icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

พยศรักร้ายนายมดนิ่ง

บทที่ 7 พยศรักร้ายนายมาดนิ่ง EP.6 เปิดศึก

จำนวนคำ:1705    |    อัปเดตเมื่อ:25/11/2024

ะตูเรียกได้ว่าเป็นคู่ที่ดุเดือดไม่แพ้คู่แชมป์อย่างคณะวิศวะ คณะของฉันเองแต่คนที่ทำประตูได้เยอะสุดน่าจะเป็นไอ้หน้าหล่อโรคจิตและแสนจะขี้เ

ดินมากระดกขวดน้ำที่ข้างสนาม สายตาคมป

เห็นนะคับไอ้เชี่ยโรมว่ามึงมองใคร” แทคิณที่นั่ง

่ยคิณมึงแม่งอ

ัดโธ่ ไอ้เราก็คงเข้าใจผิด กูเห็นจ้องกันตั้งแ

ก็เถอะยอมรับว่ามอง แต่ไม่มองเพราะพิศวาสแต่อยากเอาเร

ี่แผดเผามาฉันเลือกที่จะหันหลังดีกว่า ไม่ได้มองแค่นายนั้นคนเ

ือเรียวถึงกับจับเข้าที่แขนของเพื่อนสนิท แต่ขณะที่สองสาวกำลังเดิ

ี่จะก้าวเดินทั้งส

ง” แต่นั้นคนที่ไม่รู้ตัวว่าตน

ี่คณะสถาปัตเดินมาดักหน้าถึงกับมือ

อ” นานิลชี

ี่หยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา แล

ียจพี่อยากรู้จักหนู

็มานี้” เสียงของพี่เก๋เดินมาที่พวกฉัน ฉันได้แต่พยั

ายพวกนั้นร่างบางถึงกับเป่าปาก

ยกับเพื่อนสนิทของเธอแต่ในจังหวะที่เดินออกจากขอบสนามทั้งสองสาวกับไม่รู้เลยว่ามีคนเดินตาม นานิลที่เดินมาคู่กับโปรเกลอยู่ดีๆ ทว

นอนราบกับพื้น ซุ่มซ่ามอะไร

เหตุการณ์ ราม มอส แทคิณ ทั้งจะขำและส

นก็ได้ยิน” นานิลจ้องคนที่ส่งเสียงออกมา เธอถึ

องโรม แต่นั่นทำเอาเพื่อนๆ ของเขา ราม โปรเกลถึงกับอึ้ง เพราะด

องตน ทำเอาคนที่อยู่ในเหตุการณ์ถึงกับงงงวยไปตามๆ กัน เชี่ยนี้มันไรวะ เอาซะกูมึนหมดรามได้แต่มือเกาห

กกับฉัน” ทั้งสองจ้องมองกัน

สามหนุ่มถึงกับหน้าเหวอ เชี่ยไอ้โรมนี้นะโรคจิ

เธอให้ถึงที่สุด เตรียวตัวไว้เลย” โ

กนตามหลังอย่างไม่มีท่าทีเกรงกลัว เหอะคิดว่าตัวเ

ด้านคนที่ไม่รู้เรื่องอย่างโปรเกลที่ถู

ไรให้แก แกถึงได้โกรธเกลียด ประกาศตัวเป็นศัตรูขอ

ี้เป็นความลับแต่สุดท้ายก็เก็บไว้ไม่ไหวอยู่ดี จากนั้นเธอก็เริ่มเล่า โปรเ

ขาอาจจะไม่ได้ตั้งใจก็ได้

รณ์ก็เถอะ” โปรเกลที่ได้ฟังเช่นนั้นถึงกับเหวอ รอบที่สอง ห้องเก็บของใครจะเคาะประตูกันนี้ฉันงงกับย

ี่ทั้งสี่หนุ่มเดิ

เป็นโรคจิตวะ” ด้านมอสที่อดสงสัยไม

ล่นกัดมือกูแทบขาดอย่างที่พวกมึงเห็นนี้ไง สมควรไหมละ”

