บอกรักด้วยใจนายสามีเย็นชา

ณ โรงแรมสุดหรูในย่านใจกลางเมืองนิวยอร์ก ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนกว่าแล้วแต่ชายหนุ่มต่างชาติใบหน้าหล่อเหล่านัยน์ตาสีฟ้ารูปร่างสูงใหญ่ใชชุดคลุมสีดำยังคงนั่งจ้องธนบัตรดอลล่าร์กองโตตรงหน้าไม่วางตา ‘นี่คือเงินที่เขาควรได้จริงหรือ เขาไว้ใจเจ้าพ่อมาเฟียอย่างโทมัส เทสได้จริงๆ หรือไม่’ ยังเป็นคำถามที่วนไปวนมาอยู่ในใจของเซบาสเตียน หนุ่มวัยสามสิบกลางๆ เป็นนักธุรกิจทั้งขาวและเทาชาวอิตาลี

รู้มาตลอดว่าคาสิโนที่เขาไปร่วมหุ้นลงทุนกับโทมัสที่อเมริการายได้ดีแค่ไหน แต่ไม่เข้าใจว่าปันผลที่เขาได้ทำไมไม่ใช่อย่างที่เขาหวัง เป็นแบบนี้มาถึงสองครั้งสองคราแล้ว หรือเขาต้องเข้าไปคุยกับโทมัสเป็นการส่วนตัว และคงเป็นเรื่องที่เขาต้องเร่งทำในวันพรุ่งนี้

เซบาสเตียน ชายหนุ่มวัยสามสิบกว่าที่กอบกุมกิจการอสังหาริมทรัพย์ในอิตาลี ทั้งยังร่วมหุ้นลงทุนกับกิจการใหญ่ๆ อีกหลายบริษัทในยุโรปไม่ว่าจะเป็นสีขาวหรือสีเทา เพราะเป็นคนที่กล้าได้กล้าเสีย ผิดกับพี่ชายฝาแฝดอย่างโดมินิคที่ยุ่งเกี่ยวแค่ธุรกิจสีขาวอย่างเดียว

พ่อและแม่ของเขาเสียตั้งแต่หลังเรียนจบ จากนั้นเขากับพี่ชายก็ขึ้นบริหารงานทันทีโดยที่ยังไม่ค่อยมีประสบการณ์มากนัก แต่ด้วยความฉลาดและปรึกษากับพี่อยู่ตลอดจึงทำให้เขาได้รับการยอมรับจากผู้ใหญ่หลายท่าน จนตอนนี้เขาก็ขึ้นแท่นนักธุรกิจหนุ่มที่เก่งและเป็นที่จับตามอง

เรื่องที่เขาเข้าไปร่วมหุ่นในคาสิโนที่อเมริกาพี่ชายของเขาไม่ค่อยสนับสนุนเพราะวงการสีเทาถึงจะได้เงินง่ายแต่มันก็มีเรื่องอันตรายไม่น้อย ถึงกระนั้นพี่ชายของเขาก็ไม่คิดขัดขวางเพราะรู้ว่าคนอย่างเขาเมื่ออยากทำอะไรก็จะต้องทำให้สำเร็จเป็นนิสัยไปแล้ว

ณ บ้านชั้นเดียวสีขาวหลังใหญ่ขนาดสี่ห้องนอนห้าห้องน้ำหนึ่งครัวและหนึ่งห้องนั่งเล่น ที่นี่มีอาณาเขตบริเวณรอบๆ บ้านประมาณสี่ไร่ อยู่ห่างจากถนนใหญ่ประมาณห้าร้อยเมตร และอยู่ไม่ไกลจากอุทยานแห่งชาติ มีน้ำตกไหลผ่านหลังบ้านให้ได้ชื่นชมความงามและเสียงอันไพเราะของธรรมชาติทุกเวลา

บ้านหลังนี้เป็นบ้านของพิรมน เจ้าของรีสอร์ทห้าดาวหลายแห่งทางภาคเหนือที่ยกให้กับชนิตราหลังจากที่พิรมนรับชนิตราเป็นลูกบุญธรรมเมื่อปีที่แล้ว

อลิซหญิงสาวลูกครึ่งหน้าสวยวัยเกือบสามสิบหอบหิ้วของพะลุงพะลังลงจากรถได้ก็รีบปรี่เข้าไปในบ้าน เธอยิ้มร่าหน้าระรื่นเมื่อเห็นหลานสาววัยขวบเก้าเดือนลูกสาวของชนิตรานั่งง่วนอยู่กับกองของเล่นที่ห้องนั่งเล่น อลิซรีบวางข้าวของที่ซื้อมาฝากเจ้าของบ้านและปรี่เข้าไปนั่งกับหลานของเธอทันที

“หนูนาขา”

