ลลินน์ผูกรัก

คุณลุงเขยแล้วยังมีคุณลุงที่เจอกันเมื่อวานด้วย ห

้องลีนเ

ร้อมกับย่อตัวนั่งใกล้ ๆ และตัดสินใจเอ่ยต่อเพื่

ุง​ แย้ว​ แย้

ว่าพ่อที่พูดออกไปให้ความรู้สึกมหัศจรรย์​อยู่ลึก​ ๆ​ เอาเข้าจริงพอตระหนั

มันมหัศจรรย์อ

ุนป

พ่อเป็นคุณพ่อ

ใช่กุนป้อมั

วามคาดหวังของยัยหนูแล้วก็ปฏิเสธไม่ออก​ ศศิลัลน์รู้ว่าชายหนุ่มต้องการมัดตัวเธอใ

มกับหยดน้ำตาที่ไหลลง

ด้ของเล่นชิ้นใหม่ ก่อนจะหันไปบอกเล่าทั้งคุณยายและป้า “ก

แม้เขาจะมั่นใจตั้งแต่แรกว่าใช่ แต่การได้ยินว่าใ

พ่อคนแล้

่ตรงหน้าก็คือลูก

้อเชื้อไข

ิดว่ายัยหนูลลินน์ไม่รู้ความ และมีพวกเธออยู่หลานจะไม่รู้สึกขาดพ่อ แต่พอพ่อเขามาปรากฏตัวจริง

ความเสียใจที่ไม่เคยรู้ความรู้สึกของหลาน กับความดีใจที่ว

นแม่เองก็คงไม่ต่างกัน ไม่ต้องพูดถึงศศิลัลน์ น้องสาวของเธอ

ในฐานะแม่ผู้ให้กำเนิด น้องสาวของเธอจ

อลูกได้เจอกันและได้รับรู้สถานะ แต่อีกใจก็หนักอึ้งที่หลังจากนี้มันอาจจะไม่ไ

ยนเรื่องไปยัยหนูก็จะเลิกคิดเรื่องพ่อ แต่

นแม่ที่ใจร

องก็มีความคิดและท่าทีที่แตกต่างออกไป ชายหนุ่มเก

“

ให้คุณพ่อกอดห

หลังลงกับพื้น แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็พยายามไม่ให้ยัยหนูลลินน์ที่กอดเขาเต็มแรงได้รับบาดเจ็บ แข

ะหอมแก้ม แต่กลับรู้สึกแตกต่างไปจากต

้ากอดแน่นเกินไปลูกจะบุบสลายไปตรงหน้า กลัวว่า

ว และหวั่นเกรงกลัวว่าจะทำให้ยัยหน

ิดตึ่งกุนป

้วย” ความรักและอยากทะนุถนอมที่ไม่รู้ว่าเกิดขึ้นได้ยั

นไม่มีข้อแม้หร

ละหวงแหน มากไปกว่านั้นคืออยากทะนุถนอมเอ

ู้เป็นพ่อก่อนจะนึกขึ้นมาได้ “เอะ กุนแม่บอกว่ากุนป้อไปตำงานไกลมากเยย ก

การแสดงให้หนูน้อยรู้ว่าเขาจะไม่ทำแบบนั้น ไม่เคยมีความคิดที่จะทิ้ง และไม่มีทางทิ้

ลูกเขาไปนั่นส

ลินน์ แต่น้องลินน์สัญญากับคุณพ่อด

้องเม้มปาก คำสัญญาของหนูน้อยทำให้เธอไม่กล้าคิดที่จะหนีไปซะแล้ว ไม่รูว่าพ่อของลูกแค่กลัว

กก็ยังเป็นเด็ก เมื่อถึงเวลาประจำในการนอนกลางวันยัยห

แล้ว คุณแม่พาไปนอนก

ยยังไม่อยากห่างจากคนเป็นพ่อ ด้วยกลัวว่าถ้าหลับไปตื่นมาจะ

ด้ส

็นพ่อและดึงให้เดินตามไปที่บันได ลภณดนัยไม่ขืนตัวเลยสักนิด เขาเดินตามหนูน้อยไปอย่างว่าง่ายขณะที่คนเป็น

นน์ เดี๋

เห็นท่าทีที่หลานสาวมีต่อคนเป็นพ่อความคิดของเธอก็เปลี่ยนไป หลานสาวมีทั้ง

ตาของชายหนุ่มที่เธอได้เห็นก็บอกชัดว่าควา

ึ้นไปบนห้อง ยัยหนูจูงมือคนเป็นพ่อไปนั่งที่เตียงแล้ว ทั้งย

ตัวนี้แม้ไม่ได้ตัวใหญ่เท่าคุณพ่อ แต่ก็ใหญ่กว่าคุณแม่นิดนึง ในครั้งแรกที่ถามคุณแม่ว่าคุณพ่อคืออะไรคุณแม่ก็

วนี้คือคุณ

นห้อง ภายในผ้าห่มยังมีตุ๊กตาหมีอีกสองตัวที่ตัวเล็กกว่าตุ๊ก

าตัวเล็กที่อยู่ตรงกลาง กระบอกตาร้อนผ่าวอีกครั้ง ลูกขอ

ุนแม่ม่ายอยู่ น้องลีนกอดตุ๊กตาก

ธ่ล

ดีกว่าตุ๊กตากุ

็กอดบ่อ

ให้หลุดสะอื้นออกมา เธอไม่รู้มาก่อนว่าทุก ๆ วันที่นอนกลางวันยั

นแม่อยู่ในห้องด้วย ศศิลัลน์ไม่อยากจะขัดใจลูกที่ตาเริ่มปรือเต็ม

กุนป้อกับตุ๊กตากุนแม่แย้ว” หนูน้อยไม่พูดเปล่ายัง

มนึงแล้วก็ยังมีที่ให้พอนอนกันสามคนอย่างสบาย จึงไม่ได้อึดอัดอะไรนัก ทว่

รับสายตากรุ่นโกรธอยู่ลึก ๆ นั้นเอาไว้ พรา

นต้องหลับตาหนี...ต่อให้ยอมรับ แต่ก

าวกับกลัวว่าเสียงจะทำให้ยัยหนูรู้สึกตัวตื่นก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบลง ศศิลัลน์ไม่ได้ลืม

วว่าการเอาคืนของเขาจ

้เป็นอย่า

ที่ยังจ้องมองอยู่กลับยกยิ้ม คนอย่างลภณดนัยก

ตัวแสบ เดี๋ยวเ

อาคืนยังไงเขาจะไม่บอ