เจ็บแต่ไม่ยอมปล่อยมือ

ป มองถังหว่านสีหน้ามีคว

รู้สึกว่า... แบบนี้น่าจะทำให้เธออยู่

หยูยังคงมีท่าทางอยากจะฉีกเธอเป็นชิ้น ๆ ซะตรงนี้ ส

งานเลี้ยงประจำตระกูล

ับคนตระกูลเสิ่น ส่วนอีกคนเตือนเธอว่าเ

่าสนใ

” จู่ ๆ เธอก็ลุกขึ้นยืน ใบหน้าจิ้มลิ้มยกยิ้มขึ้นบาง ๆ “มีคำพูดน

ห่วงเรื่องของคนอื่น สู้เ

ันที ก่อนจะหันตัวเดิน

หยิงหยูดังขึ้นมาตามหลังเธอ “พี่หยวนซู พี่ดูสิเธอไม่เข้าใจความปราร

าจางหายไปเรียบร้อยแล้ว “ก็แค่คนนอกคนเดียว คิดว

น้อยก็เงียบสงบ งานเลี้ยงครั้งนี้คุณปู่ไม่ได

นหยุนไปจริง ๆ เธอมองดอกไม้ในสวน ดอกไม้ในฤดูหนาวส่วนใหญ่เหี่

มโทรมแบบนี้ ถังหว่านเห็นแล้

เพราะยังไงหนทางระหว่างเธอกับเสิ่นติงหลานคงต้องตัดขาดกัน

อเข้าไปใกล้ชิดเสิ่นติงหลาน เธอเองก็คิดว่าเธอจะไม่เผลอใ

ได้รับมันจากเสิ่นติงหลาน เพี

่อยให้หลุดห

ตระกูลเสิ่นกลุ่มนั้น ยอมง่าย ๆ เหรอไง？”

ค่อย ๆ แกว่งไกวชิงช้าอย่างช้า ๆ แสงไฟจากในบ้านส่องกระทบ

ั้นเหรอ？” เธอเอียงศีรษะ เส้นผมครึ่งหนึ่งแผ่

ูดอยู่เสมอ ราวกับสุนัขจิ้งจอกที่คอย

นยิ่งกล้าขึ้

งแน่นอน” ถังหว่านคิดถึงเรื่องพวกนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกน้อยใจขึ้นมา “คุณอาไม่จำเป็นต้

ยงแค่คนที่ไม่สลักสำคั

าของเสิ่นติงหล

นี้เข้ามาในอ้อมกอด “ไม่เกี่ยวงั้นเหรอ หืม？” เธอลืมไปแล้ว

ิงช้า น้ำหนักที่เพิ่มขึ้นพลันทำให้ชิงช้าส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ถั

น ที่นี่คือบ้านใหญ่ เดี