ซาเปีย ภาคเสียงกระซิบจากสายน้ำ

กเลนได้ในที่สุด แต่ระหว่างที่เดินมาแต่ละก้าว…คิ้วของนีรุณก็เอาแต่ขมวดเป็นปมราวกับกำลังค

าพ้นธรณีประตู “คุณนีรุณ” เสียง

้านิกซ์ แต่ทว่า!!...ขอของเธอหรือจะสู้เวทมนตร์ของผู้อาวุโส หญิงชราผูกแส้ไว้กับข้อเท้า

สบตาผู้อาวุโวแทราพร้อมร

าทำพิธีชำระล้างตนเอง พร้อมเข้ารับตำแหน่งผู้นำตระกูลเกเลน จะปล่อยให้เลยฤกษ์วันนี้ไม่ได้ค่ะ”

ามาซ้าย เขาเป็นชายชราร่างใหญ่โตผิวสีน้ำผึ้งเข้มอันเป็นเอกลักษณ์ของชาวตารัค

ผู้ใหญ่ หากแกแต่เขากลับใช้เพียงหางตามองเธอตั้งแต่

ากตระกูลเกเลนผู

เดินมาหาเธอด้วยไม้เท้าย้ำหยันเข้ามาอย่างช้า

ู้สึกเริ่มเบื่อหน่ายกับการต้องมานั่งทนทำพิธีรีตองเช่นนี้และเ

เลนผู้ดูแลทิศบูรพา” ผู้อา

ด้วยท่าทางทรงอำนาจและสายจับจ้องมาที่นีรุณนิ่ง ๆ ราวกับกำลังประเมินนีรุณ เธอค่อย ๆ สแ

งเหล่าบรรพบุรุษเถอะ” หญิงชราร่าเล็กเดินหลังค่อม ๆ ออกมาช

ลือดโดยตรงมาจากผู้นำตระกูลคนเก่า แต่ถึงอย่างไรกฎระเบียบข้อปฎิบัติก็ไม่สามารถผัดผ่อนได้

าพวกเขาไม่มีใครยอมรับในตัวของเธอเลย เธอได้แต่ถอนหายใจระหว่างมองผู้อ

มาจากปากผู้อาว

สลี่ยงได้เลยค่ะ” ผู้อาวุโสแทราเอ่ยพลางผายมือไป

มีการเตรียมพร้อมกันเธอหนีไว้แยบยลเช่นนี้ เธอค่อย ๆ เดินขึ้นเสลี่ยงอย่างช้า ๆ

ยงแค่นี้ไม่สามารถ

ะต้องผ่านเหล่าทหารหลายชั้น ดวงตากลมโตมองไปรอบ ๆ อย่างครุ่นคิด “ทางข้างหน้าจะมีทางแย

ตัวหมุนตัวลงมาสู้พื้นเพื่อพร้อมจะ

ช่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนหญิงสาวที่ถูกกักขังยังไม่ทันได้ตั้งตัว “ท่านแทรา…ไม่เห็นต้องลง

เหนื่อยใจ “คุณนีรุณอ

ทหารแบกหามกล่องดินที่บรรจุนีรุณมาหยุดอยู่หน้าวิหารหลังใหญ่ทางทิศเ

กถึงหน้าที่ที่เกิดมาในตระกูลนี้ เพราะตระกูลเกเลนเป็นดังกำแพงที่ปกป้องเมืองตารัค

้ดูแลทิศทั้งสี่ เหนือ ใต้ ออก ตก ซึ่งจะ

ูงสุดกลับถูกเว้นว่

ผู้อาวุโสสูงสุดของตระกูลจึงขอเปิดการคั

้อยดวงค่อย ๆ สว่างขึ้นอย่างช้า ๆ แล้วมาห้อมล้อมตัวนีรุณให้ลอยขึ้นจากพื้นค่อย ๆ พาให้ตัวเธอลอยมาหยุดยืนอย