“ป้ายิด...” เด็กหญิงตัวกลมผิวขาวอมชมพูผมสีน้ำตาลมัดแกะใบหน้าน่ารักน่าชังราวกับตุ๊กตาในชุดเสื้อยืดแขนสั้นสีขาวกางเกงเลคกิ้งอุ้มแพมเพิสสีชมพูหัน เจ้าก้อนหน้ากลมหันมาเห็นคนเป็นป้านัยน์ตาสีฟ้าก็เบิกโพลงแล้วยิ้มร่าจนตาหยีก่อนจะยกมือป้อมสวัสดีคนมาใหม่อย่างน่าเอ็นดู

ฟอด ฟอด อลิซอุ้มยัยหนูธารมิกาหอมซ้ายหอมขวาจนชื่นใจแล้วจึงรวบอุ้มเจ้าตัวกลมนั่งอยู่บนหน้าตัก

“หลานป้าเล่นอะไรอยู่คะ”

“เยโจ้” เด็กหญิงก้มหยิบเลโก้พลาสติกสีชมพูหวานส่งใส่มือของอลิซ เป็นเวลาเดียวกันกับที่ชนิตราเดินถือแก้วน้ำเย็นๆ มาต้อนรับ สาวใบ้หน้าสวยยิ้มหวานให้คนเป็นพี่ด้วยแววตาเป็นประกาย ดีใจที่อลิซมาหาเพราะหลังจากที่พิรมน แม่ของอลิซที่มีศักดิ์เป็นแม่บุญธรรมของเธอได้ไปบวชที่วัดไม่ใกล้ไม่ไกลได้สามสี่วันแล้ว เธอเลยอยู่บ้านกับลูกสาวเพียงสองคน

“ขอบใจจะ” ยิ้มหวานพร้อมรับน้ำเย็นๆ มาดื่มอึกใหญ่ เดี๋ยวนี้เธอไม่ต้องใช้ภาษามือคุยกับชนิตราแล้ว เพราะเพิ่งรู้ว่าการได้ยินของชนิตราชัดร้อยเปอร์เซ็นต์แค่พูดไม่ได้เท่านั้น

(พี่อลิซว่างทั้งวันไหมคะ) เอ่ยถามด้วยภาษามือ

“ว่างทั้งวันจะ ทำไมเหรอ”

(หนูดีอยากทำขนมหวานให้ทานค่ะ)

“ได้สิ พี่อยากทานของหวานฝีมือหนูดีอยู่พอดีเลย จะไปทำอะไรก็ไปทำเถอะเดี๋ยวพี่ดูหนูนาให้”

(ขอบคุณค่ะ)

อลิซมองตามหลังหญิงสาวที่อ่อนกว่าเธอราวห้าปีได้ นึกย้อนกลับไปตอนที่แม่ของเธอได้ช่วยเหลือชนิตราเอาไว้เมื่อเธอกำลังจะถูกรถชนเพราะเดินเหม่อไม่สนใจอะไร สุดท้ายก็ได้มารู้ว่าที่เธอเหม่อลอยขณะเดินข้ามถนนในครั้งนั้นก็เพราะอยากจะจบชีวิตตัวเองหลังจากที่เสียแม่ที่เป็นคนในครอบครัวเพียงคนเดียวในชีวิตไป

ซ้ำร้ายไม่กี่เดือนหลังจากนั้นทุกคนก็ต้องมารับรู้ว่าเธอตั้งครรภ์โดยที่ไม่มีสามี ตอนนั้นกว่าเธอและครอบครัวจะช่วยกันกู้คืนสภาพจิตใจของชนิตราให้กลับมาเริ่มมีรอยยิ้มได้ก็ใช้เวลาได้นานอยู่พอสมควร

ในระหว่างที่ชนิตราตั้งท้องแม่ของเธอก็ให้ชนิตราช่วยงานบัญชีเล็กๆ น้อยๆ เพื่อที่จะให้เธอได้หาอะไรทำและรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่าก่อนที่จะคลอดลูกออกมา ซึ่งแม่เธอก็คิดถูก การที่ชนิตราได้เงินจากน้ำพักน้ำแรงของตัวเองดูเธอจะมีความสุขและภูมิใจมากกว่าตอนที่ครอบครัวเธอให้เงินชนิตราเพราะความสงสาร

หลังจากชนิตราคลอดลูกได้เกือบหนึ่งขวบชนิตราก็ยอมบอกความจริงกับทุกคนว่าเธอไม่ได้หูหนวก ความพิการของเธอเป็นเพียงแค่การพูดไม่ได้เท่านั้น แต่ที่ไม่กล้าบอกทุกคนเพราะยอมรับว่ายังไม่ไว้ใจใครเต็มร้อย ทุกคนในบ้านเธอไม่มีใครคิดโกรธชนิตราเพราะคิดว่าอดีตของเธอคงเจ็บปวดจนระแวงและไม่คิดที่จะเชื่อใจใครง่ายๆ