พยศรักร้ายนายมดนิ่ง

่งในสนามไปไ

เสียงนกหวีด

งเบอร์ 8 วิ่งออกมาจากสนาม ใช่จริงด้วย พอยิ่งมองใกล้ๆ ไอ้คนนี้แหละโรค

ค่ะโ

กลจากนานิล พอร่างสูงเดินเข้ามา ด้านนานิลที่กลัวว่าชายหนุ่มจะจำหน้าตนได้นั้น คนตัวเล็กถึงกับหันข้างให้เขา ฉันไม่กล้ามองกลัวว่านายอะไรนั้นจะจำฉั

พักแล้วนั้น ด้านรามที่ยืนกระดกน้ำข้างพี่

ที่สะดุดกับผ้าก๊อซสีขาวพันแผลที่มือพี่ชายถึงกับเอ่ยถามด้วยสีหน้าส

นถัดจากโรมไปสองคนร่างบางที่ได้ยินชายหนุ่มที่คนมีเรื่

จากปาก หมดกัน

อส ทั้งสามหนุ่มถึงกับมองมาทางสาวสวยที่สวยมากจนสะดุดตาของเขา แต่ในจังหวะที่นานิลหันมาสายตาปะทะกับสายตาค

ักถึงกับเอ่ยแซวนานิลออกมา ในจังหวะนั้นโรมหันมาสบตาเข้ากับนัยน์ตาคู่สวยอันคุ้นตาอีกครั้ง สายตา

.ยัยพิษสุนัขบ้า พอแต่งแบบนี้แล้วดูเป็นคนละคนเลย แต่นั่นก็ยืนยันคำเดิม ไม่ว่าจะพยายามสวยแค่ไหนยังไงยัย

มาแม่ลูกอ่อนหรือเปล่า” โรมที่เห็นยัยตัวต้นเหตุอยู่ท

รามเอ่ยด้วยสีหน้าสงสัย จะว่าไปมหาลัยเราม

คือหมาที่มันกัดกู หมา...บ้า” โรมจงใจคำว่าหมาและจ้องม

ดๆ ตาจ้องตาทั้งสองจ้องกันอย่างไม่มีใครยอมใคร นานิลที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นหมาปากเรียวบ

าวจ้องเขม็งนั้น ถึงกับมองนิ่งๆ ด้วยสาย

ส์มินิก่อนหน้านี้ ยัยนี้ยัดอะไรใส่ลงไป ถ้าจำไม่ผิดก่อนหน้านี้ที่วัดด้วยสายตา ยังดูเล็กอยู่เลย พอดูตอนนี้ก็ดูอึ๋มอ

ให้อีกคนได้ยิน แต่นั่นก

เอ่ยปากขมุบขมิบแต่น

องมองไปที่นานิล ทำเอา ราม มอส แทคิณ โป

่งเก้าอี้ก็ลุกขึ้นมาหน้าตาราวกับจะชกต่อยกับใคร และตอนนี้ไม่ใช่

หยุดแล้วใช่ว่ายัยพิษสุนัขบ้านั้นจะหยุด เธอกับเบะ

นี้เสียให้เข็ด” ทั้งสองจ้องมองกันอย่างไม่มีใครยอมใคร จนกระทั่งถึงเวลาลงสนามใน

ผู้ชายบ้าอะไรไม่ดูตัวเอง คิดว่าหล่อเท่มากนักหรือไง ที่สาวๆ เอาแต่เชียร์และกรี๊ดนายนั้

้ชายในอุดมคติของโปรเกล” ขณะที่โรมวิ่งลงสนามไปไม่ถึ

าหน้าฟ้าประทานแค่ไหน เขาก็ไม่อยู่ในสายตาของเธอ ถึงนายนั้นจะมีเสน่

ว่าใคร

อของหมอนั้นกินสมองไปครึ่งซีกคงไม่เชื่อฉันแน่นอน ตอนนี้หลายคนกำลังส่งเสียงเชียร์กรี๊ดกันอย่างสนุกสนาน คงมีแต่ฉันนี้แหละ

ชียร์กันมา แต่นานิลกับไม่มีความรู้สึกใดๆ กับชายหนุ่มที่ตกเ