็เกิดบสดแผลลึกบริเวณฝ่ามือ เลือดของเธอค่อย ๆ

งยอดหอคอยแล้วตรงไปยังต้นไม่ศักดิ์ที่อยู่ใจกลางเมืองของตารัค แสงสีเหลืองอ่อนแผ่กร

ติ เธอตบมือรัว ๆ แสดงความดีใจออกมาอย่างไม่ปิดบัง “ยินดีจริง ๆ…

หรี่ลงมองเธอด้วยความเป็นกังวลผสมความห่วงใย “ขอ

งคุณนีรุณให้สะอาดทั้งกายและใจ” เสียงเคาะไม้เท้าดังกึกก้องสะท้อนกลับไปกลับมาในหู เส

้ามาที่นี่” ซึ่งเป็นคำพูดของผู้อาวุโสแทราท

มาใกล้กำแพงเดินเพื่อพยายามฟังว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้น แต่เสียงที่ได้ยินกลับเป

ขึ้นค่ะ” นีรุณพยายา

งที่ดังลอดเข้ามา การจินตนาการทำให้นีรุณเริ่มร้อนใจ เธอพยายามร่ายเวทด้วยมือที่สั่นสะท้าน

เองเสียงต่ำ ขณะพยายามฟาดแส้เวทซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด้วยความรวดเร็ว ในขณะที่กำแพงเริ่มร

วมราง ๆ กำลังเดินตร

วดเร็ว ส่องแสงวาบเป็นเส้นทางหลอกหลอน ร่างของเธอถูกไฟที่ลุกไหม้เผาไปทั่วทั้งตัว มันร้อนแรงจนเจ็

ึ้นแทรกผ่านความมืด นีรุณค่อย ๆ ลืมตาตื่นมาพบก

ว เธอใช้มือเช็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นบนหน้าผาก รู้สึกโล่งใจที่มั

ยด้วยความสงสัย เธอพยายามทบทวนเหตุการณ์ก่

มูตอบตะกุกตะกัก ก่อนจะรี

สู้กลับผุดขึ้นมาในความทรงจำ ทำให้เธอรู้สึกกังวล “ท่านแทรากับเหล่าผู้อาวุโสท่านอื่น ๆ ละ?...พวกท่านเป็นอย่างไรบ้าง

ก รู้สึกไม่แน่ใจว่าควรจะพูดอะไรดี

ุณรีบวิ่งเข้าไปทันที ดวงตาเปลี่ยนเป็นจริงจัง เมื

ง…” นีรุณพึมพำกับตัวเอง ขณะสายตาไม่หยุดสำรวจร่างกายของผู้อาวุโส ไม่มีร่องรอยก

สแต่ละท่านขึ้นมาอีกครั้ง เธอคลำไปตามส่วนต่าง ๆ ของร่างกายด้วยความพินิจพิเคราะห์ จนก

นีรุณดึงเข็มขนาดเล็ก ๆ ออกมาจากศีรษะของผู้อ

ก่อนจะนำต่างหูเงินของเธอมาสัมผัสกับปลายเข็ม แต่เมื่อสัมผัสไปแล้ว ต่างหูเงินของนีรุณก

มูถามด้วยความกังวล ขณะที

รุณพูดเสียงเข้ม ขณะจับมือที่เหี่ยวเฉาของผู้อาวุโสแทรา กุมเอาไว้อย่าง

วยไม้เท้ามาหยุดดูมองเข็มที่ทิ่มเหล่าผู้อาวุโส “ที่ตุ้มหู

าวุโสโกดาด้วยความครุ

ยวกับที่เหล่านายพรานมักจะนำไปใช้

าตีกันในหัวของเธอ “มันเลยยิ่งทำให้น่าสงสัย ทำไมคนร้ายที่บุกเข้ามาใน

ได้ต้องการถึงชีวิต แต่ว่าเหล่าผู้อาวุโสชราภาพมากแล้ว หา

กใจ เธอลืมสิ่งนี้ไปได้อย่างไร “เช่นน

กอย่างไรละ ได้แต่รอให้ร่าง

รีบหันไปมอง

ให้เร็วยิ่งขึ้น” ชายชราเอ่ยอย่างหนักใจ “แต่ว่า พิษที่ต้านพ

งหน้าผู้อาวุโสโกดา “