icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ดอกเหมยห่อไฟ

บทที่ 7 ดอกเหมยห่อไฟ

จำนวนคำ:1753    |    อัปเดตเมื่อ:06/03/2025

่าจ้างตามวุฒิปริญญาตรีขั้นต้นที่เจ๊หงส์ตั้งให้ แม้จะมีประสบการณ์ทำงานมาก่อนสองปี แถมได้เงินเดือนมากกว่านี้ก็ตาม แต่หล

ระสบการณ์อย่างที่หลายๆ คนตั้งเป้าหมายให้ตัวเอง หล่อนไม่รู้หรอกว่าสิ่งเหล่านี้เร

วยก็เม้มแน่น...ป่านนี้พี่สาว

อ่อน

ับบางสิ่งถูกยื่นมาแทบจะจ่อถึงใบห

ถือไว้เอง แสร้งทำหน้ามุ่ยใส่คนที่เดินเบียด

นม” เจ้าตัว

ก้วน้ำเหมือนน้าอ่อนได้” หล่อนพยายามฝึกหลานสาวให้ม

ตงหวานยืนยัน พร้อมใช้นิ้วเล็กๆ จิ้มไปย

่ใช่วันนี้ที่เพิ่งมีเรื่องใจหายใจคว่ำเกิดขึ้นกับ

เพื่อจะจัดการให้ตามที่ขอ...ไม่กี่นาทีแตงหวานก็ได้ของที่ต้องการมากอดไว้อย่าง

้งเกลือกไปมาดูสบายอารมณ์เหลือเกิน

ม่ได้มีท่าทีสนใจหรืออยากจดจำแตงหวานเหมือนเคย แต่เธอกลับเห็นแตงหวานจ้องมองเขา หัว

ครั้งแรก...เด็กสองขวบเศษอย่างแตงห

หวานไปให้เขาหรือพ่อแม่เขารู้จักหน่อยแล้วกัน พ่อแตงหวานบอกไว

ี่ให้ไว้กับเธอก่อนจะเดินทา

ลานสาวอย่างไรดี...บ้านหลังเดียวที่พ่อแม่เหลือเป็นสมบัติไว้ให้ก็ถูกขายออกไปเพื่อเคลียร์หนี้สิ

ใจดีแบ่งสิ่งเหล่านี้ให้พี่สาวยืมใช้อยู่หลายปีโดยไม่ทวงคืน...แต่พอนึกถึงการใช้ชีวิ

พาไปให้ทางนั้นรู้จัก พ่อเลี้ยงคงไม่ใจดำทิ้งขว้างให้แตงหวานอยู่อย่างอดอยาก ให้ฉันเลี้ยงเองก็ไม่รู้จะไปได้สักกี่น้ำ ฉันอยากเป็นแม่ที่ดีนะ แต่

ึกถึงหลานสาววัยสองขวบที่จู่ๆ ก็ตกอยู่ในความรับผิดชอบแบบฉับพลัน มันก็ทำให้มืดแปดด้านไปเหมือนกัน...เธอจึงไม่

าไม่ทุ่มเทให้ใครขนาดนั้น แต่ก็น่าจะมีเงินอุปการะให้

ไปหมดเมื่อสรุปใจความได้ว่า ต่อจากนี้เธอมีห

งราชหรือย้ายกลับกรุงเทพฯ ก็อย่าทิ้งหลา

่อได้ยินเสียงเรียกจากหลานสาว พอหันมองจึงเห็นเจ้าตัวนั่งอ

ล้วแตงหวานก็ไปแปรงฟัน เ

างว่าง่าย เดินมาหา

ยู่จนเสร็จ แต่พอเข้านอนก็กลับรู้สึกตาค้าง จิตใจไม่ยอมสงบตาม ความคิดมากมายวิ่งว

นยินดีและเต็มใจยิ่งกว่าอะไรที่มีชีวิตน้อยๆ อยู่ด้

เลี้ยงฉัตรฉายจะไม่อยากได

ด เธอไม่ได้เข้าข้างหลานสาวหรอก หลายคนพูดถึงว่าอย่างนี้ จึงเป็นที่มาของการตั้งคำถามว่าพ่อของแตงหวานเป็

ี่สาว...หล่อนจะไม่มีทางพาแตงหวานไปบ้านหลัง

เปิดรับโบนัส

เปิด
ดอกเหมยห่อไฟ
ดอกเหมยห่อไฟ
“"เฮีย" เสียงเล็กๆ จากเด็กหญิงทำให้ฉัตรฉายยิ้มกว้างอย่างชอบใจ เขาตรงไปหาแล้วนั่งยองๆ บนส้นเท้า สายตาระดับเดียวกับเด็กน้อย "ว่ายังไงคะ แตงหวานคิดถึงเฮียไหม" "คิดถึง คิดถึงเฮีย" เด็กน้อยพยายามพูด ตั้งใจบอกให้เขารู้ความคิดถึงของตัวเอง ฉัตรฉายเอื้อมมือไปหา เมื่อเด็กหญิงไม่ปฏิเสธ เขาจึงค่อยๆ อุ้มแกขึ้นมา ก่อนจะพูด...เหมือนว่าสื่อกับเด็กน้อยเท่านั้น "วันนี้แตงหวานต้องหยุดเล่นก่อน เพราะเฮียมีงานต้องทำ แตงหวานช่วยเฮียทำงานด้วย...ได้ไหมคะ" "ได้ค่ะ" เจ้าตัวน้อยรับคำแล้วปรบมืออย่างชอบใจอีกต่างหาก ญาณินยืนอึ้ง จับทางยังไม่ถูก มองเจ้าของบ้านที่อุ้มหลานสาวเดินลิ่วเข้าบ้านไปแล้ว จนได้สติถึงเร่งฝีเท้าตาม เดินขึ้นบันไดไปจนเขาผลักประตูห้องหนึ่ง "ส่งแตงหวานมาให้ฉันเถอะค่ะ คุณทำงาน แกจะกวนคุณ" "ใครบอกกันล่ะ แตงหวานจะช่วยเฮียทำงานใช่ไหมคะ" ตอนท้ายถามความเห็นจากคนในอ้อมแขน ซึ่งไม่ผิดหวัง มีเสียงตอบรับในทันทีเช่นกัน "ใช่ค่ะ...แตงหวานทำงาน" อะไรกันนี่ แม่หลานสาวจอมป่วนจะมาสนุกอะไรกันตอนนี้ ญาณินถึงกับทำหน้าปั้นยาก อ่อนใจกับทั้งผู้ใหญ่และเด็ก "มีงานสำหรับเธอด้วย สนใจไหม อย่างน้อยก็เป็นค่าเช่าบ้าน ค่าอาหารวันละสามมื้อ"”