การเกิดใหม่ของนางร้ายหลงยุค (ยุค80)

ที

ามีเจ้า

จอกับเสียงที่ไม่อยากได้ยินของแม่สามีลอยเข้ามา

ทำอะไรนอกจากเดินเข้าไปอวดโฉมในหมู่บ้าน ส

้วก่อนหน้านี้แม่สามีและสะใภ้คนโปรดมักจะเดินไปทุกวี่ทุกวัน แบบ

เป็นแบบเดียวกับที่แม่สามี

ะบอกให้ ด่ามาด่ากลับสิคะกลัวที่ไหน แค่แม่สามีไม่ใช่แม่

สะใภ้เลว” นางจ่างซื่อโกรธจนตัวส

้เลว แม่สามีควรจะบอกให้ลูกชายหย่ากับฉันซะ ในเมื่อภรรยาตัวจริงท้องแล้วจะเก็บภรรยาในนามแบบฉันไว้ทำไม” ห

ย่างน้อยๆ อาเฉียงต้องเห็นแก่ลูกและเมียที่เขารัก” คอยดูเถอะอาเฉียงกลับมาเธอจะบอกให้เ

ยเฉียงเดินเข้ามาทันได้ยินแม่และภร

นหนึ่ง ยิ่งอยู่ในชุดเครื่องแบบทหารเขาเท่ไม่เบาเหมือนกัน มิน่าล่ะเพราะหน้าตาแบบนี้ยังไงจึงทำให้ซวี่เซิ่งเสว่ยอมแต่งเข้ามาเป็นเม

คุณหย่ากับฉันซะ อีกอย่างตอนนี้ภรรยาคุณก็ท้องจวนจะคลอดใน

ำให้หลี่เหว่ยเฉียงขมวดคิ้วสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับภรรยาคนนี้ของเขา

ี่ก็ผ่านมาสองปีลูกดูแลเธอตามสัญญาที่ให้ไว้กับเจ้านายเก่านานแล้วน

ไว้และผมเองได้สัญญากับท่านไว้แล้วว่าจะดูแลชิง

อ ที่ต้องได้ชื่อว่าเป็นลูกบ้านรองลูกนอกสมรส” แม่เฒ่าหลี่ใช้ห

ู้อะไรดลใจให้เขาต้องพูดไปแบบนั้น เขารู้ดีว่

้ว อีกอย่างคำสัญญาที่ให้ไว้กับคุณพ่อมันควรจะจบได้แล้วเช่นกัน แต่ตอนนี้เชิญพวกคุณ

้องการเพียงแค่ใบหย่าเท่านั้น ไม่รู้ว่าในสมองของหลี่เหว่ยเฉียงเป็นอะไร

่อะไรกลับเถียงฉอดๆ และยังปิดประตูใส่หน้าแกอีก” นางจ่างซื่อแค้นจุกอก ยิ่งเห็นว่าหลิวชิงเย่วไม่สนใจใครเลย แม้กระทั่งลูกชาย

าน

์ครั้งนี้เขาสามารถมาอยู่กับน้องๆ ได้เกือบหนึ่งเดือน เมื่อมาถ

ี่ยวปิง พี

กมาจากห้องด้วยความดีใจ “พี่ใหญ่กลับมาแล้ว” สองแฝดโผเข้าสู่อ้อมกอ

ี่เขาไม่ได้กลับมาบ้าน ทำไมน้องของเขาจึงได้ตกอยู่ในสภาพเหมือนเด็กขาดสารอาหารล่ะ หรือว่าเขาจะส่งเงินมาให

ลุงจะได้ให้ป้าสะใภ้เตรียมอาหารไว้ให้” มู่เผิงชิงพูดก่อนที่หลานตัวด

ึงไม่ไปโรงเรียน ทั้งสองคนบอกพี่ได้ไหม” มู่ยวี่เฉินคำพูดเหมือนจะอ่อ

พี่ชาย ทันทีที่ได้ยินน้องชายบอก ชายหนุ่มเพิ่มความเย็นชาขึ้

นที่ผมส่งมาให้น้องทั้งสองคนทุกเดือนนั้นอยู่ไหน ทำไมอาหยางและเสี่ยวปิงจึงได้ผอมและร่างกายมอมแมม

า ที่ทำให้เขาสู้และหาเงินส่งกลับบ้านให้มากที

านปิงและมู่หยางไม่ยอมเดินเข้าบ้าน ชายหนุ่มจึงขมวดคิ้วและสงสัยหนักกว่าเดิม นี่มันเกิดอะไร

ไม่เข

เสียงของมู่เผิงสอดแทรกขึ้นมา “คือว่าท

แต่โดนลุงใหญ่และป้าสะใภ้ให้เราสองพี่น้องย้ายออกมา เพราะจะเอาห้องให้ก

าไปปรนเปรอครอบครัวของตัวเอง แต่ละวันพวกเราสองพี่น้องได้กินเพียงน้ำข้าวต้ม หรือไม่ก็แป้งย่

ร้อมกับน้ำตาไหลไม่หยุด ไม่ว่าวันนี้จะเกิดอะไรขึ