มายาสีฝุ่น

สอร์ต จากหน้าถนนใหญ่จนถึงตัวรีสอร์ตนับระยะทางกว่าสองร้อยเมตร เธอวิ

ตา เชิงว่าไม่มั่นใจว่าจะใช่ตามที่เห็น เพราะช่างผิดจากคำบอกที่

ลมหนาวด้วยเสื้อยืดตัวเดียวกับกางเกงผ้าฝ้ายแบบลำลอง หลังจาก

มอง ดวงตาเบิกโต เกือบจะโผนมาหาทั้งตัว

วมาแล้ว โอ๊ย...

้น และบอกว่าเธอแสนห่วงสักแค่ไหน แต่พอได้พบหน้าสิ่งเหล่านั้น

าไว้แน่น ขณะอีกฝ่า

ค่มองก็รับรู้ถึงรัศมีความสุขที่อาบทั่วกายอย่างที่เธอไม่ชินตา และผิดจากที่คาดว่าจะเห็น

อคุณแหวว ลดาค

รกอดและซบกับไหล่บางแล้วหลับตาพริ้ม รู

แหวว

็นเด็กเ

ิน ไม่อยากให้ค

กกลัว หรือร้องไห้เพราะความคิดถึงพ่อแม่ที่จากไปแล้ว คงมีแต่เธอที่คอยปลอบ...ปลอบไปตามประสาเด็กที่วัยโตกว่าแค่สามปี เอาเข้าจริงๆ พราวพิ

ม่ใช่ความเข้าใจ หรือเข้าถึ

งเริ่มเข้าใจมากขึ้น บางสิ่งก็ทำให้เธอเกิดความรู้

ี่นานห

หลาดใจ จะบุกถึงห้อง แต่ที่ไหนได้ คุณ

วบอกอะไรให้รู้ แต่อีกฝ่ายกลับนั่งนิ่งเงียบ ก้มม

ุณแหววสั่งไว้ว่าจะไปทำธุระ ธุระอะไร ที่ไหน แล้วไปยังไง เอ่อ...

งเรา คำถามรัว

ฉไฉ ตอบมาก่

เงียบต่อ จนปิ่นลดาถอนหายใจ

จะน้อยใจ ที่มาเชียงราชก็ไม่ได้ม

่งเมืองมาจ้ะ และคนคนนี้ก็สำคัญน

ท่าน

หน้า เพราะเพิ่งได้สังเกตว่าพนักงานเสิร์ฟยกมาเต็มโต๊ะแล้ว ทั้งที่

พร้อมรอยยิ้มอารมณ์ดี วินาทีถัดมาก็ได้ยินเสียงข้

เห็นพราวพิชชามองอ

า แต่จริงๆ ห่วงลูกต่างหาก ลดารู้ทัน แล้วนี่เมื่อกี้ลดาก็คิดนะว่าถ้ายังติดต่อคุณแหววไม

าผ้าใบเล็กซึ่งมีโลโก้ของรีสอร์ตติดอยู่ เป็นของที่ระลึกที

ตหม

ก่อนชักชวนให้พี่สาวรับปร

น้องสาว พร้อมล

มากกว่าที่เธอเคยเห็น จะว่าเจ้าตัวแสร้งทำก็ไม่น่าจะใช่

นอกบ้าน แต่ขณะเดียวกันก็ยังทำหน้าที่สามี ยั