icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ที่แท้เป็นคุณหนูตัวจริง

บทที่ 4 เธอคือแม่แบบของการออกแบบ (ภาค 2)

จำนวนคำ:1007    |    อัปเดตเมื่อ:21/03/2025

ุณนายจะมารับคุณกลับบ้านด้วยตัวเอง แต่ว่าตอนที่คุณนายรู้ข่าวว่าตามหาตัว

ล็กน้อย เธอตอบอืมกลับไปเบาๆ

ท่านได้เตรียมของขวัญเอาไว้ให้ เพื่อเป็นการขอบคุณต

และที่นี่ก็ลมแรงมากด้วย ฝุ่นลอยตลบอ

่นออกมาก็เห็นภาพตรงหน้าเข้าพอ

โทรมแบบนี้ครั้งแรก ไม่รู้ว่าไ

แต่กลับไปเอารถขยะแบบนี้มา

ไง ถึงยังไงพ่อแม่แท้ๆ ของเสิ่นชิงก็เป็นเกษตรกร ไม่เหมือนกับพ่อ

ตาเลยสักนิด ถึงขนาดที่ถอยหลังไปสองสามก้

้วยดินโคลน เกรงว่าเพิ่งจะทำงานไร่งานสวนเส

้สึกอยากจะอาเจียนอยู่ภายในใ

เรื่องการเข้าสังคม สีหน้าไม่ได้แส

ีกับเสิ่นชิงขนาดนั้นอีก ดูเหมือนว่า

แต่การที่ไปเอารถตู้มาจากกองขยะแบบนี้มันน่าอับอายขาย

แล้วช่วงนี้ฝนก็เพิ่งตก มือก็เลยเลอะเปื้อนไปด้วยด

ครับ ขอบคุณสำหรับการเลี้ยงดูตลอดยี่สิบสามปีมาน

งกล่องที่ส

รได้ น่าจะเป็นพวกของเพาะปลูกในพื้นที่อะไ

รยาทตามความเหมาะสม “ของขวัญ

เก่าโทรมแบบนี้จะบรรจุของดีๆ อะไรได้ ตระกูลเสิ่น

ะออกมาคุณท่านได้สั่งกำชับเอา

เครื่องประดับหรูยี่สิบสามชิ้น รถหรูยี่สิบสามคัน โสมพันป

ระกูลเสิ่นที่เลี้ยง

ไม่ต้องการจริ

ล็กน้อย “ตระกูลเสิ่นของพวกเราไม

งของขวัญกลับไป ก่อนจะพา

ท่านั้นที่เห็นกล่องของข

่าเธอจะเห็นกล่องเครื่องประด

าไปเก็บมาจากไหนสักแห่ง ข้างในไม่มีทางม

เปิดรับโบนัส

เปิด
ที่แท้เป็นคุณหนูตัวจริง
ที่แท้เป็นคุณหนูตัวจริง
“เสิ่นชิงกลายเป็นลูกสาวของชาวนาจากคุณหนูที่ร่ำรวยของตระกูลเสิ่นในชั่วข้ามคืน ลูกสาวตัวจริงใส่ร้ายเธอ คู่หมั้นของเธอทำให้เธออับอาย และพ่อแม่บุญธรรมของเธอก็ไล่เธอออกจากบ้าน... ทุกคนต่างรอที่จะหัวเราะเยาะเธอ ทว่าเธอกลับกลายเป็นทายาทของตระกูลเศรษฐีในเมืองอย่างกะทันหัน นอกจาดนี้ เธอยังมีตัวตนหลากหลาย เช่น หัวหน้าแฮ็กเกอร์ระดับนานาชาติ นักออกแบบเครื่องประดับชั้นนำ นักเขียนผู้ยิ่งใหญ่ที่ลึกลับ และอัจฉริยะด้านการแพทย์! พ่อแม่บุญธรรมเสียใจกับการตัดสินใจของตนและบังคับให้เธอแบ่งทรัพย์สินครึ่งหนึ่งให้เพราะพวกเขาเลี้ยงดูเธอมา เมื่อเสิ่นชิงหยิบกล้องออกมาแล้วบันทึกท่าทางอันน่าเกลียดของพวกเขา อดีตคู่หมั้นรู้สึกเสียใจและพยายามจะคืนดีกับเธอ เสิ่นชิงหัวเราะเยาะ "เขาคู่ควรงั้นเหรอ" จากนั้นก็ไล่เขาออกจากเมือง ในที่สุด ผู้มีอำนาจแห่งเมืองก็พูดอ้อนวอนเบาๆ "ไม่จำเป็นต้องแต่งเข้าตระกูลผม เดี๋ยวผมไปหาเอง"”