ไม่อยู่ คิดว่ามึงสนใจ”

นั้นต่อให้แก้ผ้าต่อหน้าก็ฉุดอารมณ์ก

ี่เปิดศึกกับมึง ศึกดวลไรหว

นที่เล่นไม่ดูอารมณ์โรมเอาเสียเลย ที่ตอนนี้โรมไม่สบ

เปิดรับโบนัส

เปิด
พยศรักร้ายนายมดนิ่ง
พยศรักร้ายนายมดนิ่ง
“+++++++++++++++ "แอบฟังแล้วคิดว่าฉันจะปล่อยผ่านไปง่ายๆ งั้นเหรอ" "ฉันไม่ได้แอบ" "แต่เธอได้ยิน" "ช่วยไม่ได้นายกับแฟนนายอยากจะคุยเรื่องลับๆ ของพวกนายตรงนี้เอง และฉันขอบอกไว้ตรงนี้ว่าไม่ได้แอบฟัง" "ใครสน" โรมไม่พูดเปล่าแต่มือหนากับหยิบแว่นตาทรงกลมออกจากใบหน้าของคนตัวเล็ก กลิ่นน้ำหอมเจือจางที่ลอยมาแตะจมูกของคนตัวโต ยัยพิษสุนัขบ้านั้นตัวหอมชะมัด สายตาคมคู่ดุจ้องมองใบหน้าสวยใสไร้กรอบแว่นตาอย่างใกล้ชิดพิจารณา ราวกับถูกใบหน้าสวยหวานตรงหน้านั้นต้องมนต์สะกดเข้าอย่างจัง "แว่นฉันนั้นนายจะเอาไปไหน เอาคืนมานะ" "รับปากกับฉันว่าเธอจะไม่เอาเรื่องที่ได้ยินไปพูดที่ไหน ห้ามเอาเรื่องของฉันไปเผยแพร่เด็ดขาด" โรมเอ่ยกับคนตรงหน้าเสียงเข้ม "ทำไมรับไม่ได้ อายเหรอ" นานิลเอ่ยอย่างเชิดหน้า นี้เหรอโรม บริหารปี 3 ที่สาวๆ คลั่งไคล้นักหนา แต่น่าเสียดายหน้าตาก็ดี แต่ไม่คิดจะหน้าตัวเมีย "ไม่ใช่...เรื่องของเธอ แค่ทำตามที่ฉันสั่ง" "เป็นใครมาสั่งฉัน" เธอสวนกลับเขาทันที แต่นั้นกับถูกฝ่ามือหนาบิดเข้าที่เอวเล็ก นานิลถึงกับรู้สึกได้ "ไม่รับปาก แต่จะพยายามปิดปากให้เงียบละกัน" นานิลเชิดหน้าใหเกับเขา เธอตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำว่าไม่รับปาก นั้นยิ่งทำให้โรมนั่นหัวเสียอยู่ไม่น้อยกับคำตอบของนานิล สายตาคมเข้มสำรวจใบหน้าสวย จมูกโด่งคมสันโน้มเข้าหาอย่างใกล้ชิด จมูกโด่งคมสันโน้มแตะเข้าที่จมูกคนตัวเล็ก ทั้งสองสบตารับรู้ลมหายใจอุ่นๆ ตาคมสบตาเข้ากับนัยน์ตาคู่สวยเปล่งประกายตรงหน้า "จะว่าไปของแปลกๆ อย่างเธอก็น่าสน น่าลองดีเหมือนกันนะ" รอยยิ้มอันร้ายกาจผุดขึ้นมาบนใบหน้า อยากสั่งสอน หรืออยากลอง ในเมื่อตนมองปากบางจิ้มลิ้มตรงหน้าไม่ไหว เห็นทีน่าจะอย่างหลังมากกว่า”