เจ็บแต่ไม่ยอมปล่อยมือ

บคุณสำหรับความปราร

อย่างสบาย ๆ ก่อนจะห

้สึกเบื่อก็เริ่มรู้สึกง่วงขึ้นมา อย

ธอ เธอมองคนที่มีความสวยหวายตรงหน

ธอ ที่แท้เสิ่นติงห

จจะไปอ่อยใครแล้วก็ได้ มีแต่พี่นี่แหละที่จิตใจดีเกินไป ยอมมาพูดคุ

วยุ “เธอพูดถูก อีกเดี๋ยวฉันจะไปหาเสิ่นจวินหยาน ไปปรึกษาหารือ

เฉิงด้วยเหมือนกัน ฉันยังจ

ยานรักเธอตั้งแต่แรกเห็น บอกว่าไม่ว่ายังไงก็ต้องคบกับเธอให้ได้ คนพวกนั้นของตระกูลเสิ่

ยนโรงเรียนเอกชน พักอาศัยอยู่แต่

ับเธอเป็นเพื่อนบ้านกัน ทั้งสองตระกูลมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาก กู้เฉิงปฏ

ดเธอมาก ในตอนแรกเธอยังพอทนได้ จนกระทั่งเสิ่นหยิง

คิดที่จะไปอ่อยน้องชายของฉันอีก อย่าคิดว่าจะเข้ามา

มิน่าล่ะครอบครัวของแกถึงได้ล้มละลาย เป็

ในแขนเสื้อกำแน่นขึ้นเรื่อย ๆ แต่ใบหน

นเขาเหรอ จุ๊ ๆ ๆ ถึงยังไงคนเขาก็ให้ฉันเข้าไปในตร

ที เธอยกมือขึ้นมาจะตบออกไป แต่กลับถู

กินไปนะ คุณพูดแบบนี้ได้ยังไง” หยวนซูพ

สองเบ้าตา ถึงแม้ว่าจะโกรธ แต่หลังจากท

มีการศึกษา “ในเมื่อมาที่ตระกูลเสิ่นแล้ว ก็ควรจะเก็บสันดารเดิมของเธอกลับไปซะ

ับเธอ เพียงแต่เธอรู้สึกสงสัยว่าทั้งที่ไม่มีใครรู้ความสัมพั

ะว่าไม่ชอบเธ

ามง่วงนิดหน่อยเมื่อตะกี้นี้จางหายไปจนหมด

คุณกลับไม่ว่าอะไรเธอ แต่ฉันแค่พูดความจริง และไม่ได้พูดเกิ

ัวจรดเท้า แล้วหัวเราะเยาะออกมา “ที่แท้คำพูดสกปรกหยาบคายก็มาจากก