icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ที่แท้เป็นคุณหนูตัวจริง

บทที่ 3 เธอคือแม่แบบของการออกแบบ (ภาค 1)

จำนวนคำ:1013    |    อัปเดตเมื่อ:21/03/2025

้องมองไปตรงๆ ด้วยสายตาเย็นชา “แจ้งตำรวจเหรอ

ด้ยังไงว่า

ราวกับถูกคนบีบคอ “เป็น เป็นไปได้ยังไง ที่ฉันซื้อมาคือ

เสิ่นซินโหรวจางหายไป รู้สึ

้อยคอเส้นนั้

าดู เป็นหมาเลข “ห

ง...” เสิ่นซิน

ยังไงกัน แถมยังเป็นหมายเลขหนึ่งที่ราคาแ

ขหนึ่งได้ยังไง นี่เป็นเวอร์ชั่นแรกที่Qingออกแบบ

เองกลับคืนไป ก่อนจ

เธอออกแบบเล

าเนี่ยนะ?? ” เสิ่นซินโหรวสีหน้าตกตะลึง เธอรู้

ง “นี่เป็นของของฉัน ฉันจะเ

่แจ้งล่ะ? ถ้าไม่แจ้งฉันก็จะไปแล้วนะ

อแค่เสื้อผ้าธรรมดาทั่วไปเท่านั้น ไม่เจอของที่จะ

มาพวกเขาแทบจะไม่ได้ให้เงินเสิ่นชิงใช้จ่ายเลย

็นของปลอ

ฟ้อถึงขนาดที่ซื้อสร้อยปลอมท

ถานะตัวเอ

ที่คุณหนูของตระกูลเสิ่นสวมใส่อย่างนั้นเหรอ? ต่อให้เธอสวมใส

ยขายขี้ห

นซีเลย ไม่รู้ว่าชีวิตที่บ้านนอกมันลำบากตรากตรำขนาดไหน หลังจากที่เธ

่น เธอก็เตรียมตัวเผชิญหน้

ให้เธอเหยียบเข้า

กจะต้อง

ิ่นก็จะเกิดปัญหาขึ้นทันที ถึงตอนนั้นก็ไม่รู้แ

ะตูก็เห็นรถตู้ที่ทั้งเก่าทั้งโทรม ปกคลุ

คนหนึ่งล

ด้ทันที เขารีบตรงเข้ามาอย่างเคารพ

อย่างนั

ข้างนอก เกรงว่าจะรบกวนเวลาในการกลับบ้านของคุณ เพราะงั้นก็เลยนำรถมารับชั่วครา

้สังเกตเห็นว่ารถตู้คันนี้มันเป็นรถคลาสสิคโบราณ เครื่อง

บครัวแท้ๆ ของเธอดูเหมือนจะไม่ได้

?” เสิ่นชิงไม่เห็นใค

เปิดรับโบนัส

เปิด
ที่แท้เป็นคุณหนูตัวจริง
ที่แท้เป็นคุณหนูตัวจริง
“เสิ่นชิงกลายเป็นลูกสาวของชาวนาจากคุณหนูที่ร่ำรวยของตระกูลเสิ่นในชั่วข้ามคืน ลูกสาวตัวจริงใส่ร้ายเธอ คู่หมั้นของเธอทำให้เธออับอาย และพ่อแม่บุญธรรมของเธอก็ไล่เธอออกจากบ้าน... ทุกคนต่างรอที่จะหัวเราะเยาะเธอ ทว่าเธอกลับกลายเป็นทายาทของตระกูลเศรษฐีในเมืองอย่างกะทันหัน นอกจาดนี้ เธอยังมีตัวตนหลากหลาย เช่น หัวหน้าแฮ็กเกอร์ระดับนานาชาติ นักออกแบบเครื่องประดับชั้นนำ นักเขียนผู้ยิ่งใหญ่ที่ลึกลับ และอัจฉริยะด้านการแพทย์! พ่อแม่บุญธรรมเสียใจกับการตัดสินใจของตนและบังคับให้เธอแบ่งทรัพย์สินครึ่งหนึ่งให้เพราะพวกเขาเลี้ยงดูเธอมา เมื่อเสิ่นชิงหยิบกล้องออกมาแล้วบันทึกท่าทางอันน่าเกลียดของพวกเขา อดีตคู่หมั้นรู้สึกเสียใจและพยายามจะคืนดีกับเธอ เสิ่นชิงหัวเราะเยาะ "เขาคู่ควรงั้นเหรอ" จากนั้นก็ไล่เขาออกจากเมือง ในที่สุด ผู้มีอำนาจแห่งเมืองก็พูดอ้อนวอนเบาๆ "ไม่จำเป็นต้องแต่งเข้าตระกูลผม เดี๋ยวผมไปหาเอง"”