"อีกแล้วหรือ เธอรู้ตัวไหมวาเธออ่านไปสิบกว่ารอบแล้วตั้งแต่ปีก่อน"

"89 รอบต่างหาก"

ฉันชื่อ เหมยลี่ เป็นเจ้าของธุรกิจหลายอย่าง เพราะทางบ้านฐานะดีแถมยังเป็นครอบครัวใหญ่ ฉันเลยมีทุกอย่างแบบไม่ต้องพยายาม ทุกวันนี้ที่เข้าบริษัทก็เพราะ อาซินเพื่อนรักตั้งแต่วัยเด็กทำหน้าที่เลขาดีเกินไป ทั้งโทรปลุก บางวันก็ไปรับถึงบ้าน ต่อให้อยากโดดงานนอนเอื่อยอ่านนิยายบนเตียงก็ทำไม่ได้

ทำงานก็เหนื่อยเปล่า อย่างไรบริษัทก็ไม่เจ๊งอยู่แล้ว น่าจะปล่อยให้ฉันอยู่บ้าน เห็นๆอยู่ว่าเปิดบริษัทได้แค่ห้าปีกำไรก็ตั้งเท่าไหร่

ส่วนนิยายที่ฉันติดงอมแงมมาเป็นปีชื่อว่า 'องค์หญิงเฟิง ยอดอาชา' นางเอกของเรื่องใช้ร่างกายได้สิ้นเปลืองมาก ต้องลากสังขารไปจัดการตรงโน้นรบกับตรงนี้ แต่นั่นแหละความเท่ของนางเอก บู้ก็ได้แต่บุ๋นก็ไม่แพ้กัน

นิยายเรื่องนี้ถ้าจะมีอะไรที่คอยดึงความสนุกให้ลดลงก็คงจะเป็น พระเอก ตัวละครแม้กระทั้งตัวประกอบหรือตัวร้ายในเรื่องดีหมด ทุกตัวสมเหตุสมผลที่สุด นักเขียนบรรยายได้ละเอียด แต่ไอ้พระเอกทีออกฉากบ่อยพอๆกับนางเอกเนี่ย โครตน่ารำคาญจนต้องปัดหนี

ตามหลักนิยาย พระเอกต้องหล่อ ต้องเก่ง ต้องดี ไม่หลายใจ ไม่ยุ่งเหล้าเมาสุรา

ใช่พระเอกเรื่องนี้ก็หล่อเหลาที่สุด ไม่เจ้าชู้มั่วนารี ไม่ดื่มเหล้าเมากัญชา แต่…

มันเป็นไอ้บ้าปัญญาอ่อนที่มีสติสตางค์เท่าเด็กสามขวบน่ะสิ

ถึงจะเป็นการแต่งงานทางการเมือง แต่ให้ตายอย่างไรก็ไม่ได้ รับไม่ได้...เด็ดขาด

และนั่นทำให้ฉันตั้งปนิทานไว้ตั้งแต่เดือนก่อนต่อหน้าเสาเตียงว่า ฉันจะไปเม้นถล่มพวกที่จิ้นฟินเวลานางเอกถูกไอ้ปัญญาอ่อนนั่นลากไปมาให้หมดเลย

จากนั้นฉันก็ใช้เวลาหนึ่งปีกว่าอ่านวนคอยหาเม้นใหม่ๆที่จิ้นไม่เข้าเรื่อง แล้วไปเม้นตีกลับซะ ฉันจะสาปแช่งพวกคู่ชิปพวกนี้ตลอดไป

"ขอร้อง เอาโทรศัพท์คืนมาเถอะนะ ซินจ๋า"

ซินชูโทรศัพท์ในมือขึ้นและยิ้มให้อย่างมีหวัง จากนั้นก็ตอบกลับด้วยวลีที่เด็ดที่สุด

"ไ่ม่ได้"

ซิน!!!!