ดอกเหมยห่อไฟ

นแผ่นหลังให้เข้ามานั่งตอนหลังของรถ ขณะที่สองมือโอบอุ้มหลานสาวไว้แน่น แม่หนูน้อยก

รงป้ายรถหน้าม

ย่างนั้นจริงๆ ทว่าคำพูดของหล่อนไม่มีผลอะไร เพราะรถ

ล่อนอย่างน่าสงสาร แตงหวานคงตกใจกับเหตุการณ์เมื่อครู่ยังไม่หาย ญาณินโทษว่าเป็นคว

เอง นี่ก็อีก หล่อนทิ้งทุกอย่างตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ มารู้ตัวอ

วใจยังเต้นรัวจนผิดจังหวะ ถ้าสาเหตุมาจากเหตุการณ์ในมอลล์เมื่อครู่มัน

คำตั้งแต่เข้ามานั่งในรถ และเป็นคนเดียวกับคนที่รับแตง

งบอกทางให้

มองคนนั่งคู่คนขับเพลินไปหน่อย แม้จะเห็น

ว่ารถแล่นมาในทิศทางบ้านพักของหล่อน..

้าแล้วขับตรงไป จอดตร

มีคนที่เกาะติดหล่อนอยู่นี่แหละเป็นเหตุผลสำคัญ ญาณินจึงขอลงตรงหน้าร้านที่ท

ก็ถึงที่หมาย เมื่อรถจอดนิ่งสนิท แต่คนขับยังไม่ปลดล็อกประตูให้ ทั่วทั้งคันรถจึง

ดประตูให

นการปลุกกลายๆ หนูน้อยประท้วงเสียงอืออาราวกับให้รู้ว่าย

ขับรถถามกลับ ญาณินมุ่นคิ้วเมื่อ

บหลานเดินเข้าไปได้ ไม่ไ

องปล่อยเลยตามเลย คงไม่อาจเปลี่ยนใจพวกเขา หล่อนเองก็ไม่ม

น้า จอดตรงนี้เลยค่ะ ค

พอจะให้รถคันใหญ่หรูหรากลับได้สะดวก แต่ถ้าเป็นตรง

อรถจอดนิ่งสนิท ประตูรถก็ถูกปลดล็อก หล่อน

อยก่อน แต่ก็เปลี่ยนใจเพราะหล่อนเองก็คาดเดาความคิดของคนในรถไม่ถูก จึงฉวยข้อมือหลานสา

งแค่ระดับอกก็ต้องสะดุ้งสุดตัว ร่างทะมึนสู

ู้ชายคนที่นั่งคู่คนขับในรถคันเมื่อครู่ คนที่ช่วยแตงหวานจากการ์ดร่างใหญ่คนนั

ณมา

เข้ามาใกล้ขนาดนี้แต่หล่อนไม่ได้ยินเสียงฝ

ู่ที่น

ช่

ญาหาที่ดีๆ อยู่แล้วหรือไง แ

อนมีปัญญาหาที่อยู่ได้แค่นี้จริงๆ แต่อย่างไรก็ไม่ชอบให้ใครมาวิจารณ์ซึ่งหน้า และเข

ั้วรอบที่ทำด้วยไม้ระแนงไม่อาจป้องกันการรุกรานจากใครได้ สภาพรั้วทำได้แค่กั้นให้เป็นสัด

อยู่สามครั้ง แต่ละครั้งก็ได้แต่ยืนรออยู่หน้าปร

นและเขา...พ่อเลี้ยงฉัตรฉายก็ให้จบลง หลานคนเดียวหล่อนเล